Ji birayê min ê pênûsê Hemîd Dilbihar r’a!

Korda Mad (Ezîz ê  Cewo)

Ey r’astîya mirovayê, 
Destûrê bide,
Ku ez t’ûyî r’ûyê te bikim!                                                                                                             
(Parûyr Sêvak, helbestvanê ermenî yê nîveka sedsala XX)  

Birayê hêja, me bi dilekî kovan agahîya girtina te bihîst, û, wek ku bûye r’izm, divê min nameyek ji p’aşayê t’irk r’a, yek ji p’aşyê amêrîkî r’a, yek ji p’aşayên p’aşalîkên ewropî r’a û … yek jî… ji Xwedê r’a binivîsya, yê ku … (Wek gurên devbixwîn li ser me da tên me digirin, azadîya me qeyd û çîdar dikin û dibêjin- nameyan ji vî û vî r’a binivîsin!)            
Na, na!                                                                                                                                                           

Evên pêşin p’aşa ne, û p’aşa jî, tê zanîn, k’î ne û çi ne… Yê dawîyê jî vê demê guhê xwe li ber hewar û gazîya gelê me girtye û bêdeng dimîne. Û her t’enê mane em, gelê xwe û welatê xwe va –bi hemû hest û r’aman, sewda û hêza xwe ya net’ewî va- li hember vê bêdadîya mirovahîyê…  

Îjar dibêjin, bi biryara dadgeha  t’irk tû hatî girtin.                                                                                                 

Şerma mirovayîyê- t’irk û bidadî!?                                                                                                                   

Ji bo çi?! Ji bo wê, ku tu bi ba, av, hêşnayî, dar û daristan, kevir û kûç’ik û gelî- gebozên welatê me r’a k’etî  nava galegalan û r’oja gelê xwe ya îro ji wan r’a gotye? Te p’erdeya r’ûyê mirinê çirandye û ew şermezar kirya, ji ber ku te lehengîya keç û lawên gelê xwe straye û  p’akr’ewanbûna wan wat’edar kirye?! K’î çi dixwaze, bila bibêje, wê demê bê, û gelê me wê bi kesên weke we dada van p’aşayan û hevalbend û hevk’arên wan bike. Belê, wê demê bê, û mirovayê ji bo evan kirên van mirovxuran dadgeheke wek ya Nyûrnbêrgê damezirîne, û, wek ku dada merivkujên faşîst di dema xwe da kirine, wê ya van jî bikin. Lê ji bo wê têk’oşîneke mezin me divê… Îro ev dewletên dagirker ji bo gelê me wek girtîgeha ne… Bi  dehhezaran dot û lawên gelê me yên hêja di nav wan da jî r’êberê net’ewî  Abdûllah Ocalan îro di wan dewlet-girtîgehan da avîtine girtîgehan… Û yên ku azadîyê ji we hemûyan û ji me hemûyan r’a bîne jî têkoşîna gelê me ye- bi r’êberîya xwe, bi lehengên serê çîyan û li bajaran, bi siyasetmeder, helbestvan û   rojnamegerên xwe, bi mamostayên k’urdîya şêrîn, bi kal û pîrên me, bi dayîkên me yên aşîtyê û aştîxwaz … û bi wê zarokê, ya ku di kolanan da kevirê p’ara xwe davêje tank û p’anzêrên  dagerkeran… 

Bi her girtineke me r’a, bi her îşkenceke me r’a, bi her p’akrewankirina me r’a wehşîyên devbixwîn gor’a xwe dikolin, gor’a dagirkerî û zulmk’arîya xwe ya sedê salan… Gelê me xwest bi mirovayî bi hemû cînarên xwe r’a bijî, lê wan bi kiryarên xwe berê me dan r’êyeke din. Û r’ojekê bê, wê tevirk’olên vê sîstêma dijmirovayê ji nav me r’abin û wê bavêjine ser bermayên dîrokê…

Birayê hêja, bûyera girtina te careke din berê min da r’ewşa gelê me ya îro, r’êka wî ya dîrokî, dîmenê wî – wek netewekê:  min bala xwe da gelê  me yê serhildêr, ê ku kes bi kes, k’om bi k’om, t’ax bi t’ax, gund bi gun, bajar bi bajar- li hemû cîhanê r’abûne ser p’êyan û  dibêjin:“Êdî bes e, em azasdîya Welatê xwe û Serokê xwe dixazin!” “Êdî bes e, em zimanê xwe yê dayîkê dixazin!” Çi biryareke mezin di wî da heye, mirov t’enê dikare bi vî gelî serbilind be û bi dil bibêje:

-Ji bo vî gelî, ji bo vî welatî hêja ye mirov bitêkoşe û p’akrewan bibe!

Dilbaharê hêja, tu baş dizanî, ku di vê têk’oşîna xwe ya pênûsî da tu t’enê nînî, û r’oja  bahara dile me hemûyan her têkoşîna gelê me ya yekgirtî dikare bigihîne!

Bi silav û rêzên biratîyê,

Korda Mad (Ezîz ê  Cewo)

26. 09. 2008.

çapkirin