HELWESTA ÎRANÊ NÎŞANEYA TÊKÇÛNÊ DIDE

 HESEN HUSEYÎN DENÎZ

Di van mehên dawî de û bi taybetî di van rojên dawî de, hukûmeta Komara Îslamî ya Îranê bi awayekî dûrî hişmendiyê tevdigere. Ji aliyekî ve rojnamegerên kurd dixe zîndanê, sizaya dardakirinê li wana dibire. Ji aliyekî ve mirovên kurd li nava sûkê bi gulebarînê û di zindanan de bi îşkenceyê qetil dike. Ji aliyekî ve dest û rê dide artêşa tirk, pêk re leşker û teknîka xwe ya kujêr rêdike ser têkoşerên azadiya gelê kurd. Herî dawî jî top û rokêtan ji aliyê xwe diavêje ser gundên Başûrê Kurdistanê. Ev tev nîşaneya tirs û xova ji ramana têkçûnê dibihîse ye. Hêzeke dîktatoryal, monarşîk an totalîter dema dibîne ku dawiya wê ne xêr e, hişmendiya xwe winda dike, dikeve xova mirinê û wê demê kî tê ber, çi derdikeve pêşberî wê, bi jana canê xwe, êrîşî ser dike.

Niha Hukûmeta Komara Îslamî ya Îranê jî di van rojên dawî de rewşeke wiha dijî. Ji ber ku pirsgirêkên xwe yên navxweyî yên etnîkî, olî, aborî, çandî û sazûmanî bi awayekî demokratîk û dadmendî çareser nake, nakokiyên di civakê de kûrtir dibin û rû didin der. Gel ji rewşa xwe ya li Îranê ne razî ye. Gel di vî qirnê 21. de êdî zêdetir azadî, demokrasî û mafê mirovan dixwaze. Gel, ji pêşketina zanistî û teknîkê û ji rehetiya bi xwe re tîne dixwaze zêdetir sûd bigre. Gel naxwaze bi pirsgirêkên çêkar ên ji seqetiyên sazûman dijî tên der, bi gelên din re bikeve nava pevçûnan û enerjiya xwe vala vala biqedîne. Gel dixwaze di welatekî dewlemend de, di nava jiyaneke asayî de, bi rêzdariya ji mafên mirovî, takekesî û gerdûnî re, wekhev û di nava aştiyê de bijî.

Sazûmana îslamî ya komara Îranê li ber vê daxwaza gel kelem û asteng e. Sazûman li Îranê  siyaseteke îslamî li ser gel dimeşîne. Di rastiyê de divê ol û siyaset tevlihev nebe. Kes li ser ol û oldariyê siyasetê neke. Ji ber ku ol û oldarî karekî wijdanî ye. Divê dewlet nekeve navbera xwedê û mirovan. Lê sazûmana Îranê ev pîvan jî binpê kiriye. Bi zagonên şerîatê, dîktatorî û xwînxwariyeke dijwar li ser gelên li Îranê û bi taybetî li ser gelê kurd dimeşîne.

Niha her du rojnamevanên kurd; rêzdar ADNAN HASSANPOUR û HÎWA BUTÎMAR çi zirar dane gelên Îranê ku sazûmana îslamî ya xwînxwar wana bi dardakirinê siza dike? Ev helwesta hukûmeta Îranê ya hovane tenê bi sedemekê dikare were watedayîn ku ew jî xova têkçûna sazûmana Îranê ye. Ger rayedarên vê sazûmanê têkçûna sazûmana xwe nedîtibana, ji du rojnamegerên ku rastiyan tînin ser ziman ewqasî neditirsiyan û rêka jiyanê li ber wana nedigirtin. Ger ev yek ne rast be, divê sazûmana Îranê dev ji helwesta xwe ya dij-mirovî û dij-kurdî berde û sizaya li ser van her du rojnamegerên kurd û li ser rojnamevanên din rake.

Dîsa ger sazûmana Îranê di pêşveçûna PJAKê de tinebûna xwe nabîne, çima bi roketên Katyûşa û topên Obus, bi hezaran gule dibarîne ser çiyayê Qendîl, aliyê Başûrê Kurdistanê. Li cih û warên guleyan dibarîne, gelê me yê koçer, li zozanan pezê xwe diçêrîne. Tevî dizanin ku gel li wan deran pez diçêrînin, dîsa jî didin ber top û roketan. Ger ev ne nîşaneya tirsa têkçûnê be, nîşaneya çi ye? Hukûmeteke bi hêz û ji xwe bawer, çima top û roketan bi ser gelê sîvîl de û bi ser daristanên bêtawan de bibarîne. Bi rojan e daristanên Kurdistanê ji ber vê topbarînê disoje. Ma ev helwesteke însanî ye? Tu xwezaya gelekî didî ber topan û disojînî, ma ev ne ji tirs û xova mirinê tê? Par jî te di van mehan de, devî û daristanên Qendîlê bi top û roketan da ber agir, lê bi hatina biharê re deviyên Kurdistanê çaviyên nû dan, him jî geştir û gurtir. Berxwedana deviyên Kurdistanê ya li hemberî sotina sazûmanên desthilatdar dîrokek bi serê xwe ye û nîşaneya zindîbûn û vejîna vê xakê û vî gelî ye. Her havîn û payiz hûn disojînin, ew her bihar çaviyan dide û şîn dibe. Ev vîneke jînbûnê ye. Kurdistan bi vê vînê ev zêdeyî du hezar salan e, li hemberî hemû dagirkerî û desthilatdariyan zindî maye û li ber xwe dide.

Sazûmana Îranê û rayedarên wê yên di rêka şaş de, divê vê vîna li Kurdistanê, vê giyana berxedan û zindîbûnê êdî bipejirînin û jê re rêzdar bin.

Çawa ku bi sotina deviyên daristanan hûn nikarin Kurdistanê bikin çol û cebel, bi dardakirina ADNAN HASSANPOUR û HÎWA BUTÎMAR  jî hûn nikarin rojnamegeriya kurd ji holê rakin. Bi dardakirina van her du rojnamegeran tenê hûnê ruyê xwe yê xwînxwar, ê dijberî azadî û mafê gelan, ê dij mirovî, yê paşdem û paşverû eşkere bikin û nefreta mirovahiya cîhanê bikişînin ser xwe. Ji bo vê dardakirinê wê ti hêz û ti dewlet rehmeyê li we nede, berûvajî herkes wê lanetê li we bibarîne.

Li aliyê din ji bo ku hûn mafên bingehîn ên gelên bi we re dijîn nas nakin; ji bo ku hûn bi sazûmaneke desthilatiya zilamtiyê zûlmeke yek alî li ser jinan dimeşînin; bi sedan jinên bêguneh dixin çalekê û bi keviran qetil dikin; ji bo ku hûn rêzdariyê li hemberî çand, ziman, kevneşopî, wêje û dîroka gelên di bin destê we de şanî nadin; ji bo ku hûn şerekî desthilatî yê bêmaf li hemberî têkoşerên azadiya gelê kurd dimeşînin; ji bo ku di vê serdema dîrokê de, hûn rêka azadî, demokrasî, wekhevî û aştiyê li ber gelên Îranê digrin; wê gel û dîrok ji we hesabê vê  bipirse. Nebêjin ku ‘Em bi hêz in û¨em çi bikin wê ji me re kar bimîne!’

Ne pênûsa rojnamegeran li erdê dimîne û ne jî xwîna gelan!

HESEN HUSEYÎN DENÎZ

çapkirin