|
Kurê Þewq û Payîzê (Bo Ýhsan Fettahiyan Dilobêbejeke Xemrî)
Fatma Savci Ey
Sînê! Bajarê
berf û bê! Zeman
di dengê te yê xumamî de, li deþta tariyan teqinî... gul
û xeyal bi sêdaran ve xeniqî...stêreke nûpêketî, bi pelkên daran re,
di payiza te de xuricî... Lawekî
stuyê wî ji qirika qazê ziravtir, bejna wî ji spindarê bilindtir, li
ser gergefa zeriyekê wek wêneyekî bêrîkirinê cemirî ma... ma
te nedît, çavên wî destbirayê çiraya çar dilan... Awirên
wî cêwîyê çiyayê Hemrîn û Agirî bûn... Tu
bajarekî diltalankirî yî, xebînet! bîna firîk û zarokên þewitî ji
te tê.. Êdî
tu yê bi kîjan xewnegulê re derbasî hiþîniya rojê bibî? Ey
kurê êvar û payîzê! Tu
ew dilê me yê ku her þeveq bi dar ve dikin î... Ew
çarenûsa me ya li ser piþta xezalê yî tu... Tu
ew temenê me yê ji beza Kihêlê yî... Ax!
Komara xewna me ya kuþtî yî tu... Çavên
min ezmanekî fesilandî ne vêga... barê
wan baran... Li
kîjan xweþikahiyan binêrim, Hecîreþkek xwe li bin guhê dîwaran
dide... Ruyê
te yê keska çirûskê, wek xezaleke birîndar di nav giriyê min re derbas
dibe... Dicemidim... rengê
sêdarê tevî dengê min dibe... xwîna
min diçike... ji
birîna min tu diherike... Çuyina
te wek Nêrgizeke qurmiçandî dimîne bi me re...tenê sorebirînek dihêle
di destên me de... çi
hesanî bû ...wilo êvar bi êvar...þeveq bi þevek tu ji nav rihên me çinîn...Kesek
hew þerm dike...Payizek ji te dimine...Me bi gerduneke xeman re dihêlî...Herkesî
û her tiþtî deyndarî xwe dihêlî... Ronî
di benê stuyê te de tî dibe... agir ji þeveqan nefî dibe...û tu radibe
wilo nexweþ ...wisa birçî..di nameya xwe ya
ku helbestan ji þerman dikuje de...bi bejna xwe ya kendalî...riyan
ji zarokan re xêz dikî...di dora mirinê de...Li banga pelên payizan
guhdar dikî...Ax! ma wê ev zeman careke din te bexþî þevereþkên me
bike? Niha hêviyên ji te mane ber bi bircên kîjan daxwazê ve bifirînin
em?...Qêrîna dayika te li serê kîjan riyan bikin lewhe?...Û niha xwedayê
kîjan ji wan oldaran, diwêre ruyê xwe nîþanî me bide? Û ku jixwe fêhêt
bike û kurê bavê xwe be...bila were hebûna xwe ji me re ispat bike... Nizam
çi bibêjim...Va dîsa sibeh nêzîk dibin...Saat dibe çar... Ti þeveq bi
te ve negihiþtin...Roj hemî derengî te dimînin...Em tenê dengekî ji
dur ve dibihîzin...Tu zarokekî çiyayî lingê xwe li sêhpêyekî dixî...bejna
xwe ya ji spîndarê bera valahiyê didî...û diçî... Em deriyên xwe yên
Heyvînî ji hebûna te ya xweþik re vedikin...ma ev ê birînên me
germtir û me ji biyanîbûnan rizgar bike? Bila
êdî deh sal zîndan têrî te nebînin... nefîkirina
zîndana Ramhurmuz ji te re
hindik bibînin... li
"Dadgeha Þoreþê ya Sînê" cezeyê idamê mohr bike Babayî
dozger ku bixwînê fitara xwe vedike... Bila
vê biryarê wek nameyeke hêviyê bikin destên bavê te...Bavê te yê
dilkovan ji hêviyan bifire ku mizginiya xêrê di ber sînga xwe de
dihilgire...û rêveberiya zîndanê spasiyê bide bavê te ku fermana kurê
xwe, bi destên xwe bi wan ve digihijîne...û ew dilþewatê bavê te...hew
li hêstirên çavê dê û yara te binêre...li ber devê girtîgehê wek
neynikekê biþike... Ey
Kirmanþaha min ya ku di vegotina birînê de lal dibe... Bajarê
ku agir di kaniya çavên wê de, ji hêrsan bêhal dikeve... Ba
li mêlaka Kamyaran gur dibe... Bila
nehêlin gora lawê çiyan bê gul...Kêla wî binav be... Ew
bejna ku bi çiyan re dihat pîvan...li goristana Bexçeyê Firdews...li koþeya
herî dur...di nemreya 61 an de...di rêza çarem de...di gora 28 an de...
ji sax û miriyan jî veþartî be... Heger
em çiyayî bin..piçekî berfîn..keç û kurên diyên xwe bin...Em ê vê
xinizêyê jî, tevî ruyê ehdekê sor li rojhilata birîna xwe tomar
bikin...Çuyina berî þeveqan û giyanên ku sêdaran di þeveqên temenên
me de diçikînin jibîr
nekin... 2009/11/11-21 fatma
savci
|
copyright © 2002-2008 info@pen-kurd.org