BANGA STRATEJIYA NETEWÎ

-Hûrnêrînek ji Qada Medya-

 HESEN HUSEYÎN DENÎZ

Pêwîstiya kurdan bi lezgînî, bi lidarxistina kongreyeke netewî û xêzkirina stratejiyeke netewî heye. Ger ev pêk neyê, kurd ber bi pevçûneke din a navxweyî ve tên ajotin…

Bi hevdîtina serokwezîrê tirk Tayip Erdogan û serokê Amerîka George Bush re, pêşî ji bo demekê be jî li ber dagirkirina Başûr hat girtin, ango daxwaza dagirkirinê ya dewleta tirk, bi beramberî hinek sozdayînan ji bo demekê hat lipaşxistin. Lêbelê niha xetereyeke ji vê mezintir rû da. Ger wiha bidome di demeke nêz de wê hêzên kurdî bihev kevin.

Li Washingtonê,  diyar e di navbera Amerîka, Tirkiye û hukûmeta Iraqê de hevpeymaneke dij-PKK hatiye pejirandin. Ji xwe ev hevpeyman bi hinek xalan eşkere jî kirin. A grîng ew e ku hukûmeta herêmê çiqasî tev li vê hevpeymanê ye, çiqasî ne tevlê ye. Diyar e Amerîka, Tirkiye û hukûmeta Iraqê dixwazin hukûmeta herêma Kurdistanê bi tevahî tev li vê hevpeymanê bikin. Rayedarên hukûmeta herêmê jî qala ‘makenîzmaya çar alî’ dikin. Dixwazin ew jî tev li vê makenîzmayê bibin. Gelo ji bo dengê aliyê kurd bînin ser ziman dixwazin tev lê bibin, an ji bo çeperê temam bikin dixwazin ew hîn ne zelal e.

Hukûmeta herêmê li hemberî geflêxwarinên tirkan di nava dudiliyekê de ye. Ev dudilî rê nade ku bibe xwediyê siyaseteke rast a netewî. Di dil xwe de dihizire ku bi hinek tawîzdayînan wê bikaribe hêrsa tirkan rawestîne û xwe ji ber diranên wan bifilitîne.

Hukûmeta herêmê dizane ku tirk ti caran bi yek-du tawîzdayînan têr nabin. Ger carekê te memik xist devê tirkan, heta xwîn jê biherike wê bixwazin bimêtin. Kî vê taybetmendiya tirkan nizane? Û ger tu sed salan memikê bixî devê tirkan, lê carekê tenê jê vekişînî, ew keda her sed salên te, wê bi avê re biçe û wê lanetê li te bibarînin; nan û avê tirkan wiha li ser kaba wan e. Ev jî tê zanîn.

Niha hukûmeta herêmê ji bo dilê tirkan xweş bike ango li gorî xwe ji bo hêrsa wana rawestîne hinek gavên şaş diavêje û bi ser birayên xwe de diçe. Ger avêtina van gavên şaş bidomîne, dibe ku roj were careke din bi PKKê re bikeve nava şerê birakujî. Vê yekê jî êdî di vê pêngava dîrokî de, ne gelê Bakur dikare rake, ne gelê Başûr, ne jî gelê Rojava û Rojhilat.

Girtina buroyên PÇDKê, dorpêçkirina herêma Qendîlê û astengkirina çûnûhatina herêma Medya ya Qada Parastina Rewa, qedexekirina çûna rojnamevanan, girtina endamên PÇDKê, birîna rêka qût, dorpêçkirina wargeha penaberên kurd ên li Mexmûrê, destûrdayîna firokeyên şer û kifşê li ser çiyayê Qendîlê tev xwekişandina nava şerekî bi PKKê re ye. Gav bi gav tevna vê tê hûnandin. Rêka ji herêma Soran derbasî herêma Behdînan dibe, ya di binarê Qendîl re diçe, ji aliyê PDK û YNKê ve hat girtin. Li ser vê yekê jî PKKê ji bo ewlekariya xwe, bikaranîna vê rêkê li mekîneyên derveyî herêmê qedexe kir. Firokeyên şer ev hefteyek e li ser ezmanê Qendîlê tên firandin. Li dijî vê PKK daxuyanî da ku ger ev firoke fira xwe bidomînin wê werin lêdan. Çekdarên PDK-YNK dixwazin peymana di navbera PKK û wan de ku piştî şerê 2001ê hatibû xêzkirin îhlal bikin. PKK li hemberî vê derbasî rewşa parastina xwe û destkeftiyên xwe dibe. Ger ev gavavêtinên beramberî bi vî rengî werin domandin, kî dikare bibe kefîl ku sibe di navbera hêzên kurd de pevçûnek rû nede û ev yek kêfa dijminan neyne?

Tevgera Barzanî li dijî sazûmana Îran û li dijî sazûmana Baas a Iraqê bi deh salan şer da. Di vî şerî de gelek êş kişand, gelek zor û zahmetî jiya, gelek xwîn û can da. Tevgera Barzanî ev têkoşîn di rewşeke parastina rewa de da. Xwe li hemberî desthilatdarî, dagirkerî û zordariya sazûmana Baas diparast. Wê demê ew jî ji aliyê sazûmana Baas û alîgirên wê ve wekî ‘terorîst’, ‘çete’, ‘dijmin’, ‘qatil’, ‘xayîn’ û hwd. dihat binavkirin. Ma di rastiyê de tevgera Barzanî terorîst û çete bû? Bê guman na! Ji bo azadiya gelê xwe û rizgariya welatê xwe bi derfetên pir kêm li ber xwe dida. Ji bo vê xaka Bakur, Rojhilat û Rojava herî zêde tevgera Barzanî bikar anî. Rojekê tenê jî kurdên Bakur, Rojava, Rojhilat ji tevgera Barzanî re negotin; ‘Bira, wê Îran, Tirkiye, Sûriye me qir bikin; ji bo xwedê, ji xaka me derkevin, biçin ser xaka xwe!’

Berûvajî, kurdên Bakur, ên Rojava ên Rojhilat xaka xwe, dilê xwe, mala xwe, derfetên xwe tev li ber tevgera Barzanî vekirin û ji bo Başûr rizgar bibe bi can û malê xwe destek dan vê tevgerê. Îroj tevgera Barzanî bi ser ket. Bû xwedî hêz û hukûmet. Divê nan û ava wê ne li ser kaba wê be. Divê wan rojên tengezariyê, wan rojên parastina rewa, wan rojên xakên her sê parçeyên din bikar dianî, wan rojên kurdên her sê parçeyên din xwîna xwe, malê xwe, canê xwe ji bo wana feda dikirin jibîr nekin.

Di vî bingehî de erk û berpirsyariya hukûmeta herêmê ne çavqurmiçandina ji tirkan re ye, ne jî xwetirsandina ji wan e. Û bi vê yekê ne pirsgirêka Başûr çareser dibe, ne jî ya Bakur.

Em wiha bihizirin ku bi çend tawîzdayînan  hêrsa tirkan kêmekê hat daxistin. Niha di navbera PKK û dewleta tirk de şerekî didome heye. Tevî agirbesta PKKê beyan kiriye, artêşa tirk her roj operasyonan lidar dixe, gelê kurd qir dike. Li hemberî vê gerîla pêwîst e xwe biparêze. Ma dema hêzên Sadamê xwînxwar bi ser pêşmergeyên Barzanî de dihatin, Barzanî digot, ‘Çekên xwe deynin, şer nekin û teslîm bibin!’

Na! Wê demê kî bi çi sedem û wêrê vê yekê ji çekdarên PKKê dixwaze?

Çekdarên PKKê pêwîst in di pîvanên parastina rewa de li ber xwe bidin û erk û berpirsyariya her kurdî heye ku vê berxwedanê rewa û mafdar bibîne. Ji ber ku aliyê êrîşkar, aliyê neheq, aliyê zordar aliyê dewleta tirk e. Di şerê di navbera PKK û dewleta tirk de wê sibe jî, duzbe jî kuştî, birîndar û dîlketî çêbibin. Ji her du aliyan jî wê çêbibin. Tê zanîn ku dema ji PKKê kuştî, birîndar û dîlketî çêdibin, ne hukûmeta herêmê, ne hêzeke din bang li dewletê nake û nabêje ‘şer rawestîne!’. Lê dema leşkerek ji dewleta tirk tê kuştin, birîndar dibe yan dîl dikeve qiyametê li ser serê PKKê radikin. Ev bi tena xwe bêmafî û bêdadiyeke mezin e. Çima qey gerîlayên PKKê ne zarokê dayika xwe ne, ne mirov in ku dema ew tên kuştin kes dengê xwe dernaxîne?

Ger sibe li cihekî din ê Bakur bi dehan leşkerên tirk werin kuştin, wê dewleta tirk dîsa artêşa xwe bixe nava liv û tevgerê û ji hukûmeta herêmê daxwaza êrîşkirina ser PKKê bike. baş e, gelo wê demê wê hukûmet çi tawîzê bide dewleta tirk ku hêrsa wê rawestîne?

Hûn dixwazin ku PKK bê qeyd û şert çek berde, dev ji şer berde û xwe tine bike. Ger di salên berya 1990î de dewletek an hêzekê ev yek ji tevgera Barzanî bixwesta, wê bipejirandana yan kirasê xwe biçirandana?

Gel û tevgerên Rojhilata Navîn û di serî de jî hêzên kurd û yên tirk PKKê baş dinasin ku PKK tevgereke têkoşer e. Kadro û mîlîtanên PKKê li hemberî zilma cûntaya 12ê Îlonê di navbera çar dîwaran de jî serî nedanîne. PDK li gel YNK û li gel artêşa tirk bi ser çekdarên PKKê de çûne, lê bi ser neketine. Herî dawî YNK bi desteka Tirkiyê xwe ceriband dîsa bi ser neket. Xeta Bêrîtan mînaka herî balkêş a berxwedana mîlîtanên PKKê ye. Mîlîtanên PKKê heta guleya xwe ya dawî têdikoşin û ji bo dîl nekevin destê neyar xwe di zinaran re diavêjin kevandeya şehadetê. Kî dikare pişta hêzeke wiha xwedî biryar û vîn bîne erdê?

Rayedarên hukûmeta herêmê jî gelek caran di axaftinên xwe de vê rastiyê tînin ser ziman û dibêjin, ‘Di demên borî de em bi ser PKKê de çûn lê me pê nikarîbû, niha em qet nikarin!’

Wekî din em dikarin vê pirsê jî bikin. Çima hûnê bi ser PKKê de biçin? Şûna hûn bi ser PKKê de biçin, çima hûn PKKê nakişînin gel xwe? Her kes dizane ku dermanê tirsê û dawiya tawîzdayînan nîne!

Heta kengî wê kurd ji dijminên xwe bitirsin û ji bo dilê wana xweş bikin, birayên xwe bikujin? Êdî ji vê siyasetê re bes e! Li şûna vê, rêka rûmeta kurdinî heye. Ew jî sazkirina stratejiya netewî ye!

Ji bo kurdan îroj xêzkirina siyaseteke stratejiya netewî pêwîst e. Ger hûn dixwazin PKK çek berde, şer rawestîne, xwe tine bike jî, ev yek, bi zorê, bi tengavkirinê çênabe.  Hûn çiqasî bi ser PKKê de biçin wê ew jî ewqasî li ber xwe bide, tedbîrên xwe bistîne û xwe bihêztir bike. Dibe ku di encama vê serdeçûna we de, PKK tengav bibe û ji bo destkeftiyên xwe biparêze êdî ew bi ser we de were. Wê demê gelo hûn dikarin bibin kefîl ku gelê Başûr destekê nede PKKê û dawî li şiyandariya we neyne.

Rojane dakevin nava gelê Başûr û binêrin, bi gel re biaxivin, guh bidin dengê gel; li Başûr sedî sed sempatiyeke mezin li hemberî PKKê li pêş dikeve û bi lez vedigre. Wê rojê karmendekî ji Bakur digot; ‘Ez çûm ku dolaba mekîneya xwe çêbikim. Yê tamîr dike ji min pirsî ku ez ji Bakur im, min got erê. Got; Tu PKK yî? Ê min jî kêfa min hat, min got erê. Got, wê demê ez pere ji te nagrim.’

Gelek mînakên wekî vê tên ber guhê me û ev nîşaneya bilindbûna sempatiya ji PKKê re ye.

Li aliyê din, gelê Başûr ji siyaseta hukûmeta herêmê gelekî nerazî ye. Dibêjin, ‘Pêşmerge û derdorên nêzî hukûmetê bûn milyarder, her yek ji xwe re avahiyên bi milyonan lêdikin û gel ji birçiyan re dinale.’ Divê hukûmet zanibe ku bi vî rengî gora xwe bi destê xwe dikole. Gelê ji hatina darayî sûd û par nagre, tev li derûdora PÇDK û PKKê kom dibin. Dibe ku vê yekê îroj eşkere nakin, lê dilê wan bi PKKê re ye. Ev di teqîneke sibeyî de, wê li beramberî hukûmeta herêmê rabe. Ger gerîlayên PKKê dakevin kolanên Hewlêr û Silêmanî kîjan rayedarê hukûmetê dikare bibe kefîl ku wê girseyên gel destekê nedin wan û bi wan re çek hilnegrin û bi ser sazûmanê de nemeşin?

Rastiyeke din jî heye ku hukûmeta herêmê îroj bi saya PKK li Başûr aramiyekê dijî. Parastina sînorê di navbera Başûr û Tirkiye û Îranê de di destê gerîlayên PKK û PJAKê de ye. Herêma Parastina Rewa Qada Medya, binarê Qendîl tev di destê PKKê de ye. Bê guman PKK bi hêza xwe hatiye li vir bi cih bûye. Ne hukûmeta herêmê ew vexwandiye, ne jî bi cih kiriye. Qendîl çiyayekî Kurdistanê ye; PKK jî tevgereke Kurdistanî ye; hatiye li ser xaka welatê xwe bi cih bûye. Rastî ev e û divê her kes ji vê rastiyê re rêzdar be.  Di rewşeke wiha de, bi ser de PKK parastina sînorên hukûmeta herêmê jî dike. Niha ger PKK li Qendîl, ji Zelê heta Xakurkê bi cih nebûba, gelo hukûmeta herêmê bi deh hezar pêşmergeyî jî wê bikarîba ewlekariya van sînoran bigirta?

Asêbûna çiyayê Qendîlê tê zanîn. Di dema desthilatiya sazûmana Baas de hemû rêxistin, tevger û partiyên Başûr ên kurdan di vir de xwe parastine. Hîn jî cihên wan ên binerd û sererd diyar in. Dîktatoriya Sadam tevî hemû hêza xwe nikarîbû wana ji van çiyan derxîne û têk bibe. Ev çiya her dem bûne parazvanê têkoşerên azadiyê. PKK îroj li vî çiyayê têkoşîna azadiya gelê xwe dide. Em wiha bihizirin ku we PKK ji vê derê derxist. Wê kî were li vî çiyayî bicih bibe?

Di serî de wê Îran hêzên xwe yên îslamî yên li dijî Amerîka biherikîne vê derê. Ji ber ku nêzî Îranê ye, wê desteka lojîstîk û alavên leşkerî bide wan, wana perwerde bike û rêbike ser Başûr û Iraqê. Tirkiye li aliyê xwe, ji Xakurkê bigir heta Heftanînê wê komên xwe yên faşîst di bin navê tevgera Turkmen de bi cih bike, perwerde bike û rêbike ser Başûr û Iraqê. Sûriye wê çiyayê Bêxêr û Garê tije terorîst bike û rêbike ser Iraqê… Wê demê Amerîka xwe hilavêje jî nikare ji bela vana sukra xwe bifilitîne.

Îroj George Bush bi hêsanî li kêleka Tayip Erdogan rûdinê û dibêje; ‘PKK îs a terorîst organîsation, enemy of Turkey, enemy of Iraq, enemy of USA!’

Birêz Bush ji kerema xwe re tu dikarî bêjî bê PKK çima dijminê te ye û bi çi kiryara xwe ji te re bûye dijmin? Dema leşkerên te bê çek destê xwe li ba dikin û dadikevin kolanên Silêmanî û Hewlêr zanibe ku bi saya PKKê ye. Te hat Iraq dagir kir, PKK li pêşberî te xwe nekir asteng. Tu dibêjî ‘Ez demokrasiyê tînim Rojhilata Navîn’, PKK jî tevgereke demokrasîxwaz e, wê demê çima dibe dijminê te?

Tu dibêjî; ‘Ez dost û hevalbendê kurdan im. PKK jî tevgereke kurd e û Kurdistanî ye. Çima tu dostê beşek kurd î û beşek kurdên din ji xwe re dijmin beyan dikî? Amerîka divê siyaseta xwe ya li ser kurdan di ber çav re derbas bike. Temam berjewendiya Amerîka rê nade ku ji Tirkiyê veqete, yan bi tevahî bigre pêşberî xwe. Lê sirf ji bo dilê tirkan xweş bike ku aliyekî kurdan terorîst beyan bike û wekî dijmin bibîne, ev siyaseteke şaş e û di vê siyasetê de bi ser nakeve. Ger Amerîka dostê kurdan e, herî kêm qasî hevalbendiya bi kurdên Başûr re dike, divê bi kurdên Bakur, Rojava û Rojhilat re jî bike. Bila dîsa hevalbendiya xwe bi tirkan re, farisan re, ereban re bimeşîne; lê bila kurdan jî wekî dijmin beyan neke. Ger jê were bila pirsgirêka di navbera kurdan û tirkan de, di navbera kurdan û farisan de, di navbera kurdan û ereban de bi rêbazên aştiyane, siyasî û demokratîk çareser bike. Bila berjewendiya xwe ya bi Tirkiyê re jî biparêze, lê bila ya bi kurdan re jî bide ber çav. Na ku aliyê tirk tevî neheq û zordar e, bigre gel xwe û aliyê kurd tevî mazlûm û mafdar e terorîst û dijmin bi nav bike, divê zanibe ku di vê polîtîka û kiryarê de bi ser nakeve û nikare hevalbendiya kurdan rê ve bibe. Ji bo Amerîka ya herî baş pêkanîna aştiya di navbera kurdan û dagirkerên parçeyên Kurdistanê de ye. Ji bo vê divê dostaniyê bi PKKê re jî bike, bi PJAKê re jî bike, bi PYDê re jî û bi PÇDKê re jî bike. Tenê wiha dikare pirsgirêka Kurdistanê û ya Rojhilata Navîn çareser bike. Na ku ew jî ji bo dilê tirkan xweş bike, bi ser PKKê de were wê çi bibe?

Dibe ku hinek wargehên PKKê bombebarîn bike, dibe ku çend PKKyiyan şehîd jî bixîne. Dibe ku çend rêvebirên wê birevîne radestî Tirkiyê jî bike. Ev tev bi awayekî teknîkî mumkun in. Lê hêza vê yekê bike, divê encamên wê jî bide ber çav. PKK bi van pêkanînan naqede. Ji hêza xwe bikeve jî tine nabe. Berûvajî wê zêdetir gel biherike aliyê PKKê, ciwanên kurd wê zêdetir bixwazin tev li refên PKKê bibin. Dibe ku di serdeçûneke wiha de, hijmara çekdarên PKKê hilpeke 50 hezarî jî. Dibe ku gelê Başûr, Rojava, Rojhilat, Bakur tev rahêjin çekan û biherikin çiyan. Wê demê ne Amerîka dikare li ber vê pêlê raweste, ne Tirkiye û ne jî Hukûmeta Başûr.

Ji bo vê ji Amerîka re ya herî baş, bidestxistina dostaniya PKKê ye, ne beyankirina dijminbûna wê ye. PKK ji vê yekê re vekirî ye û amade ye. Li ser bingehê çareserkirina pirsgirêka kurd, PKK ji hevalbendiya hemû hêzan re amadebûna xwe beyan dike. Divê ev beyan li ber çav were girtin. Berûvajî beyankirina dijminbûna PKKê wê pirsgirêkên heyî çareser neke, zêdetir û kûrtir bike; ji pevçûnên nû re rê veke. Ger PKK qadên di dest de, ji hêzên li dijî Amerîka têdikoşin re veke, wê demê wê Amerîka çi bike? Amerîka ger îroj li Iraqê rojê sê çar kuştiyan dide, wê demê wê sîh-çel kuştiyî bide. Ji bo vê divê şukrana xwe pêşkêşî PKKê bike ku qadên di dest de ji ti hêzên din re nake warên êrîşkirina ser Iraqê û berûvajî sînorên Iraqê diparêze.

Ji bo hukûmeta herêmê jî ev rastî wiha ye. Hukûmeta herêmê li kêleka vê qenciya PKKê, deyndarê gelê Bakur e. Divê ked, xwîn û canên gelê Bakur di oxira Başûr de daye bibersivîne. Bi rawestandina têkoşîna Bakur, ne xaka Başûr rizgar dibe, ne jî hukûmeta herêmê bi ser dikeve. Ger Bakur şîv be ji tirkan re, Başûr jî paşîv e. Kî bêje ez vê yekê nizanim, ew xwe dixapîne. Roja ku PKK ji holê were rakirin, roja din hukûmeta herêmê li holê namîne û Başûr ji aliyê Îran û Tirkiyê ve wê were dagirkirin an teslîmgirtin.

Bi vê sedemê siyaset û helwesta herî baş û rast guhdayîna banga xêzkirina stratejiya netewî ye. Divê di serî de PDK û YNK bi PKKê re werin gel hev û vê stratejiyê gengeşe bikin.

Ger li Bakur, li Başûr, li Rojhilat, li Rojava têkoşîn wê were rawestandin, an wê were bilindkirin divê bi stratejiyeke netewî were tayînkirin û diyarkirin. Ne bi daxwaza birêz Ocalan, ne bi daxwaza birêz Barzanî, ne bi daxwaza birêz Talabanî, ne bi geflêxwarina Tirkiyê, ne bi êrîşkariya Îran ne jî bi têkilhevkirina Sûriyê û ne jî bi xwesteka birêz Bûsh tenê, siyaseta kurdan êdî nikare rê ve biçe. Kurd êdî divê ji xwe re siyaseteke stratejîk a netewî xêz bikin.

Stratejiya kurdan çi ye? Kurd ji bo her parçeyî çi dixwazin? Kurd ji bo tevahiya Kurdistanê çi dixwazin? Kurd li Başûr dixwazin çawa bijîn? Kurd têkoşîna Bakur, Rojava, Rojhilat dixwazin çawa bibin serkeftinê? Kurd di navbera xwe de dixwazin peywendî û danûsitendina xwe li ser çi esasan saz bikin û rê ve bibin? Kurd ên li her çar parçeyî wê têkiliyên xwe bi hêzên dagirker re li ser çi esasî bimeşînin? Kurd bi Amerîka re, bi Ewropa re, bi Çîn, Kore, Japon, Rûs û dewletên din re çawa bidin û bistînin?

Di qirnê 21emîn de siyaseta kurdan çi ye, daxwaza kurdan çi ye? Kurd wekî netew çawa dixwazin xwe bînin ser ziman? Wê nûnerê daxwazên kurdan kî be yan çi rêxistin be? Kurd wê parçeyî bimînin an bibin yek? Kurd wê bihevkevin an hev xurt bikin?

Di van mijaran de tev pêwîstî bi hatina gel hev, li darxistina kongreyeke netewî û di vê kongreyê de jî pêwîstî bi diyarkirin û sazkirina stratejiyeke netewî heye. Dema Kongreya netewî hat lidarxistin PKK, PDK, YNK û tevahiya partiyên kurdan tê de bi cih bûn, li ser qedera Kurdistanê gengeşe kirin, gihiştin biryarên pêwîst, stratejiya xwe xêz kirin û Konseyek a rêvebirina vê stratejiyê damezirandin, êdî li ku derê şer tê rawestandin an tê bilindkirin, ew di bin berpirsyariya wê kongre û konseyê de ye û ti kurd li dijî wê dernakeve, berûvajî wê destekê bide serkeftina wê.

Na ku ji bo selameta kurdan ev yek neyê kirin û her yek xwe serok, rêber û berpirsyarê doza kurdan bibîne û ji bo berjewendiya malbata xwe, eşîra xwe, parçeyê xwe, çîna xwe, partiya xwe bixwaze têkoşîna parçeyekî din, çîneke din, partiyeke din rawestîne, ev yek wê rê li ber alozî, tengezarî û pevçûnên nû yên navxweyî û biratî veke. Pişt re bila kesek nebêje, ‘Ya me nizanîbû, me texmîn nedikir, ji destê me nedihat, em ne amade bûn, kesî ji me re negot’ û hwd.

Roj ne roja alozî û pevçûna di navbera kurdan de ye. Roj ne roja rawestandina têkoşîna azadiya parçeyên Kurdistanê ye. Roj ne roja xwetirsandina ji hêzên dagirker û zordar e. Roj roja hevgirtin, berxwedan, têkoşîn û yekîtiya di xeta stratejiya netewî de ye. Kurd tev dest bidin hev, di stratejiyeke netewî de xwe bikin yek, hêza xwe bikin yek, artêşeke netewî ya ji sed hezar gerîlayî saz bikin û nav di xwe de bidin, bang li cîhanê bikin û bêjin; ‘Em kurd in. Em azadiya xwe û rizgariya welatê xwe dixwazin. Yan cîhan wê me wiha bipejirîne, yan jî emê çong li ber ti kesî daneynin! Ti hêz wê nikaribe me kurdan careke din berde hev û ji bo xerakirina vê lîstikê em kurd di kongreyeke netewî de tên gel hev, em stratejiya netewî xêz dikin, em eniya netewî vedikin û ala berxwedanê li ser her buhist xaka kurdan diçikînin!’

Wê demê hûnê bibînin ku gelê kurd bi milyonan, bi we re wê rabe ser lingan û azadiya heq kiriye bi dest bixe!

Rêka rast ev e, ya pêwîst e were kirin jî ev e û ya herî bi rûmet, ya di dîrokê de cih bigre jî ev e! Bijî ji wan kes û hêzên ji bo azadî û rizgariya gelên Kurdistanê di damezirandina kongreya netewî û xêzkirina stratejiya netewî de bibin xwedî erk û weyn û berpirsyarî hilgirin ser milên xwe re!

HESEN HUSEYÎN DENÎZ

çapkirin