AGIRBEST DIDOME, LÊ ŞER RANAWESTE

 HESEN HUSEYÎN DENÎZ

Ev salek zêdetir e (ji 1-ê Cotmeha 2006-an û vir ve) aliyê kurd li hemberî aliyê tirk agirbesteke yekalî beyan kiriye û doh (22 Cotmeh 2007) jî Serokatiya Konseya Rêvebir a KCK diyar kir ku ev agirbest hîn jî didome.

Ji roja ku KCK agirbest îlan kiriye heta îroj, rojekê tenê jî artêşa tirk li qijleyên xwe rûneniştiye û bêhna xwe venedaye; operasyon li ser operasyonê li dar dixe. Kurdistan tije leşker, cerdewan û tîm kiriye. Ser sînorê başûr tije tanq, top û kamerayên termal kiriye. Her roj guleyên topan bi ser Başûr de dibarîne. Ji xwe li Bakur qiyamet e. Jiyan ji gundiyan re nemaye. Zozan li koçeran qedexe kirine. Kesek bi şev nikare ji mala xwe derkeve. Bi awayekî rasthatinî mirov tên girtin, kuştin û îşkencekirin.

Bi ser vî halî de, bi hemû teknîka kujêr bi ser gerîlayên di rewşa parastina rewa de ne tên. Dema ku gerîla li ber xwe dide jî aliyê tirk qiyametê radike. Dibêje, ‘Wey PKKê bigrin bila li ber xwe nede!’ Bang li birêz Barzanî û Talabanî dike, bang li Amerîka dike, bang li yekîtiya Ewropa dike… Welhesal kî were ber, bang li wan dike û dibêje, ‘Dest û lingê PKKê girêdin ku ez werim lê bidim!’

Dema gotin tê zirtkirinê tu dibêjî, ‘Ez dewleteke bi navûdeng im, bi hêz im û kesek nikare bi min!’ Dema tu tê ser gerîlan û bi xafiltî, bi çekên kîmyewî, an bi jahrdayînê wana qir dikî jî dîsa dicoşî û pesnê xwe vedidî. Lê dema ku gerîla li ber xwe dide û darbeyekê li te dide, wê demê wekî zarokê memik ji dev bikeve tu didî ber girî û qîrdayînan û xwe diavêjî dawa Amerîka û Barzanî û Talabanî, dibêjî; ‘Hewarê, PKK li min dide, dest û lingê wî girêdin û bidin min!’

Tu bi xwe kesekî naecibînî. Li gorî zîhniyeta te, Talabanî û Barzanî ‘serokeşîr û serokçete’ ne! Te hîn serokbûna wan nepejirandiyî! Te hîn hukûmetbûna wan qebûl nekiriyî! Di dema firehiya xwe de tu wana bi pênc qirûşî nahesibînî. Lê dema dikevî tengezariyê, xwe diavêjî ber lingên wan.

Divê mirov di gotin û kiryarên xwe de durist be. Şerm e, tu dewletekî xwediyê dîrokek 700 salan î. Hinekî giran be, hinekî bi rûmet tevbigere. Destpêkê serokbûn û şiyandariya Barzanî û Talabanî daqurtîne, qebûl bike û rêz jê re bigre, pişt re li ber wana bigere. Na, him tê bêjî ku ew serokçete û serokeşîr in û him tê bêjî, ‘PKK li min dide, werin di hawara min de!’

Divê dozgerên Tirk di derbarê Bahçelî, Baykal û kesên wekî wan de doza rûmetî vekin. Çi mafê wan nîne ku dev biavêjin rêberên kurdan. Bila sînorê xwe bizanibin. Yanî ku hûn rayedarên dewleteke mezin û bi hêz bin, ev nayê wê wateyê ku mafê we yê kirina heqeretê heye. Wê hinek derkevin pêşberî we û pozê we bigihînin erdê.

Çalakiya gerîlayên HPGê ya li hemberî leşkerên dixwestin bikevin xaka Başûr pir di cih de û encamgir bû. Ger di wî çiyayî de gerîlan tinebana, niha ji mêj ve tirk di deriyê Birahîm Xelîl re herikîbana Kerkûkê û Başûr dagir bikrana. Dîsa ger di wî çiyayî de gerîlan tinebana, niha hêzên li Iraqê tevlihevî, teqîn û kuştinan lidar dixin wê tije wan çiyan bibana û aramiya Kurdistanê jî ji aloziya Bexdayê aloztir bikrana. Ger îroj hinek aramî li Başûrê Kurdistanê heye bi saya ewlekariya gerîlayên li Herêma Medya (di navbera sînorê Tirkiye-îran-Iraqê) de bi cih bûne ye. Roja ku gerîlan ji vê derê derkevin wê hêzên îslamî yên girêdayî Îran, hêzên îstîxbarî yên girêdayî Tirkiyê, hêzên din ên girêdayî Sûriyê û hemû hêzên bixwazin li ser Kurdistanê hesaban bikin, wê biherikin vê derê û wê demê wê kurd nikaribin li mala xwe bi hêsanî bijîn.

Hebûna gerîlan li her çar parçeyên Kurdistanê ji bo ewlekarî û parastina destkeftiyên kurdan û hebûna gelê kurd e. Ger di destê kurdan de hêzêke parastinê tinebe, di 24 saetan de dewletên dagirker wê qira kurdan bînin. Vê yekê jî herî baş birêz talabanî û Barzanî dizanin.

Ger Tirkiye dixwaze dev ji siyaseta kuştin û mirinê berde, ev her du serokên kurdan diyar dikin ku amade ne alîkariya wana bikin. Na ku Tirkiye di siyaseta xwe ya kuştin û mirinê de israr bike, ma xwedê ji wana sitendiye ku zarokên gelê xwe, bi destê xwe teslîmî dijminê xwe bikin?

Bi rastî rayedarên Tirkiyê ji ber hestên nijadperestî hişmendiya xwe winda kirine. Ji birêz Barzanî û Talabanî desteserkirin û teslîmkirina rêvebirên gerîlan dixwazin. Kuro ma herkes rayedarên Sûriyê, yan yên Yewnan, yan yê Kenyayê ne ku hûn çi bêjin bi ya we bikin û şoreşgeran bixin destê xwînxwaran? Ew carekê bû, di dîrokê de, ji we re li hev hat û Amerîka û Îsraîl rêberê gelê kurd da dest we. Amerîka jî, Îsraîl jî niha poşman bûne ku ev qencî bi we kirine, lê ji dest wan çû. Ne Amerîka, ne jî Îsraîl careke din nakevin kêmasî û şaşitiyeke wiha. Ji ber ku hûn tirk nan û ava we li ser kaba we ye. Ger yek her roj memikê bixe devê we û rojekê bi şaşitî be jî ji devê we vekişîne, hûn di cih de tû dikin ser ruyê wî û hemû memikdayîna wî ji nedîtî tên. Berê van dewletan ev ruyê we yî sexte nas nedikirin, lê niha û bi taybetî ji tezkereya 12ê Adarê û vir ve baş nas dikin. Her wiha Mam Celal û Kek Mesûd jî vî ruyê we yê berjewendîparêz û xwînxwar baş dinasin.

Her du serokên kurdan ji we re dibêjin ku, ‘Keremkin projeyeke siyasî ya çareseriya pirsgirêka kurd deynin holê, bila xwîna tê rijandin raweste!’ Hûn dibêjin, ‘Na! Emê bi tanq û top bi ser we de werin û hûnê destê xwe li hemberî me ranekin, wekî pezê qurbanê serê xwe dirêjî ber kêra me bikin!’

Te hişmendiya xwe winda kiriyî. Destpêkê biçe bêhna xwe vede, bila hişê te were serê te, pişt re were qada siyasetê!

PKK agir rawestandiye, diyar dike ku heta êrîşek neyê ser, wê ew bi xwe êrîşî derekê neke. Ev daxuyanî bi tena xwe têrê dike ku li Kurdistan û Tirkiyê êdî xwîn nerije. Lê na, artêşa tirk tevahiya dewletê û hêzên nijadperest daye pey xwe û şûr girtiye dest xwe dibêje, ‘ezê îla qira kurdan bînim’.

Wê demê kurd jî wê parastina xwe ya rewa bikin. Tu ne bi ser gelekî de wiha bi siyaset û teknîka kujêrî werî, tu bi ser pisîkekê de jî wiha werî, wê ew pisîk xwe gijî nava serê te bike, li ber xwe bide.

Ka tu artêşa xwe paş de vekişîne, ji Kurdistanê derxîne û rêka kirina siyaseta azad li ber kurdan veke, zimanê wan û nasnameya wan binase, mafê jiyandina hemû çandan di zagona xwe ya bingehîn de bixe bin ewlekariyê, tê bibînî ku yek dilop xwîn li Kurdistan û Tirkiyê narije. Na ku tu vana nekî û bêjî ‘bila barzanî û talabanî bibin cerdewanên min û biçin Qendîlê ji min re nêçîra gerîlan bikin,’ bibore tu wê xewnê careke din nabînî. Tu dixwazî herkesî tev li şerxwaziya xwe bikî, ji ber vê yekê tevî agirbest didome jî li welêt şer ranaweste û sedema vê jî tenê û tenê siyaset û helwesta şerkar, êrîşkar a dewleta Tirkiyê ye. Dewlet bila sûc neavêje ne ser Barzanî, ne ser Talabanî ne jî ser PKKê; sedema şerê li Kurdistanê dimeşe dewleta Tirkiyê bi xwe ye. Ger dewlet were ser rêka çareseriya siyasî, di 24 saetan de wê rewşa aloz cihê xwe ji aramiyê re bihêle.

HESEN HUSEYÎN DENÎZ

çapkirin