Çiqas ku salek diqede di sala nû de ez jixwe re dibêjim “Îsal, li ser zimanê kurdî ez ê tiştekî nenivîsim! Sozzzz!”… Lê ev deh salên min e ku sebra min nayê û ez dîsa li ser vê mijarê dinivîsim. Li gorî Zozan Budakê ev ‘nexweşî’ya min wê heta sed salên din jî bajo.

Lê bi rastî jî ev tirkmancên me nahêlin ku meriv du rojan soza xwe jî bigire heyran. Ez her hefte dest bi mijarekî din dikim, lê nahêlin. Ji her derî ve bêmane sîxikan di min re dikin, heta ku ez soza xwe bialêsim! De vêca were û nenivîse! De vêca were û nebe nivîs heyran!

Binêrin, du ciwanên kurd di Facebookê de rûpelek ava kirine. Nebêjin ser xêrê be, nivîsa min bixwînin! Xwe êşandine, şeqandine, gelekî li ser fikirîne, belkî bi rojan di nav hev de nîqaşê jî li ser kirine û bi zehmetiyeke mezin ve navê rûpela xwe jî danîne "hayde tum siirt eruhlular buraya"... (yanî, hemû Sêrtiyên ku tirkî dizanin werin vir!)

De vêca were û neteqe! Aha ji we re du ciwanên kurd û vê malkambaxiya tirkiya wan! Tu dibêjî qey li "eruh"ê(dihê) bi sedhezaran tirk dijîn û ev bi salan e li benda vê gazîkirina van her du ciwanên kurd ya bi zimanê tirkî ye!

Şerma mezin ev e ku hê jî gazîkirineke wisa ya bi tirkî di nav civaka me de weke tişteke normal tê dîtin. Ji ber vê tirkiyê niha kalikên me di bin tirbê de rehet ranazên û belkî ji acizî hestiyê xwe jî dikiritînin! Heyfa vî miletî!!!

Kalikên me wê çi qasî din jî di bin wê axa sar de li benda kurdiya me bin ez nizanim, (Yeko Ardil çêtir dizane, li gorî wî, “kalik carcaran nerehet bibin jî dema wan a razanê hêj gelek e, lê divê wîcdanên kesên li ser rûyê erdê nekaribin rehet razên, bakuriyên me çawa ku hez cixarê dikin ew çend hez ji tirkî jî dikin!”) lê tişta ez dizanim rêveberên me di saziyan de bi kufkufa cixarê re reqînî ji tirkî tînin.

Ji xwe ev ciwanên me jî bivênevê di bin bandora van rêveberên tirkîhez de dimînin. Zimanê tirkî li bakur weke nexweşiya penceşêrê li hemû bedena civaka me belav dibe. Ev jihezkirin û xwepêşêrînkirina tirkî îşaretên berî mirina civakekê ne...

Şaş fêm nekin, bi van gilî û gazincên min re belkî di du rojan de tiştek safî jî nebe, lê bi vî awayî ez nefsa xwe ya şexsî diparêzim. (Bila Zivistan Bazidî jî şaş fêm neke!)

Ez dibêjim qey dema ku her kurdek nefsa xwe ya şexsî biparêze belkî hingê ew “wîcdanên kesên li ser rûyê erdê” ya ku Yeko Ardil behs dike êdî ranezên.

Ma ez çi bikim Zozan?

Ez dizanim ku helandin û xwehelandina kurdî hêdî hêdî deriyên Botiyan jî diderizîne, lê bi rastî ez hê jî tehamûl nakim ku yek ji bajarokê min bi tirkî li ser serê me teprepê bike...

Erê ev teprep û teqreqa kurdî ji bo hemû kurdan şermek e, lê ji bo Botiyan şerma herî mezin e. Belkî meseleya tirkî dabe heta qirikê jî, lê dîsa jî bila nefesa min ya dawî his bikin.