Şaîrekî Din Bi Helbestên xwe Dîwaran Ceze Dike

Fatma Savci



Ne ol be jî, helbestek lazim e dibêje xwediyê helbesta jor. Xwe bi baskê helbestê girtiye lewra. Giyana xwe bi rihê helbesteke şîn ve girêdaye. ruyê helbestê bi bejna dîwarên bê wate ve berdaye. Dilê xwe yê henûn di tariya hundir de, bi giriyê helbestê avdaye. Helbest kiriye şurê ber pişta rika xwe û di kûlîlka gotinê de kat daye...

Her ku dengê helbestekê dibihîzim ji zîndanê, dibêjim: vaye keseke/î din dîwar û hesinên girtîgehê bi helbestên xwe ceze dike...kêfa min tê...ji êşa dimrim...helbestvanê xwediyê helbesta jor Bulent Şamci jî wisa tola ciwanî û salên jê hatin dizîn dihilîne. Bi şurê destê helbestê, çavên mirina bi sed hawî û hezar canî diderîne...êşa xwe ya mirovkûj bi hênikahiya daristana helbestê dihedinîne...

Bulent Şamci zude ye ku helbestan dinivisîne. Bi tirkî dinivîsîne. Helbestên di vê nivîsê de cî digrin, yên wergerandî ne. Bulent, ji zarokî ve ber riknê helbesteke kur dikole. Lê xuya ye, niha hênceteke wî ya giring çêbûye ku wan kulîlkên ji bêrîkirinê vebûne biweşîne. Lewra diya wî xeyalên gihiştinê di nîvî de hiştin û çu ser dilovaniya xwe. Nizanim gelo kî dikare tarîf bike, dema yek di hundir de, xeyalên gihiştineke nuh dike û dê û bav, bira û hezkiriyên mirov dev ji mirov berdidin û diçin?Lê bi taybet dema dê diçe...û zarokatiya mirov bixwe re dibe û dihere...Bulent diya xwe di Pirtuka bi navê “Yazgın” (Çarenûsa te) ku gotiye “ji bo bîranîna diya min” ji weşanên Ütopya derket. Bulent di helbesta bi navê “DurNêzîk” de ku diyariyî diya xwe kiriye bi van rêzikan bangî wê dike:

“...Ku çivîkekê,
Bibînim li derekê,
Ber bi ruyê te ve dizîvirînim
Kenê te derbas dibe
di ezmanan re...”

Pirtuka “Yaz gın” ji sê beşên ku wek “Çarenûsa Te” “Nalê Ketî” û “Hêvî” hatiye binavkirin pêk tê. Di pirtukê de 67 helbest cî digrin. Helbestên Bulent Şamci berî niha di kovarên çandî yên wek Dize, Evrensel Kültür, Yazılıkaya, Mühür de û di Pirtukên wek “ Ji Girtîgehê helbest” û “ Heft Rengê Şîn” de hatin weşandin.

Bulent Şamcı ev nêzî panzdeh salane di girtîgehê de ye. Û cezeyê “heya mirinê” wergirtiye. Ji Qersê ye Bulent. Ew xwendekar bû li Stembolê. Berî ku di 1994 an de were girtin. Ew ne Kurd e, ne jî Tirk. Loma têra xwe bedelê vê yekê jî daye di bin çavan de. Ma wî aqlê xwe xwaribû? Çi îşê Terekemeyekî hebû di nav doza Kurdan de?...Helbet wan kesan nikarîbûn di pêpelukên giyana Bulent re hilkişin jor û di bilindahiya xweşkahiyên wî bigîhijin. Ji wan nedihat lewra. Bulent rihên xwe bi parkirina xwîşk û birayên neteweyên cuda av daye. Û wî di helbestek xwe ya bi navê “Kars” de wêneyekî wiha bi xemriya şîrê dayikan û kulîlkên zozanan xêz kiriye:

“... Behar e,
Tu di kîjan deriyî re herî
Vedibe heman jiyanê
Hemî yek in,
Hinekî Kurd, hinekî Azerî...
Qers, Qersa dayikan e jî
Ne xerîb, ne xurbet e...
Dirêjî keçika cîran dike sînga xwe
Di şîrê wê de kulîlkên zozanan...”

Ez bixwe pêdiviya şîroveya van rêzikan nabînim. Xweşik, sivik, jidil û henûn dibînim. Ji hêla wêjeyî ve biqîmet û hêjayî xwendin û şîroveyê dibînim. Di van rêzikan de çîrokên kur û dur dixwînim. Lê ji der vî vê mijarê jî, bawer dikim ku divê herkes, her berhemeke kesên li zîndanê bixwîne, çavderiya van berheman bike û bişopîne. Lewra ev helwesta me kesên derve, wê emrê wan kesên ku jiyana xwe ji bo anîna xweşî û xweşikahiyê didin dirêj bike.
Hêvî dikim ku herkesek meraqa van wêneyên girtîgehê bike û bi ser van xêzikan de bitewe. Lewra ev helbest cîhana mirovên hundir in. Jiyana wan î balkêş ku ji bêrîkirina roniyê pêktê ye. Gulgotinên wan î ku beytikan ji bo me kesên derve firandine...Dixwizam bi rêzikên şairê girtî vê nivîsê biqedînim:

“...Niha di riyan de roj heye,
Otobûs bi heve zeliqandî ne
Hemî bajar...
Ya baş kaniyekê ji xwer bibîne,
Qurtek av vexwe:
Bila ya min bimîne ji Rihanê re...”

Fatma savci

çapkirin