TU JI TEVAHIYA JIYANÊ MEHRÛM Î

Hesen Huseyin Deniz

Mirovekî rewşenbîr ji xwe re li ber behrê digere, dibîne ku keştiyek di wir re derbas dibe. Bang li xwediyê keştiyê dike û dibêje:

- Filan kes, gelo tu bêhnekê min li ser behrê nagerînî, heqê te çiqase be ezê bidim te.

Xwediyê keştiyê dibêje:

- Çima ez te nagerînim. Ma ne bi heqê xwe ye? Were siwar bibe.

Rewşenbîr derbas dibe û li keştiyê siwar dibe. Keştî vedibe behrê û qederekê bi kûrahiya behrê ve diçin. Rewşenbîr ji xwediyê keştiyê re dibêje:

- Filankes tu di derbarê ilmê felsefê de tiştekî dizanî?

Xwediyê keştiyê dibêje:

- Na wele!

Rewşenbîr dibêje:

- Wê demê çarîkek ji jiyana te nîne.

Bêhnek derbas dibe rewşenbîr dîsa pirs dike û dibêje:

- Baş e, tu di derbarê fîzîk û kîmyayê de çi dizanî?

Xwediyê keştiyê dibêje:

- Wele ez tiştekî ji wana jî nizanim.

Rewşenbîr dibêje:

- We demê nîvê jiyana te nîne ango tu ji nîvê jiyanê mehrûm î.

Di wê bêhnê re xwediyê keştiyê li rewşenbîr dinêre û dibêje:

- Gotina te xelas?

Rewşenbîr dibêje:

- Belê.

Xwediyê keştiyê dibêje:

- Vê carê ezê pirsekê ji te bikim. Gelo tu di derbarê melevaniyê de çi dizanî?

Rewşenbîr dibêje:

- Wele ez bi xwe melevaniyê qet nizanim.

Xwediyê keştiyê destê xwe ber bi behrê ve vedike û dibêje:

- Wê demê tu ji tevahiya jiyanê mehrûm î; ji ber ku keşti kun bûye û avê distîne, wê niha noqî bin avê bibe. De bi xatirê te.

* * *