ÇÛN HÊSAN E, LÊ VEGER ZAHMET E!

 HESEN HUSEYîN DENîZ

Birêz nêçîrvan di rojên pêşiya me de diçe Tirkiyê. Her çiqasî mijara çûna wî tê zanîn jî, ez wiha zen dikim ku ew bi xwe jî niha di nava xemgîniyekê de ye. Niha ji xwe re wiha dibêje:

- Ev çi bela ye ku ez ketimeyê? Ez biçim, nabe; neçim nabe! Sozekê bidim wan û pey re nikaribim pêk bînim dîsa nabe! Sozê nedim wan, nikarim vegerim! Ya rebî tu alîkarê min bî.`

Bawer kin niha Kek Nêçîrvan di odeya xwe de ji seriyekî diçe seriyekî din û wiha dihizire, diponije. Ger Mam celal ba, ne xema wî bû; ew xwedî tecrube bû! Wê bi hêsanî biçûya mirîşkên xwe bixwarana, bîraya xwe bi ser de vexwara û hatiba. Lê Nêçîrvan di dîplomasiya Tirkiyê de hîn nû ye.

Ew zen û ponijîn niha bi rayedar û fermandarên tirkan re jî heye. Wan xêrek zêde ji kek Mesûd û mam Celal nedîtin. Niha dixwazin bextê xwe bi Nêçîrvan biceribînin. Mam Celal dibêje û nake. Kek Mesûd ji xwe bi ya wan nake. Niha dibêjin, `Ka em gelo bi Nêçîrvan nikarin tiştekî bikin?`

Dizanin ku Nêçîrvan hinekî nerehetiyên xwe ji PKKê hene. Dixwazin vê yekê derxin pêş û jê sûd bigrin. Lê Nêçîrvan çiqasî li dijî PKKê be jî, ew bi xwe jî diyar dike ku divê qasî derfet û hêza xwe li mijarê binêrin. Dibêje; `Em çend caran çûn ser PKKê, me pê nikarîbû! Niha em qet nikarin.` Rast dibêje. Çima?

Berê artêşa Tirk û pêşmergeyên Soran û yên Behdînan her sêyan xwe kirin yek û bi ser PKKê de hatin. Di encamê de, hindik mabû ku PDK jî, YNK jî desthilatiya xwe ya li Başûr ji dest birevînin. PKKê ahengên cîhanê da ber çav û xakên ji wan her duyan bidest xistin dîsa da wana. Ku nedaba, niha nîvê Başûr zêdetir jî di bin rêvebiriya PKKê de ba ya. Lê ji sedema destnedayîna ahengên cîhanê PKKê hêzên xwe vekişandin Qendîlê. Niha PDK jî, YNK jî rewşeke ji wan salan pir cudatir dijîn.

Di wan bîst salan de, (1983 heta 2003) pêşmerge dikarîbûn ji bo dused dolarî jiyana xwe bidana ber devê tifingên PKKê; ji ber ku di mala xwe de birçî bûn. Neçarî dikare mirovan rêke ser her şaşitiyê. Gelê Başûr jî neçar bû. Ji şerên dûvdirêj ên têkçûyî derketibû. Li welêt ti aborî tinebû, kargeh tinebûn û hatinek ti kesî jî tinebû. Dused dolar têra pêşmergeyekî dikir ku mehekê zikê zarokên xwe dagre. Ji bo wê bi dused dolarî derdiketin çiyayê Qendîlê û sînga xwe didan ber guleyan.

Lê niha, piştî hilweşîna desthilatiya Sadam û avabûna Federasyona kurdî, di aboriya kurdên Başûrî de hilpekînek diyar çêbû. Pêşmergeyên ku wê demê bi dused dolarî sînga xwe didan ber guleyan, niha mehê bi dusedûpêncî dolarî ji bo karê mala wan bikin ji Afrîqa reşikan tînin!

Li her maleke pêşmergeyên wê demê, reşikek niha ji wan re xwarinê çêdike, mala wan dimale, li zarokên wan dinêre! Ji zikê birçî ber bi bajarîbûnê ve gav hat avêtin. Erbeya di bin wan de niha ne kêmî 20-30 hezar dolarî ye. Xaniyê xwe didin şîrketên tirkan bi kirê, her qatek mehê bi 1500-2000 dolarî. Nêçîrvan bi xwe navendek kirîn û firotinê li nîvê sûka Hewlêr lêkiriye ku bi milyaran dolar pere rijandiyeyê û hatina wê jî bêguman wê li gorî vê razandinê be.

Bê guman me li vir tenê çend reqemên berbiçav dan, hîn ên ne beriçav jî hene. Mînak teknîka ku ji Dubaî tê başûr û tê firotin li welatekî Ewropa nayê firotin. Ger hêza gel a kirînê tinebaya, tenê li Hewlêr zêdeyî 150 dikanên telefona mobîl difroşin, ewqase dikanên kompûterê difroşin, 200 dikanên Televizyon û firaxên spî difroşin kar nedikirin...

Ji sedî 95ê van kesan berê bi dused dolarî dihatin ser PKKê ango pêşmergetî dikirin. Ê niha wê çawa dev ji vê rewşa xwe berdin û dîsa sînga xwe bidin ber guleyan. Qet hişmendî nayê.

Bi vê sedemê karê Nêçîrvan jî, yê rayedar û fermandarên tirk jî zor e. Çi sozê bidin hev wê derew be. Wê demê bi vê hevdîtinê dixwazin çi bikin? Dixwazin bi psîkolojiya gelan bileyizin û arîşeniya xwe serast bikin. Ji ber ku bi çalakiya Zap û Oramarê hêza wan têk çû, lê bi çalakiya li Bezelê arîşeniya xwe ji dest dan. Niha di hewildana bidestxistina wê de ne. Wekî din tiştekî bikaribin bikin nîn e!

HESEN HUSEYîN DENîZ

çapkirin