Li hêviya hatina biharê bûm; berf nû dihiliya; kanî û robar nû der dibûn; giya nû şînatiya xwe digirt ser xaka pîroz; refên kewan pêl bi pêl xwe didan berpalan; bilbil û şalûlên rengîn li ser latan diloriyan; moriyan dest bi pakkirina kunmalên xwe dikirin; pezê me cêwîk anîbûn bi kar û berxan; dayika min firo dikeland ji min re; birayê min pêxwas derketibû der ve da ku bi awirên xwe yên kesk tîrêjên germîn himbêz bike; xwişka min kulîlk berhev dikirin, ji sosin, nêrgiz û beybûnan da ku tacekê diyarî min bike, ji bo Newroza nêz…

Di wê bêhnê de, bi carekê re qurmiçî hinava dilê min; dirêjî ser sînga dayika xwe bûm, di destê bavê xwe de…

Cemidî bû, pêsêra dayika min û rondikek mabû li ser hinarka ruyê wê ku derfet nedîtibû bibe lehî, wiha çavkaniya wê hatibû ziwakirin û daliqandî mabû hesretek û hêviyek di kûrahiya bibûkên çavên wê de…

Min xwest ramûsînim wê rondika bi hêvî û hesret; lê di wê bêhnê de…

Bi sedan dest dirêjî qirika min bûn û ez fetisandim; da ku awirên min di terisîna rondikê de daliqandî bimînin…

Êdî…

Min careke din nedît dîlana kew û bilbilan û min nebihîst deng û awaza wan…

Nizanim, gelo mezin bûn kar û berxên me yên cêwîk…

Şînatî bejnekê bilind bû gelo, tev li nêrgiz û sorgulan…

Dayê!...

Gelo hîn nekeliyaye firoyê biharê

Ezê bang li birayê xwe bikim, bila lingê wî necemide li der ve…

Gelo ji ber çi xwişka min venegeriya?...