ÇÎROK`A KOR!

 

 

 

  Feqîr Ehmed

 

 

 

 

 

 

Çi mebû, çi tunebû!

Ji berî îro çel, pênce salî berê gundekî bi bîst, sî malî hebû. Gelê vî gundî jî, ji gundên dorî xwe dewlemendtir bûn. Xêrxwaz, zana û li gorî wê herêmê hemdemî dihatin xewûnandin. Di wî gundî da jî, jin û mêrek hîn pirr zana hebûn. Jinê navê xwe Jîyan, mêrik jî navê xwe Berkel bûn. Jîyan û Berkel jin û mêrê hev bûn. Rojekê Jiyan`ê bi mêrê xwe Berkel re go: Ey jîna min, va bû saleke, em ji gund dernketine gerê. Hal û aborîa me jî rinde, pêwîste em biçin bajarekî wekî

 

 

Amed yan jî Riha`yê ji bo çend rojan aram bi me werê. Eme him kêmasîya mala xwe bikirin û him jî di jîyana me da guhêrandin çêdibê! Berkel gotina jina xwe pejirand û go: Ey jîyana min, sibeda li hespên xwe siwarbin, ji bo heftakî eme herin bajare. Jin û mêr beryar girtin ko sibeda herin bajêr bigerin. Roja dîn, her du rabûn, ketin serşokê ser û canê xwe pak şuştin, kincên herî xwaşik û biha bi ser bejina xwe da berdan. Hespên xwe bi carciman xemilandin. Berdeh avêtin ser piştên Hedban û lê siwarbûn berê xwe dane bajêr! Pirr çûn, hindik çûn panzdeh, bîst kîlo metro (k m) nêzî bajêr bûn.

 

 

Nihêrîn ko li kêleka rê mîrovekî kor rûniştê û dibê ji boyî xwuda alîkarîyê min bikin! Ko hûn alîkarîyên min bikin yê xwuda li we werê keremê. Jîyanê dit ko kor bê çave û nikanê xwe bigînê bajêr. Dilê her du yan jî pê şewîtî û Jîyan`ê go: Ey Berkel`ê min, ko tu bi ya min bikî, em ji boyî xêra Zerdeşd`ê kal û xwudayê dilovan vî korî bi xwe re bibin li bajêr berdin. Berkel gotina jina xwe Jîyan`ê pejirand kor li hespekî xwe kirin û ajotin. Di demeke nêzîk da gîhştin nav bajar. Bi kor re gotin de peyabibe em gîştin nav bajêr. Kor go: We ez bi xêra xwuda heta bi vê derê anîm, ko hûn min bibin

 

 

nav bazarê deyînin eze hîn sipas ji we re bikim. Berkel go: Ey kore min tu kîjan derên bajêr dixwazî ko em te li wir peyakin. Kor jî go: Li boyî xwuda heta nav pazarê bibin, yê pirr rind bibê. Kor gîhandin hindir pazarê û gotin> Ey Kor me tu gîhandî navê pazarê û bi hezaran şêhnî li vir heye. Pêwîste tu ji hespê peya jêr bibî û xatir ji dixwazin. Kor bi carekêva kire haho, aman şêhnîyo werin binêrin, va mêrika dikê hespê min bi zorê ji min bistînin! Şêhnî`yê wê pazarê jî, bi ser Jîyan`ê û Berkel da hilwaşîyan û gotin hûn ji xwuda natirsin, dikê hespe kor ji dest bigirine!

 

 

Her du yan go: Ne wekî ko kor dibêjê, kor derewan dikê. Em du rê da dihatin bajêr, me dît va kora li ber rê rûniştê û alîkarî duxwast.

Dilê me jî pê şewîtî, me avête ser hespê xwe û anî li vir danî! Me nizanibû ko va kora`yî ewane! Kor jî go: Vana ji xwada natirsin, ji bo ko ezî kor im dixwazin li hespî min xwadî derkevin! Jîyan û Berkel gotin> Aman kor ne rast dibêjê. Me bi xêra xwe anî nav bajêr.

Kor dîsa go: Vî mêrika Ol û bawerî vêre tunene. Ko va şênîya ne li virbana, yê li jina min jî xwadî derketa! Lê bi hezaran şêhnî`yê pazarê bûne alîyê Kor!

 

 

Banî Polîsan Kirin, dest Jîyan û Berkel girêdan birin çûn avêtin girtingehê! Kor û hespê jî birin çûn kirin xana dewletê. Ji bo roja din, derxin dadgehê pêşîya dadger. Polîsan Jîyan û Berkel ji hev qetandin, cihê, cihê kirin çavîyê girtingehê! Jîyane di teqê re banî mêrê xwe Berkel kir û wa go: Ey jîn û dilê min, nezanî, ya min bû û tu min azad biki. Min nizanibû va kiryara werê serê mê û kor jî wekî Bekoewan be! Berkel jî bersiv dayê û wa go: Ey jîn û jîyana min`ye bi rûnet û dev ken, Tu wekî şîr pakî, zelalî, di serê teda tu nerindî tunene.

 

 

Lê em nikanin tuştekî bikin, sermê li xwe mexîne û eme siba derkevin dadgehê, hele bine dozger ji me re çi dibêjê! Hete berbangê xew nekete çavên her du`yan. Bi axîn û derd, heta sibeda saat nehan derxistin dadgehê. Hersê jî li pêşîya Dadger sekinîn û Dadger bi kor re go: Ey Kor`e hêja tu dibêjî va hespa yê mine, va mêrika dike bi zor ji min bistînê. Ji bo ko tu korî va zilama li hespê te xwadî derdikevê. Ya duem jî, bi serda li jina te jî xwadî derdikevê! Kor go: Ey birêz Dadger, va zilama ne ji xwada û nejî ji pêxeber natirsê. Hûn dewletin, kanin min ji dest vî zalimî azad bikin û pêwîste hûn vî zalimî bi darê kêndirê da bi darxînin!

 

 

Dadger çar caran ji kor pirsdikê û dibêjê. Kor va jina tê. Kor bi hezaran sond xwear ko va jina mine û hesp jî yê mine. Dadger beryar da ko li pêş çavên wa beştaran kûna kor vekin û li binêrin! Banî çend pûlîsan kirin, kinc jê danîn û kûna kor raberû wa beştaran kirin! Dadger go: Ey mîrov û gelê bi rûmet pêwîste ko hûn yek, bi yek li kûna kor rind binêri. Li der dorên kûnê pirç hêye yan jî tunene. Ji bo ko em beryar bidin va jina û va hespa ya kore yan jî na! Dadger tevayî beştaran kirin rêzê. Dadger, dozger, parêze û mîrovên tamaşevan. Du mîrovên pêhlîwan pêlî serî kirin, derpe ji kûna kor daxistin jêr.

 

 

Di serî da dadger nihêrî ko pirça kûna kor bi du bihstan dirêje! Wa beştarana yek bi, yek li kûna kor nihêrîn ko du bihst pirçî xwe heye! Hemû beştar rûniştin û dadger we go: ey beştarên bi rûmet, ez jî xwudan hesp im. Ko mîrovek li hespan siwarbê, pirç bi kûna wî mîrovîda namînê. Ya duem va jina pirr xwaşik û zanaye, mêjî we dibirê ko va jina ya kor bê. Tevayî beştaran dest rakirin û gotin na! Dadger go: Jîyan û Berkel yên hêja û bi rûmet. Hûn careke dîn pirr bi merhemet nebin. Merhemet bela`yên mezin ji mîrovên wekî wê hêjan re tînê!

 

 

Hûn serbestin û bira bawerîya we bi dadgeha mîrovan hebê! Dadger beryar dan ko koran gîşkîyan bigrin, bi lêxistin bikine ber kevir! Bila heta êvarê keviran bi kulingan bişkênînin! Kore ewan kirin ber keviran ko bişkênînê! Jîyan û Berkel jî tobe kirin ko idî li koran werin merhemetê. Jîyan`ê go: Ey hevalên hêja û bi rûmet, bila merhemeta we bi hev hebê, bîyanî tu caran ji mîrovan re nabin yar, hûn pêwîste vê gotinê bipejirînin! Her hebe jîyan û Berkel! Bimirê ewanî!

 

 

Amadekar. Feqîr Ehmed.

  

 

çapkirin