GUMANA OPERASYONA DERTIXÛB û DEW BIRAYÊ MAST E

HESEN HUSEYîN DENîZ

Hikûmeta AKPê li gorî pêwîstiyên şiyandariya xwe ya ku bi destekdayîna Amerîkayê bidest xistiye, di van hilbijartinan de dixwaze biserkeve. Ji bo wê li hemberî DTPê artêşa tirk, hemû saziyên nûnertiya sazûmana komarê dikin û partiyên sazûmanê tev li Kurdistanê dest dane hev.

Erdoganê serokê AKPê ji bo bidestxistina hilbijartinên şaredariyan rê da vekirina TRT6ê. Wekî tê zanîn bi êrîşên Îsraîl ên bi ser Xezayê de, qaşo kirasê xwe çirand, li Dawosê jî êdî tişta maye jî çirvirand! Di dil de, wê gelê kurd bêje, `Yaw ma ev çi muslimanekî bedew e, binêrin bê mafê gelê mazlûm çawa li hemberî zaliman diparêze?`

Lê mixabin gotineke kurdan heye, dibêje; `mala yê derewîn şewitiye, lê kesî bawer nekiriye!`

Erdoganê AKPê jî di pirsgirêka kurd de ewqase derew kirin ku êdî bawerî pê nemaye. Ger bi rastî mala wî bişewite jî wê bawerî pê neyê. Ji bo wê hesap û kîtaba Erdogan li Kurdistanê hatiye dadan. Careke din zahmet e ku vebe.

Lê deqên di destê Erdogan de hê neqediyane. Deqa wî ya herî mezin lawazxistina PKKê ye. Ger bikaribe darbeyekê li gerîlan bide û serkeftineke –demborî be jî- bi dest bixe, wê bikaribe ji kesên bêalî ango dewlethez dengan kom bike. Ji xwe artêş û dewlet jî li piştê ye. Wê bixwazin wî ji hilbijartinan bihêztir derxînin. Ev yek.

Yeke din, sirf ji bo ku DTP şaredariyan bidest nexe û li Kurdistanê rayedar nebe, artêş, saziyên dewletê û partiyên din wê destekê bidin AKPê. Wê wiha bihizirin, `Bila kurd biser nekevin, dixwazî cihû biserkevin! ferq nake.` Dijayetiya sazûmana Tirkiyê tenê li hemberî kurdên welatparêz û azadîxwaz e. derveyî vê her rêk ji wan re dikare xizmetê bike. Tenê bila ne kurdên Apoger bin, kî dibin bila bibin.

Ligorî sazûmana Tirkiyê û bêguman a Amerîkayê, PKK rêxistineke radîkal e, lê kurdên lîberal ango reformîst jî hene. Ev tê çi wateyê?

Kurdên Apoger nikarin ji bo berjewendiya sermayedariyê bikar bînin, lê kurdên reformîst û lîberal dikarin. Wê demê divê PKK were lawazxistin ku rê li ber kurdên nermik vebe. Ji bo vê; rêbertiya gelê kurd avêtin zîndanê. Tevî vîn û daxwaza gelê kurd di aliyê azadberdana wî de ye jî, berûvajî hê zêdetir dişidînin ku bandora wî bikaribin bişkînin ango teslîm bigrin. Ev eniyek e.

Li eniya din gerîla heye. Piştî ku bihara par darbeyeke mezin ji gerîla xwarin hê jî biser xwe nehatine. Lê tevgera Îsraîl a li ser Xezayê ji bo tirkan jî ceribandinek bû. Tê zanîn ku hêzên leşkerî yên Îsraîl û Tirkiyê di çarçoweya hevpeymanên di navbera xwe de pev re kar dikin û ji hev rêbazên şer didin û distînin. Lêdana Îsraîl a Xezayê planekî Amerîkayê bû. Tam di dema veguheztina serokdewletê Amerîkayê de pêkanîn ku badehewa biçe. Bush diçû, Obama dihat; ne yê diçû dikarîbû hesap bidaya, ne jî kesî dikarîbû ji yê nû hatî hesap bixwesta. Wekî meseleya xort û xaltîka wî ku diçin gel mele û dibêjin ka mehra me bibire lê kirin. Mele dibêje `Bavo mehra we çênabe!` xort dikene û dibêje, `Wele xalê mele dema em hatin cem te me li paş tehta mezin çêkir çêbû!`

Îsraîl jî dibêje; dema Bush diçû û Obama dihat me çêkir û çêbû. Bi gumaneke mezin wê Erdoganê Akpê jî di dema hilbijartinan de bi êrîşeke hewayî ya domdar ku heta îroj ewqasî pêk neanîne, lêdanekê li ser warên gerîlan bike û ger di vê lêdanê de zanibe gerîla darbe xwariye yan sistahî nîşa daye, wê leşkerên xwe biajo derveyî tixûban.

Ji xwe di wê heyheya hilbijartinan de ku hişê herkesî li ser sindoqan e; ên bi xirûcira operasyonê dakevin wê nikaribin dek û dolabên li ser sindoqan tên kirin bibînin û yên ku bi rewşa sindoqan dakevin jî wê nikaribin li ser xisardayîna operasyonan bihizirin. Tirk dibêjin ya `Hem nalina, hem mihina vur!`

Erdogan beg jî wê wiha bike, ji her du aliyan wê bixwaze sûd bigre. Ji xwe mêrik xwediyê zîhniyetek bazirganî ye. Li gorî mejiyê bazirganiyê jî ji bo bidestxistina dengekî dikare mirovek were kuştin, ji bo bidestxistina şaredariyekê jî dikare gundek were hilbijartin. Ma qey perê xwe tê daye? Çiqas kurd bimrin jê re fêde ye. Çima? Wê li ser hijmareke kêm baştir bikaribe bandora xwe çêbike. Ji bo wê kuştinên faîlên wan nediyar, ji bo wê kuştinên bi destê Hizbulkontra, ji bo wê kuştinên bi destê Ergenekon, Jîtem, kontrgerîlla,; ji bo wê koçberkirina kurdan a ji warên wan, ji bo wê avêtina bi deh hezaran kurdan a binê zîndanan, ji bo wê birçî û bêkar hiştina kurdan; ji bo wê tine hesibandina kurdan û ji bo wê her roj bombebarankirina xak û mirovên kurdan pêk tînin. Kurd ya divê yê wan be, yanê koleyê wan be, yan divê mirî be. Siyaseta Tirkiyê, siyaseta Komarê û bêguman a Erdogan ku nûnerê komarê ye ev e. Ev siyaset him pêwîstiyek sazûmana komarê, him a bîrdoziya kemalîzmê û him a îslamîzmê ye ku kombûna tevan di sazûmana sermayedarî ya di pêşengtiya Îngilîz û Amerîka de tê afirandin.

Di rastiyê de ne kemalîzmek ji bo tirkan, ne îslamîzmek ji bo ereb û farisan heye. Kemalîzm jî, îslamîzm jî çekên di destê îngilîz, Amerîka û Îsraîlê de ne ku li hemberî gelên Rojhilata navîn bikar tînin. Her cihekî bi mifteya wê dixin destê xwe. Mifteya Rojhilata Navîn jî doh şûrê Îskenderê makedonî bû, îroj kemalîzm û Îslamîzm e. sermayedarî xwe dispêre ser van her du lingan û jiyaneke jehrî ji gelên Rojhilata Navîn re rewa dibîne.

Îran bi navê îslamîzmê roj derbas nabe ku jin, zilam, zarok bi dehan kes dardadike, bi îşkenceyên wehşiyane dikuje. Tirkiye bi navê kemalîzmê jiyan li kurdan û li gelên Anatolyê kiriye dojeh. Gelek ji dîrokê nema, tev di qirkirin û koçberiyan re borandin. Piştgirê wan jî dewletên Ewropî, Amerîka û cihûtiya cîhanê ye. Cihûtî li Rojhilata Navîn kombûna Kemalîzm û îslamîzmê ye. Herçiqasî Îran û Tirkiye xwe wekî dijberê Îsraîl şanî didin jî derew e. Derewa herî mezin e. Dest di dest de ne. ger ne wiha ye, fermo, îsraîl li Xezayê qira muslimanan anî ka her du dewletên musliman çi kirin? Di rojê ku Îsraîl li Xezayê xist de îranê jî kurd û welatiyên xwe dardakirin. Herduyan jî musluman qir kirin. Yekî bi top û tanqan kir, yekî bi şiyandariya xwe ya bi navê îslamiyetê ker. Herduyan jî mirov kuştin. Yekî di rojekê de 400 kuşt, yekî 4 kuşt, qet ferq nake. Ha te 4 kuşt ha te 400 kuşt, zîhniyet her zîhniyeta kuştinê ye, ne ya jiyandinê ye. Wê demê her du sazûman destbirak in. Û Tirkiye jî destbirakê wan ê sêyemîn e. Wê jî di heman rojê de firokeyên xwe rakirin ser gundên kurdan û bombe barandin. Çi ferqiya Tirkiyê û Îsraîlê heye? Qet! Ji xwe rayedarên Îsraîlê bi xwe dema pêwîstiyê dibînin dibêjin ku, `Em li Xezayê dixin, hûn jî li Qendîlê dixin; ma çi ferqiya me heye? ` rastî ev e. qet mû ji hev bernedane. Dew birayê mast e.

Ji bo wê çareserî di van sazûmanan de nîn e, berûvajî çareserî di veguherîn û hilweşandina van sazûmanan de ye, ango di veguherîna zîhniyeta wan de ye. Ev zîhniyeta kujêr divê veguhêze zîhniyeteke jiyandar. Derveyî vê her wê gelên Rojhilata navîn di nava destê sermayedariyê de binalin û her wê buhayê mirovekî guleyek tifingê be ku ew jî perê guleyê ji malbata mirovî were sitendin!

HESEN HUSEYîN DENîZ

çapkirin