Qedera kurdan bi destê dagirker û serdestan hatiye xêzkirin. Dagirker û serdestan jî ji kurdan re qirkirin rewa dîtine. Heta kurd qedera xwe bi destê xwe xêz nekin, nikarin xwe ji van qirkirinan rizgar bikin. Yek kurdan bi lêdan û îşkence dikuje, yek bi jehrê qir dike, yek geliyan tije xwîna wan diherikîne, yek bi darda dike. Kurd li ber xwe didin. Serî hil didin. Têdikoşin. Lê dîsa jî têrê nake vê qedera xerab, dijwar û bêbext biçirînin. Sedem çi ye?

Netewek dema hatibe parçekirin û li ser her parçeyekî wê bi awayekî cuda pîkolî were kirin, zahmet e ku ew netew zû bi zû bikaribe bi ser hişê xwe were. Parçebûna netewê bi tena xwe têrê dike ku zordar bikaribin li ser zordariya xwe bidomînin. Bandûran zordariyê bi hêza yekîtiyê dikare were şikandin. Lê zordar ti carî wê nexwazin ew netew bigihêje yekîtiya pêwîst.

Sazûmana Baas li Rojavayê Başûr nijadperestiya xwe bi ser kurdan de barand. Li hemberî serhildana kurdan bi kuştin, girtin û îşkence tevgeriya. Di lîska gogê ya di navbera kurd û ereban de di roja 12ê Adara 2004an de, şûna dostanî û hevkariyê li pêş bixin, êrîşî ser kurdan kirin. Bi dehan kurd (29 kurd) qir kirin. Li ser vê yekê kurd tev rabûn ser piyan. Roja 14, 15 û 16ê Adarê li pey hev, li Kubanê, li Efrîn û li Helebê kurd meşiyan. Sazûmana Baas Kurdistan ji nû ve dagir kir. Her der tije leşker kirin. Bes pêla serhildana kurdan nikarîbûn rawestandana û pêwîst man paş de vekişin. Lê bi paşdevekişînê re erebên nijadperest xistin dewrê û talankerî li ser mal û milkê kurdan meşandin...

Ev bûyer heta roja qirkirina li Halepçe ya Başûrê Kurdistanê û du rojan piştî wê domiyan. Dijmin dixwest bi ser kurdên Rojavayê Başûr de jî Halepçeyekê bibarîne. Lê serhildêriya kurdan, alîkarîdayîna parçeyên din, vegirtina bûyerê li çapemeniya cîhanê, rê li vê yekê birî.

Gelê kurd ji vê serhildanê têgihişt ku dema bi yekîtiya gelêrî û netewî tevbigere dijmin wê nikaribin li ser halepçeyên nû bimeşînin. Lê dema bi tena xwe parçeyî bimîne, her wê halepçe qedera wê be.