Çavrêyê te me, ez!?
Êzet Muqtedir (dilbirîn) |
Þevekî
mat û kir
Esmanekî
sayî
Çike
çika estêran
Xew
çavê min nakevî
Birîna
dil ser vekirî ye
Birîna
evîn ê, birîna herî mezin e
Zameke;
li bûn ê heta mirin ê çi dermanek tune
Bê
hîva mêze dikim esmanê þeva reþ
Çav
çi ronahîyek piþtî wê reþatî yê nabîne
Ezim;
bê hîva
Ezim;
xem, xûdok û þeva reþ û drêj
Li
nav fikrê dûr û drêj da bûm
Estêrek
geþ bû
Û
Rijiya,
li nav tarîtiya þevê da winda bû
Dengek
da û bê dengîya þevê þikand
Dilê
min lerizî li tirsa
Denga
dû yê, dengeka balkêþ bû
Dengê
hîva ya evîndara bû
Dengda
û got:
“Nepejrîne wê bê hîva yê
Bi hîva bijî li wê jîn ê
Ma xwertê delal
Te nebihîstiye
Li dû her tariyek
Ronahîyek heye.”
Piþtî
bihîstina wan gotinê bedev
Fikirîm
li ser wan bi hûrî
Bê
dengî ya þevê dixwast,
Xwe
biselmîne
Lê,
min deng da
Û
Ezim
bihîva
Dê,
hêvî ya ronahî ya evînê bim;
Çawrê yê te me ez;
Evîna dilbirîn.