Ji gotina “rewşenbîr”ê nefretê dikin; loma di hemû henek û genekên xwe de rewşenbîran wekî kesên ne-lazim bi nav dikin.

Çaxê ku însanek bêhemdî jî li ser merşika wan nimêj neke dibe xayîn, lê ew her dem bi her awayî welatparêzê ber dilan in!

Sedem çi be qet ferq nake; di bin hemû têkçûn û şkestinên xwe yên şexsî û îdeolojîk de her dem li komployeke dehserî digerin.

Rexneyan li siyaseta Denîz Baykal bigirin jî, lê ew bixwe jî gelek caran bêhemdî xwe dibin kopîyeke kurdan ya Denîz Baykal.

Pîvanên tiraliya xwe ya ku bûye belayê serê civaka kurd, wekî siyaseteke nû di çavên me re digindirînin.

Dema ku lazim be vekirina koxikeke mirîşkan jî wekî dinyanedîtiyan bi çend gotinên eletewş ve îlegalîze dikin.

Bi tu awayî naxwazin ku Kurdistana li ber lingê xwe bibînin, lê bi kêfxweşî dixwazin ku li Afrîkayê sed afro-kurdistanan ava bikin.

Welatparêziya heyî bi dek û dolabên osmaniyan ve dilewtînin, lê dema ku lazim be jî ji her derî welatparêziyeke şîzofrenîk îthal dikin.

Dema meriv bêje “helbest û roman” tenê fêm dikin ku an divê li ser wan bê nivîsandin, an jî li dijî wan hatiye nivîsandin.

Li gorî wan pirsgirêkên zimanê kurdî qet tune ne; rast dibêjin, ji ber ku ew tenê bi tirkî ‘qonîşmîş’ dibin.

Rojê sê danan navê Ehmedê Xanî û Cegerxwîn datînin ser lêva xwe, lê baş nizanin ka ew nivîskar an stranbêj in!

Ji ber ku siyaset û medyaya dinyayê naşopînin, dibêjin qey hemû dinya li dijî wan e!

Hemû teoriyên beredayî yên berî sed salan dikarin deh caran bixwînin û temaşe bikin, lê qet naxwazin ku gohê xwe bidin teorî û fîlmekî nû yê wekî “Avatar”.

Ji bo ku bi eskereke qûnneşûştî re rûnin fikrên ecêb davêjin erdê, lê rojekî jî gohê xwe nadin rêxistin û dezgehên kurdî.

Camêrek ‘quran’ û ‘încîl’eke nû jî binivîse, lê ji ber ku ne bi talîmata wan hatiye nivîsandin, wê biçûk bikin, wê reş bikin heta ku îmana wê derket.

Ji bo gel xwedêgiravî hazir in ku bikevine greva birçîbûnê jî, lê çi ecêb e ku her dem gel ji bo siyaseta wan ya ‘spî’ xwe birçî dihêle.

Partî û saziyên kurdan tune dihesibînin, lê ji bo ku di TRT6’ê de siyaseta gurîbûn û ‘keçel’iya xwe ya ‘spî’ nîşan bikin sed teqleyan davêjin.

Li ber radyoya Enqereyê mezin bibin jî, lê li her derî behs dikin ku xewnên zarokatiya wan ya gulgulî li ber radyoya Êrîvanê meyiyaye.

Ji bo ku siyaseta xwe ya ‘spî’ li ber dewletê şêrîn bikin, hemû siyaseta kurdên din bi zimandirêjiyeke beredayî ve reş dikin!