Lubnan 3 Kurdan dide dest Îranê

Berhevkirin : Hekar Findî

Rojnameya "Awêne" di hijmara xwe ya "144" da rîportajek li dor berzebûna (3) Kurdên rojhilatê Kurdistanê li Beyrutê belavkiriye ku ji aliyê "Kehî Findî" hatîye nivîsandin... di vê rîportajê de çîroka (3) Kurdên rojhilatê Kurdistanê vedgêre û çewanîya derketina wan ji îranê bo Beyrutê û desteserkirina wan ji layê hêzên ewlekarîya lubnanî ve û pishtre kanê lubnanê ew çewa dane dest îranê ... ji bo pêtir zanîyarîya vê rîportajê bi dirêjî bixwînin ku têde hatîye:

Kehî Findî – Beyrut

Sê Kurdên rojhilatê Kurdistanê ku ji Kirmanşahê bûn berî çend mehekan ji Îranê derketibûn û li Beyrûta paytexta Lubnanê akincî bibûn, dezgehên ewlekarîya lubnanê “Emin El-‘am” ew desteserkirin û dan destê baylozxana îranê li beyrutê.

Dîtina Êkê…

Li dûv gotinên Kurdekê rojavayê Kurdistanê ku niha akincî beyrutê ye bi navê (Babê Yusivî) ku ne xwest navê xwe yê dirost aşkira biket ji ber gelek sedeman ku bo me dane diyarkirin.

Babê Yusivî dibêjît berî sê meha ez li sê Kurdên rojhilatê Kurdistanê rast bûm bi navên ( Xelîl Ebdulqadir Palanî – dayikbûyê sala 1986ê) û (Yusif Mihened Mihemedîyanî – dayikbuyê sala 1985ê) û (Mehdî Emer Munîr Zad – binavê Rêncber – dayikbûyê sala 1991ê) û babê Yusivî weke Kurdekî akincî Beyrutê xwe li wan kire xwedan ji bo alîkarîkirina wan ji ber ew cihekî nasnaken. Lêpiştre bo wî diyardibît ku ew ji ber rijêma îranê revîne bi sedemên siyasî wekî wan daye diyarkirin

Derketin ji îranê û xwedanedest dan bi (UN) ê re…

Her heman jêder da diyarkirin ku (Xelîl Palanî) û (Yusiv Mihemedyanî) û (Mehdî Minîrzad – binavê Rêncber) di rêka giropên geşt û gozarî (Siyahî) re ji îranê revîne, di despêkê de ew çûne Turkî û paşî bo Surîyê û piştre hatîne Beyrutê, li demê digehne Beyrutê êkser xwe ji giropî didene layekî û piştî dû roja xwe digehîne baregayê neteweyên êkgirtî (UN) nivêsîngeha komisyona karubarên penaberan (UNHCR) li Beyrutê û rewşa xwe bi wan re didene diyarkirin. Li ser vê yekê ew kesên ku wan li (UN)ê dîtibûn jivanekî bo wan destnîşan diken ji bo ku pêtir û bidirêjî li ser kêşa wan rûnîn û  baxivin ew jivan jî piştî hefteyekê bû.

Her wesa heman jêder dete diyarkirin ku piştî heftîya wan derbazbûyî wan seredana (UN) kire ve, lê bi bihaneya nebûna wergêrê zarê suranî (Kurdî) li (UN)a lubnanê lewra jivanekî din ji wan re destnîşankirin ku ew jî piştî dû meha bû.

Rewşa wan … berev xirabîyê…

Li dor rewşa wan di van mehan de, Babê Yusivî dibêjît “Rewşa wan pir xirab bû, ew bi rengekê ne yasayî li beyrutê rudiniştin û tu belgenamên yasayî ku mafê runiştînê biwan re bide nebûn û (UN)ê jî tiştek ne da wan ta ku ew digel wan nerûnin û rewşa wan bi dirostî bizanin”. Her wesa li ser rewşa wan ya aborî jî dibêjît ” Roj bo rojê rewşa wan ji vî layî ve xirab dibû û perê wan jî tunebû, li dûv pêzanîn min mirovên wan ji ewrupa kojmekê pareyî bo wan şandibû û weke wan bo min daye diyarkirin lê, tinê kirêya wî cihê ku ew têde runiştîbûn ji wî pereyî dernediket” ku ew jî (400) dolar bûn û kirêya şiqa wan tinê (450) dolar bûn.

Her wesa Babê Yusivî çend nimonekên dî jî li dor rewşa wan ya xirab dane diyarkirin û got” rojekê min seredana wan kir, gotine min ku ev (4) rojin me xwarin ne xwarîye” her wesa dibêjît  “ ew mobile ku bi wan re bû – amîr û hêla têlefonê – bihevre firotin ji bo ku xwarnekê ji xwere peyda biken” her wesa da diyarkirin ku ew hêla têlefonê mirovekê wan dabû wan piştî ku ji lubnanê sefer kirî.

Rewşa wan roj bi rojê xirab dibû, bê omêdî li dev wan peyda dibû ji ber nebûna çi rengê belgenamekê û têk çuna rewşa wan ya aborî û deronî û emnî jî ku ew ne dikarîn bi rihetî hatin û cûna xwe biken belkû gelek bi huşdarî hatin û çuna xwe dikirin. Ji ber van sedeman ew gelek di tirsîyan û (UN) ê jî bi rengekê pêtivî xwe li wan xwedan bikêmasî di van mehan de.

Derketina Dawîyê….

Rojekê wekî gelek rojên dî ji bo dîtina çarekê ji kêşa xwe re ew ji (şiqa) xwe derdikevin, û derketin dibîte derketina wan ya dawîyê ji (şiqa) wan . ew li cihekî û li cadeka beyrutê ji layê hêzên ewlekarîya lubnanê ve têne desteserkirin.

Piştî ku hatîne desteserkirin “Emin El-'ama” lubnanê wan di dete destê baylozxana îranê li beyrutê û baylozxana îranê jî têt her tiştê wan ji cihê ew lê di akincî diben , anku çun wê şiqa ew têde dironiştin û cil û bergên wan û her tiştekê ku li wêrê bû birin.

Her wesa Babê Yisivî ku di nava çend rojên kêm da seredana wan dikir ewî pêzanînên paş li ser wan hebûn û dibêjît “ Xelîl endamê Partîya Demokrata Kurdistana îranê bû, Xelîlî çapkirîyên parta xwe belavedikirin û rijêma îranê bi vê çendê zanî bû lewra ew ji îranê revî, lê her dû kesên dî tinê mirovên wî bûn û ji ber ne razîbuna wan li ser wê rewşa ku ew têde ne li îranê revîne û dixwestin li welatekê dî akincî bibin û mafê penaberîyê bistînin.

Her wesa me ji Babê Yusivî pirsî ka çima wan bi zimanê Farisî bi (UN) re ne axivtibûn her wek wî bo me daye diyarkirin, her wesa di belgenamên wan de jî ev çende bo me diyarbû, Babê Yusivî bo me da diyarkirin û got ”min jî ev pirs ji wan kir, gotin ji tirsa wê yekê ku belge û gotinên me bigehin  destê sîxorên îranê li lubnanê lewra me ne xwest em bêjîn ku em farisî dizanîn.

Belgenamên wan li pişt xwe hêlayîn…

Ji layekê dî ve jêderekê nêzîkî van kesan bo me da diyarkirin ku hin belgenamên wan li cem xodanê (şiqê) mayîne ku wî ne xwest bidete dest wan kesên ji baylozxana îranê hatîne cem wî, belkû wî ew belgename dane layekî piştî ku ew ne vegeryayine ve bo şiqê û li cem xwe parastibûn.

Li ser vê gotinê me xwe gehand kesekî ku wan belgenama ji me re peyda biket.

Piştî çendîn hewla û çendîn jivana me karî xwe bigehîne wî kesê ku hin belgenamên wan li dev bûn weke ( nasname û nasnamên barê kesayetî û nivîsên fermî û jivanên  wan yên (UN) ê û hin belgenamên dîn) ku ew jî me di gel vê nivîsê dayine diyarkirin.

Di van belgenaman de rojên jivanî û zimanê ku daxazker dizanin û hin tiştê din jî têde diyardibît.

Merema me ji dest xistina van belgenaman ew bu, ku bi rêyên yasayi em bikarîn li carenivîsê wan bigerîn û rastîya wan û (UN)ê u her wesa nav û salên dayik buna wan bizanîn… her wesa rastîya vê çîrokê bideyîne diyarkirin nek tinê weke gotinek dinêva xelkî de bê gotin.

Peywendîkirin  bi kaes û karên wan….

Di demê berhevkirin û bidest xistina pêzanîn û belgenaman de me bi rêya têlefonê xwe gehand xalê êk ji wan ku li silêmanîyê akincî ye, me li çarenivîsê wan pirsî kanê ew çi ji çarenivîsê wan dizanin, got “ ta niha em tiştekî ji wan nizanîn û çarenivîsê wan berzeye” her wesa daxaz kir û got” di rêya we de daxazaê ji cihên peywendîdar dikeyin ku pirsê li çarenivîsê wan biken, û  hîvîdarim ku bêne azadkirin”.

Di dawîyê de em binavê kesûkarên wan û dost û hevalên wan li çarenivîsê wan di pirsîn her wesa daxwazê ji (UN)ê jî dikeyin û dibêjîn çima (UN) bi vî rengî serederî digel wan kir û xwe li wan ne kire xwedan… fere (UN) li çarenivîsê wan bipirsît û lêpirsînê li ser vê çendê biket li gor mafên mirovî.

çapkirin