SÎTIL DIKELÊ SÎTIL!

 Feqîr Ehmed

Sîtileke mezin li ser sê kuçukan

Êzing û komirê tev dane bin wê

Ronayî da pêl didê ew agrê sor!

Dikelê, dikelê, ew sîtila dikelê

Kelebox radibê bi riman bilind

xwumîna wê re şêhnî te ji gund

Zarok û şêhnî tev li dor sîtilê

Sîtil biteqê hildiwaşînê gund!

Sîtil dikelê çî tedaye nezanin

Zarok birçîne, şêhnî xizanin

Xwe dane ber bikelê bixwun

Sîtil biteqê merov tev dimrin

Min bankir haho ji ser belabin

Sîtil biteqê em tev hev dimirin

Dengê min neçû ji dengê sîtil!

Şêhnî û zarokan ji ser birivin

Ber çavên min sîtil pirr mezin

Agir di binda dikê xwume gun

Pelqan davêjê e wagr û şehwat

Zarok û şêhnî tev dikê bimirin!

Tim qîrin bi min haho û gazûî

Bav û zarokan, dayîk û birazî

Guh adin ser min ji dorênarin

Mal û merîyan nebûne sazî!

Bi zorokan girt  haho bimeşin

Gelî li dor me tev hev dirivin

Xwe avêtin gol û çemê mezin

Sîtil diteqê merov tev dimirin!

Nalîn, şehwat û dengekî dijwar

Li ber pîhyan çû mal, kon û wer

Şewîtand çîya, dar, zinar û newal

Cîhan dinalîya ji dengê dijwar!

Ji dengê sîtil tev ker û gêj bûn

Avê da man roijekê û duduyan

Cîhan mest kir kêm dibû nalîn

Merov rabûn ser xwe ji ava şîrin

Rivîyam nav şêhnî dikire bangîn

Xwûşik û dayîk bav û bira nedîn

Nalîn, şehwat, mirin, qîrîn û girîn

Xirabe bû, talan bû ew jîn û evîn!

Şêhnî li hev ma tev zar û bê mal

War nema, ne kon, ne milk û hal

Perîşan, birçî ne xwarin û nan

Pirr werga diçû roj, meh û sal!

Tev bûne penaber bi çolan ketin

Ji hev bela bûn û gîşkî raketin!

Çeqel û rûvîyan xwe dida ber van

Ji tirsa çeqelan tev bi hev ketin!

Tev ketin xwarê li navê dijwar

Barekî giran bi ser da hate xwar

Dînik bûn, dimirn bêmal û reben

Li me nebû havîn, payîz û bihar!

Pûk, berf, baran, serma û bahoz

Bi çolan ketin xwe nekirin koz

Li cîhanê belabûn wekî qereçî

Dijmin bela kirin tev bûne toz

Çêkirin komik bi yekî û duduyan

Bûne dijminê hev ji tirsên rûvan!

Hev kirin mîxbîr ew mît û ajan!

Pêmal û talan bû gelê Kurdistan!

Feqîr Ehmed.

çapkirin