PARVEKIRINA
TENÊTIYÊ
Hesen Huseyîn Denîz
|
Binêre Can; Dem çawa tê û diçe Bitov dibin yek li pey yek tayên spî Diyar dibin qermîçokên li kêleka çavan Yek li ser yek zêde dibin Salên bêyî te Tu Ji nediyariyekê hat Di bihara xwe ya duwem de Herikî Ser rûpela qedera min A bi pêþerojeke nediyar Weke dilopeke xunavê Bi tena xwe û pak Weke rondikeke dagirtî Ji evîn û hestan Ez Ji xwe bi hesret bûm Wekî çoleke li hêviya baranê Çav li rê bûm di her bihar û payîzan de Wekî qonaxeke li ser rê û rêbaran Di lêgera gulekê de bûm Ku weke wê nebe di nava baxçê gulan de Di wê bêhnê
de Tu herikî hinava dilê min Bi keskahiya çavên xwe Te vekir derabeyên giyana min Bi lêvkeniya lêvesorên xwe Te berba kir tenêtiya min Bi berbabûna zêrîniya keziyên xwe Min Hêvî kir… Pêþerojekê parve bikim bi te re Bikenin, bigrîn, bijîn, bimrin bi hev re Wekhev û hevpar Azad û pêk re Te Wêr
nekir Gelo çi ma? Cannn… Evîn; Ew hêtûna ji hinava dil dertê Ew coþa bê gem û hefsar Ew pêla peyamnêra ba û bageran Ew lêvkeniya Destpêk û dawiya tenêtiyê Û ew awirên te Yên ji tîrêjên rojê ku di rondikê de diterisîn… Cannn… Ger zimanê te þewitî be jî ji dijwariya evînê Lê bawer ke Ne xaka pîroz Ne sînga dayikê Ne jî pêsêrên yarê Nikare bilêv bike hezkirina min ji te re Evîn; Parvekirina tenêtiya min bû Bi tenêtiya
xwe Ya weke taveke biharê hat û çû… Binêre Cannn.. Guh bide ser xeyala min Serî datînim ser xaka pîroz A bi germahiya sînga dayikê Û bi nermahiya pêsêrên te Lihêfeke ji sitêrkan dinixumînim ser Awirên min û te Tenêtiya
xwe dikujim bi Kuþtina
tenêtiya te Bi peyvên diherikin ji nava Lêvên hingivîn Pêþeroja min xêz dikî Ya bibe jiyana te Cannn… Bi hêviya roja hevdîtinê Gelo li ku derê Di kîjan demê de Û li ser kîjan xakê? Lê wekî te gotibû: Hêvî herdem heye!... Hesen Huseyîn Denîz
|
 |