PÊLA DAWÎ DIJWAR E, LÊ DAWÎ YE

HESEN HUSEYÎN DENÎZ

Komara Tirkiyê, li hemberî têkoşîna rizgariya gelê kurd, bi pêvajoya agirbesta KKKê beyan kiribû re, pêvajoyeke êrîşkarî dabû destpêkirin. Tê zanîn di seranseriya zivistanê de êrîş û operasyonên wê ranewestiyan. Niha bi hatina biharê re vê pêvajoyê dixwaze bigihîne encameke berbiçav. Bi vê armancê gelek hêz û alavên leşkerî herikandin Kurdistanê û ser tixûbê di navbera Başûr û Bakur de bi tevahî girt. Pê re li seranseriya herêmên Bakur rêzeoperasyon dan destpêkirin. Bi vê yekê armanca artêşa Tirkiyê mirov dikare wiha şîrove bike:

- Komara Tirkiyê ji bo KKK agirbestekê beyan bike gelek hêz xistibûn tevgerê û di encama banglêkirina van hêzan û pejirandina rêbertiya wê de, KKK ji 1ê Cotmeha 2006an ve agirbest bi yek alî beyan kiribû. Di vê pêvajoya agirbestê de, komara Tirkiyê li şûna rêkên aştiyê bide ber xwe, berûvajî tevgeriya û artêşa xwe xist tevgerê. Agirbest ji xwe re weke derfeteke hêzên gerîla tasfiye bike dît û bi ser de çû.

- Bi hatina biharê re welweleyeke çêkar rakir û hêzên xwe yên leşkerî herikandin ser tixûb. Bi rakirina vê welweleyê him hêzên gerîla yên li milê Başûrê tixûb xistin nava hêviya operasyoneke bi gumanî ya li ser Başûr û ew rakirin teyaqûzê; him bala her kesî kişand ser Başûr. Lê di rastiyê de, bi anîna hêzên xwe yên ser tixûb, xwest di navbera hêzên gerîla yên li Bakur û li Başûr bendeke fîzîkî ava bike û çûnûhatinê asteng bike.

- Bi avakirina vê bendê, wê rê nede hêzên gerîla yên li Bakur ji sedema operasyonan cihê xwe veguhêzin, derbasî Başûr bibin û li cihê wana hêzên vehisî derbasî Bakur bibin ku bikaribin pêngava biharê bidin destpêkirin.

Piştî avakirina vê benda fîzîkî ya li ser tixûb, artêşa Tirk li tevahiya herêmên Kurdistanê operasyonên hevbeş dan destpêkirin. Operasyon di seranseriya zivistanê de jî hebûn. Lê wesifê van operasyonan ji yên niha cudatir bûn. Operasyonên zivistanê zêdetir ji bo nehiştina vehisîn û xweperwerdekirina hêzên gerîla bûn û ger biketa destê wana darbelêxistin û tinekirin jî pêk dianîn. Lê armanca yekem westandin bû. Ji bo vê operasyon herêmî û bi rêzê dihatin kirin. Lê operasyonên bi daxuyaniya serokartêş Buyukanit hatin destpêkirin armanca wana cudatir e. Ev operasyon bi awayeke hevsazî li tevahiya herêman bi hev re dan destpêkirin û bi xwesteka tinekirinê tevdigerin. Ji bo vê; leşkerên derdixin operasyonê ji bo gerîla bikişîne nava pevçûnê tevdigere. Dema pevçûn destpê bike, bi rêka teknîkê –helîkopter û erebeyan- bi hezaran leşker, cerdewan û çek diherikînin cihê pevçûnê, dor li hêza gerîla dipêçin û bi rêka firoke û helîkopterên şer lê didin ku yek kes jê nefilite. Ji bo vê navê operasyonên xwe danîne; operasyona maliştinê!

Di sala 1994an de piştî agirbesta yekem a ji aliyê rêbetiya PKKê ve hatibû beyankirin jî artêşa Tirk li Kurdistanê pêvajoyeke wiha operasyonal dabû destpêkirin. Tê zanîn di sala 1992an de di navbera hêzên gerîla û hêzên artêşa tirk de pevçûna herî giran û mezin pêk hatibû. Hêzên Başûrê Kurdistanê jî di vê pevçûnê de alîkarî dabûn artêşa Tirk û ji du milan li hêzên PKKê dabûn. Hêzên gerîla zorî û zahmetiyên mezin kişandibûn û Ferhat (Osman Ocalan) tevî hêzên li gel xwe teslîmî hêzên Başûrî bibû. Bes ji bo berxwedana hêzên gerîla bi tevahî nehatibû şikestin, di encama vî şerî de PKK xurttir derket. Li ser vê yekê rayedarên Tirkiyê dîsa hêzên dostên xwe xistin tevgerê û ji PKKê beyankirina agirbestê xwestin. PKKê agirbest beyan kir. Lê ev agirbest nemeşiya; ji ber ku Komara Tirkiyê agirbest ne di rêka aştiyê de, di rêka vehisîna hêzên xwe û xwekomîserhevkirinê de bikar anî. Di seranseriya sala 1993yan a ku agir hatibû rawestandin de, alavên leşkerî yên nû yên weke helîkopterên kobra, tankên bi laser û kamerayên bi termal kirîn û li baregehên xwe yên leşkerî bi cih kirin. Di zivistana 1993-94an de aliyê tirk, hêzên xwe perwerde kirin û bi destpêkirina biharê re, li tevahiya Kurdistanê dest bi operasyonan kirin. Wê demê jî weke bihara niha em tê de dijîn, pevçûnên mezin û bi xwîn di navbera gerîlan û artêşa tirk de derketin. Hinek hêzên gerîla dan ber xwe û di milê Başûr re derxistin. Lê di encamê de, gerîla nehat tinekirin û hebûna xwe ya li welêt û hêza xwe parast. Bes ku ev êrîşa 1994an ji aliyê artêşa Tirkiyê ve nehatiba çêkirin; wê ji aliyê gerîlan ve pêngaveke bilindkirina asta şer hatiba destpêkirin û dibe ku wê demê ev yek bibaya destpêka têkçûna dawî ya artêşa tirk. Lê artêşa tirk berya gerîlan ket tevgerê û rê li pêşiya gerîlan girt, nehişt pêngavê pêk bînin.

Ji her alî ve helwesta artêşa tirk a di roja me de dişibe helwesta sala 1994an. Rayedarên Tirk dizanin ku bersiveke erênî nedane agirbesta KKKê. Bi ser de rêberê wê, xwestin bi jehrîkirinê bixin nava mirineke domdar. Bi êrîşên li ser gel û partî û saziyên demokratîk xwestin lingê wê yê siyasî û civakî qut bikin. Niha dor hat girtina encamên leşkerî. Ev jî ji du xalan pêk tê. Xala yekem; wê bixwazin darbe li gerîlayên li Bakur bidin û heta ji dest wana tê tine bikin. Xala duwem; bi leşkerên li ser tixûb kom kirine û bi van operasyonên maliştinê wê bixwazin pêşî li hêzên gerîla bigrin ku nikaribin pêngava nû ya bi rabûna biryara agirbestê destpê bikin. Rayedarên Tirk baş dizanin ku wê hêzên KKKê, piştî hilbijartinên Serokomarî dest bi pêngaveke nû a şer bikin. Ji sedema rewşa serokatiyê, wê ev pêngav pir dijwar destpê bike. Ger artêş bikaribe pêşî li destpêkirina vê pêngavê bigre, vê yekê bi tena xwe, wê ji xwe re weke serkeftinekê bibîne û li ser vî bingehî bixwaze sala 2007an bike ya xwe.

Ger di van her du xalan de artêşa tirk bi ser bikeve, êdî wê zorê bide Dewletên Yekbûyî Yên Amerîka û Hukûmeta Herêma Kurdistanê ku li ser hêzên gerîla yên li Başûr jî operasyoneke berfireh lidar bixe. Ji xwe wê demê hinceteke xurt jî dikeve destê dewleta Tirk. Dikare bêje; “Min hêzên gerîla yên li Bakur maliştin, rê bidin, ez yên li Başûr jî bimalim û em tev ji vê ‘bela’yê rizgar bibin.” Wê demê bi gumaneke mezin, wê him Amerîka, him hêzên herêmî bi bazara ‘Ger tu xwe li hemberî referandûma li Kerkûkê kerr bikî, emê jî li hemberî operasyona te ya li ser hêzên KKKê xwe ji nedîtî bînin!’ bikevin nava hevalbendî û pêvajoyeke nû. Li Başûr, li ser herêmên gerîla tê de bi cih bûne yên çiyayî wê artêşa tirk bikaribe operasyoneke demkin di erdê re û di hewayê re destpê bike û wê demê ji bo hêzên gerîla çepera operasyonê neçirînin; wê Tirkiye tixûbê xwe, Îran tixûbê xwe û hêzên Başûrî milê xwe yê di navbera wan û gerîlan de bigrin û artêşa tirk bixwaze hêzên gerîla yên di navbera vê sêkuça şeytanî de tine bikin. Heta dibe ku hêzên Îranê jî qederekê tixûb biborin û hewl bidin hêzên gerîla yên PJAKê di vê navberê de tine bikin û bi Tirkiyê re vê ‘bela’ ya hevpar bimalin.

Ger dewleta Tirk di van operasyonan tevan de bi ser bikeve û hêzên gerîla darbeyeke mezin him li Bakur û him li Başûr bixwin; wê demê wê soza daye Hukûmeta Herêmê jibîr bike û ne bi rêkên leşkerî be jî, bi rêkên siyasî, aborî, dîplomatîk û binesazî bixwaze hukûmeta Herêmê dorpêç bike, qels bixe û daxîne rewşa peykereke xwe. Ji ber ku di herêmê de qelsketina KKKê, wê destê dewleta Tirkiyê xurt bike û dewleta xurtbûyî wê bixwaze tevahiya destkeftiyên aliyê kurd ji wana vegire.

Bê guman ev şîrove tev me li ser gumana ku artêşa tirk di êrîş û polîtîkayên xwe de bi ser bikeve kir; lê ger aliyê tirk bi ser nekeve wê çi bibe?

- Ger dewlet û artêşa Tirk di vê pêngava êrîşkarî ya bi navê ‘operasyona maliştinê’ dane destpêkirin de bi ser nekevin û hêzên gerîla kozikên xwe û destkeftiyên xwe biparêzin û pê re piştî rakirina biryara agirbestê bikaribin pêngaveke rêzeçalakî bidin destpêkirin, wê ev yek bibe destpêka têkçûna artêşa tirk û tevahiya polîtîkayên dewletê yên êrîşkarî û şerxwaz. Niha bi van êrîşên xwe yên operasyonî serokartêşê nû Yaşar Buyukanit jî dixwaze xwe li hemberî têkoşîna gerîlan biceribîne. Ji ber ku Yaşar Buyukanit ne kesekî ji rêzê ye. Ew jî weke Dogan Gureş û ekîba wî (Memet Agar, Tansû Çîler, Ersever, Yeşîl û hwd.) kesekî alîgirê domandina şerê qirêj e ku li hemberî gelê kurd rêbazên derveyî exlaq û zagonên şer pêk anîne û kesên di vê pêkanînê de kar kirine bi xelatan payedar kiriye. Ji bo vê xwe di pevçûna li hemberî têkoşîna gelê kurd de, dozdar û erkdar dibîne. Lê ji axaftinên poşmanî yên Kenan Ewren û Memet Agar diyar e ku aqûbeta wana wê li serê Yaşar Buyukanit jî be. Ji rayedar û fermandarên Tirkiyê ti kesî qasî Kenan Ewren û Memet Agar li hemberî PKKê şerê dijwar nekirine; li gorî ku ew bi ser neketin û îroj poşmaniya xwe tînin ser ziman, biserketina Yaşar Buyukanit ne mumkun e. Ji ber ku gerîlan ji salên 1994an hîn bi tecrubetir, bi hêztir û perwerdetir in. Wekî din îroj jiyana rêbertiya KKKê di rojevê de ye; ev bi tena xwe hêzeke mezin e ku gerîlan li ber xwe bidin û asta şer pêşdetir bibin.

- Di operasyonên artêşa Tirk li tevahiya Bakurê Kurdistanê dane destpêkirin de, wê bikaribin li hinek cihan hinek darbe li gerîlan bidin, heta wê bikaribin hinek yekîneyên gerîla tine jî bikin; ji ber ku mercên xwezayî yên erdnîgariya Kurdistanê di vê mehê de li çiyan rê nade gerîlan ku bi hêsanî tevbigerin. Hîn li berpal û navsera gelek çiyan qasî bejnekê berf heye. Li cihên berf dihile jî çem û robar bilind dibin û rêkên gerîlan qut dikin. Bi taybetî ji bo herêmên weke Dêrsim, Serhed, qismek ji Çewlîkê, qismek ji Botan û Zagrosê rewş wiha ye. Lê li beşeke mezin a erdnîgariya Kurdistanê rewşa biharê bi aliyê gerîlan ve diqulipe û artêşa Tirk wê nikaribe li van deran encam bigre. Ev jî herêma Mêrdînê, beşek mezin ê herêma Botanê (Cûdî, Bestan, Gabar, Mava, Çirav…), beşek mezin ê herêma Amed û Çewlîkê, ye ku ev der tev niha berfa xwe hilandine û dar û deviyên wana bişkivîne. Li van deran ji îroj û pê de, encamgirtina operasyonên artêşa tirk pir zahmet e. Ji vê jî diyar e ku artêşa tirk di operasyona xwe ya bi navê maliştinê de, bi tevahî nikare hêzên gerîlan ji bakur bimale û wê beşek zêde yê gerîlan sax bimînin.

- Ev beşê gerîlan yê ji operasyonên artêşa tirk bifilitin bi rabûna biryara agirbestê re wê bikevin parastina çalak û dest bi operasyon û çalakiyên xwe bikin. Heta wê rojê, leşkerên ji par payizî ve di nava liv û tevgerê de ne û bi pifdana serkeftinê hatine motîwîzekirin wê ji teqat bikevin û demoralîze bibin. Ji ber ku negihiştine armanca xwe, demoralîzasyon û westandin wê ji ber xwe li ser dilê wana peyda bibe. Ev encameke xwezayî ya xwezaya şer e. Dema hêzek bi armanceke diyar tê motîwîzekirin û di dawiyê de ger negihêje vê armanca xwe, demotîwîze dibe û ji asta hêza xwe dikeve. Lê hêza gerîla berûvajî vê, him ji sedema valaderxistina operasyonên artêşa tirk, him ji sedema destpêkirina pêngaveke nû, him ji sedema derbasbûna zahmetî û astengiyên werza biharê û him ji sedema rewşa rêbertiyê wê di warê moral û motîwasyonê de asta xwe ya herî bilind jiyan bikin.

- Bi vê yekê re, dewleta tirk a di operasyonên maliştinê de bi ser neketiye wê nikaribe ji dewleta Amerîka û Hukûmeta Başûr daxwaza operasyoneke li ser hêzên KKKê yên li Başûr bike. Yek, wê newêre operasyoneke wiha li dar bixe; dudu ger biwêre jî, wê Amerîka û hêzên herêmî bêjin, ‘Heyra ma te hemû hêza xwe xist tevgerê, nikarîbû hundirê xwe bimalî, tê çawa werî mala me bimalî? Ya baş li ser dûvê xwe rûnê û bes qala vê derê bike!” Bi vê sedemê wê encameke berçav ji xwesteka xwe ya kirina operasyoneke li ser Başûr nikaribe bi dest bixe.

- Tixûbê di navbera Başûr û Bakur de, xwediyê erdnîgariyeke herî çiyayî û astengiyan e. (Artêşa Îskenderê Makedonî bi mehan di van çiyan de asê maye û heta artêşa xwe li gorî rewşa erdnigariya Kurdistanê ji nû ve perwerde nekiriye nikarîbû çiyayên Kurdistanê biqulipe.) Bi tedbîrên fîzîkî girtina vî tixûbî ya seranserî ne mumkun e. Ger li ser tixûb, leşker mil bi mil bigrin û rêz bibin jî, dîsa rêkên mirov bikaribe vî tixûbî biçirîne û derbas bike hene. Ji bo wê, dema meha Gulanê biqede derfetên çûnûhatina gerîlan jî wê pê re derkevin holê û Gerîla bikaribe hêza xwe taqwiye bike û veguhezîne. Heta wê demê, ger artêşa tirk hêzên xwe yên li ser tixûb civandine, paş de nekişandibin, wê ji gerîlan re bibin parî ku darbe li ser darbeyan lê bidin.

Bi kinahî aliyê kurd û tirk ji her alî ve dikevin pêngaveke nû. Her du alî wê careke dawî deqên xwe li hev bidin. Careke dawî ye, ji ber ku êdî ti rêkên din li ber aliyan nemaye. Aliyê KKKê ev çardeh sal in ne kêmî pênc caran e agirbesteke bi yek alî dide destpêkirin û her gav banga aştiyê dike. Di her carê de jî aliyê tirk van agirbestan weke qelsbûna PKKê û ji xwe re derfeta êrîşkirin û tinekirinê bi kar tîne. Herî dawî rêbertiya KKKê jî diyar kir ku êdî wê ev neyên vê xapandina aliyê tirk. Ev yek veguherîneke wesifîn e. Heta niha aliyê tirk her dema di şer de tengav dibû, dostên xwe dixistin dewrê û PKK razî beyankirina agirbestê dikir. Mînak; di sala 1992an de bi bilindbûna çalakiyên gerîlan artêşa tirk gelek baregeh û kozikên xwe yên leşkerî berdan û reviyan. Lê piştî agirbesta 1993yan careke din vegeriyan van baregeh û kozikên xwe. Aliyê Tirk agirbesta 1995an li dijî PKKê bikar anî û qemyonek tije teqemenî li ber deriyê dibistana rêbertiya PKKê lê perwerde dida endamên xwe, ya li Şamê teqand. Dîsa agirbesta sala 1998an ji bo dîlgirtina rêbertiya PKKê bikar anî… Agirbesta par jî, ji bo tinekirina gerîlan, jehrîkirina rêbertiya wê û birîna lingê siyasî û civakî yê KKKê bikar anî. Piştî evqase kiryar rêberê gelê kurd mafdar e ku dibêje, “Êdî mecala min nîne careke din agirbestê ji gerîlan bixwazim!”

- Dewleta tirk a di vê polîtîkaya xwe ya tinekirin û înkarkirinê de vê carê jî têk biçe, wê him di hundirê welêt de, him li derveyî welêt bikeve nava pêvajoyeke nû ya tengavbûnê. Destpêkê Amerîka, Hêzên Herêma Başûr, beşek ji dewletên Ewropa û demokratên nava wê, jê bixwazin ku dev ji van polîtîkayên xwe yên tinekirin û înkarkirinê berde û stratejiyeke nû ya bi rêkên aştiyane û siyasî çareserkirina pirsgirêka kurd bipejirîne. Ev yek, wê ne tenê daxwaza ven derûdoran be, weke pêwîstiyeke têkçûna polîtîkayên aliyê tirk ên heta roja me jî derkeve holê. Êdî serokartêş Yaşar Buyukanit weke doh wê nikaribe derkeve pêşberî raya giştî û banga şer bike. Ger bike jî wê kesek rûmetê nede zirtên wî.

- Bi valaderketina operasyonên aliyê tirk û destpêkirina çalakiyên gerîlan re, astengî û dijwariyên li ser partî, sazî û rêxistinên aliyê kurd tên meşandin jî wê bê wate bimînin û sist bibin. Niha weke seferberiyekê her dozger ji aliyê xwe ve dixwaze baskên DTPê bibirin. Lê her tişt bi hev ve girêdayî ye. Ger gerîla têk biçe, wê baskên DTP careke din nikaribin perîkên xwe dirêj bikin; lê na ku gerîla bi ser keve û artêşa tirk têk biçe, wê demê wê baskên DTP ji nû ve û bi awayeke gurr şîn werin. Gelê ji serkeftina gerîla wêr û moral girtiye wê tev li derûdora DTPê kom bibe û di hilbijartinên payizî yên nûkirina Meclîsê de, bi dengên xwe DTPê di ser bendê re biborîne. Ne tenê ew jî, di rewşeke wiha de, wê çepgir, demokrat, azadîxwaz û dilxwazên tirk ên ne li dijî têkoşîna azadiya gelê kurd tev hevalbendî û piştgiriya xwe ya bi gelê kurd û DTPê re xurttir bikin. Di rewşeke wiha de di navbera aliyê kurd û tirk ên partiyên sivîl û saziyên civaka sîvîl de îtîfaq û koalîsyonên li ser bingehê bidestxistina hilbijartinan werin sazkirin û ev yek wê rê li ber şandina nûnerên xwe ji Meclîsa Tirkiyê re veke.

- Aliyê kurd çi bi rêka endamên serbixwe be, çi bi rêka îtîfaq û koalîsyonên şoreşgerî be wê vîna xwe derbasî meclîsa Tirkiyê bike û ev yek wê bibe îmameya rêzelibên tizbiya serkeftinên KKKê û gerîlan. Her serkeftineke gerîla weke libeke tizbiyê ya were darvekirin wê bikeve kêleka hev û di hilbijartinan de, wê berhemên xwe bide. Dema nûnerên aliyê kurd bi hijmareke têr bikevin Meclîsa Tirkiyê, wê bikaribin li wê derê komeke(grûp) kurdî saz bikin û êdî aliyê tirk nema dikare weke salên destpêka 1990î van nûneran ji meclîsê biqewitîne. Pêwîst e bi wana re jiyan bike û ev jî wê rê li ber destavêtina çareseriya pirsgirêka kurd a bi rêkên siyasî û aştiyane veke.

Bi vê sedemê pêvajoya îroj li Kurdistanê tê meşandin ji her alî ve pêvajoyeke jiyanî ye û her du alî jî ji bo bidestxistina vê pêvajoyê û serkeftina aliyê xwe wê bi hemû derfetên xwe tevbigerin. Divê ti kes li vê pêvajoyê, weke pêvajoyeke ji rêzê nenêre. Ev ne weke pêvajoya par, pêrar an saleke din e. Di deh salan carekê de pêvajoyeke wiha jiyanî yan tê berya mirov, yan nayê. Hêza dewletê jî têrê nake ku her sal pêvajoyên wiha jiyanî bide destpêkirin û pêwîstî jî pê nîne. Pêvajoyên jiyanî di rewşên xetariya jiyanî hene de tên destpêkirin. Bi vê sedemê demkin û xwedî îdîayên mezin in. Ji xwe hêza ti alî têrê nake pêvajoyên wiha jiyanî domdar bike û pêwîstî jî pê nîne. Pêvajoyên wiha motîwasyoneke mezin, amadekariyên bi her alî û êrîşkariyeke topyekûn dixwaze. Lêbelê beramberiya vê jî ji civakê fedekariyên aborî, demokratîk, azadî û hwd. tên xwestin. Civaka bi hestên nijadî, xetariya li ser welêt û bidestxistina serkeftinê hatiye motîwekirin ji bo demeke kin dikare fedekariya tê xwestin bike, lê ji bo demeke dirêj ji sedema valaderketina hêviyan wê êdî dev ji fedekariyê berde û hesap ji kesên jê fedekarî xwestine bike. Di rewşeke wiha de jî, çeka di dest wan de dibe ku li xwediyê xwe vegere. Ji bo vê, hêzên pêngava êrîşê didin destpêkirin armancekê datînin pêşya xwe û heta ji wana tê dema wê kin digrin ku motîwasyona pêk anîne hîn xera nebûye encameke berçav bigrin. Ev yek ji bo dewlet û artêşa Tirkiyê jî wiha ye. Yaşar Buyukanit bi axaftina xwe ya ji raya giştî re ev motîwasyon da destpêkirin. Bi mîtînga bi navê ‘Xwedîderketina Li Komarê’ jî ev yek kirin malê gel. Niha gel bi hijmareke mezin li hêviyê ye ku di vê biharê de aliyê tirk li hemberî gerîlan bi ser keve û encamên berçav bidest bixe. Lê dema hilbijartinên serokkomariyê bi dawî bû, agirbest hat rakirin û bibînin gerîla tine nebûye, cardin dest bi çalakiyan dike û cenazeyên zarokên wan bi ser wana de tên rêkirin, wê demê wê gel ji sêhra motîwasyonê derkeve û destê xwe bixe qirika hêz û kesên ew bê hiş kirine û ji wana hesap bipirse.

Tê dîtin ku di vê pêvajoya jiyanî de divê her du alî jî ji eniya xwe ve kêmasiyan nekin û refên xwe dagirtî û xurt bigrin. Sistbûna aliyekî wê xurtbûna aliyê din, têkçûna aliyekî wê serkeftina aliyê din bi xwe re bîne. Êdî ew demên hevseng ango bi tewş (qasî hev) tên derbaskirin. Dîsa ew demên pata jî wê ji holê rabin. Ji îroj û pê de aliyek wê ji aliyê din xurttir û çalaktir bibe. Ger ev aliyê xurttir û çalaktir, aliyê tirk be; wê têkoşîna gelê kurd bikeve astengiyeke bi zor û zahmet û ewrên reş û tarî tije ser ezmanê Kurdistanê bibin. Lê na ku ev aliyê xurttir û çalaktir aliyê kurd be, êdî wê rêk li ber çareserkirina pirsgirêka kurd vebe û gelê kurd bikeve pêvajoyeke bidestxistina nirxên xwe yên netewî û mafên xwe yên mirovtî û roja Kurdistanê ji nû ve hil û geş bibe û wê demê wê êrîşkarî û çavsoriya dewleta Tirk a li ser Başûrê Kurdistanê jî vemire. Dîsa çi Îran, çi Sûriye jî wê pêwîst bimînin polîtîkayên xwe yên heta niha bi polîtîkayên Tirkiyê re hevsaz dimeşînin, di ber çav re biborînin û veguherînin. Wê demê jî wê sala 2007an bibe sala gelê kurd û azadiya gelên Kurdistanê!

HESEN HUSEYÎN DENÎZ

çapkirin