ZÎLANÊN KURDAN

 Hesen Huseyîn Denîz

Zîlan keçeke ciwan bû; ji gundekî nêzî Urmiyê bû. Navê wê Latîfe Salamat bû; di sala 1997an de xwest tev li refên gerîlan bibe; lê ji sedema biçûkbûna temenê wê, nehat pejirandin. Piştî dîlgirtina rêberê gelê kurd careke din tev li refê gerîlan dibe û vê carê di nava refê gerîlan de dimîne. Di roja 30ê Hezîrana 2006an de, di salvegera dehemîn a şehîdbûna Zeynep Kinacî de, li Rojhilatê Kurdistanê, li herêma Sernijmar a girêdayî Merîwanê di pevçûneke leşkerî ya li hemberî artêşa Îranê de, bi birîndarî dîl dikeve destê pastaran. Bê ku Zîlanê bibin gel bijîjkan, pastar îşkenceyê li ser laşê wê yê birîndar .pêk tînin ku agahiyê di derbarê hevalên xwe de bide. Zîlan tevî êş û jana dikişîne, bi lehengî li ber xwe dide û yek peyvê ji devê xwe dernaxîne. Li ser vê yekê pastar bedena wê ya birîndar bi pey trempêleke leşkerî ve girê didin û bi erdê re kaş dikin, heta ku digihêje şehadetê. Ji sala 1996an û vir ve her sal roja 30ê Hezîranê bi bîranîna şehadeta Zîlanan tê pêşwazîkirin. Di vê rojê de Zeynep Kinacî li Dêrsimê bedena xwe kiribû bombe û bi leşkerên dagirker ên tirk de teqandibû. 

Ez vê helbestê di kesayeta şehîd Zîlan Latîfe Salamat de, diyariyê tevahiya Zîlanên di têkoşîna azadiyê de jiyana xwe ji dest dane dikim.

Ez keçeke ciwan

Di 23 saliya temenê xwe de

Bi birîndarî ketim destê neyaran

Li Merîwana Rojhilatê Kurdistan

Di roja 30ê Hezîranê de;

Bi hovitî îşkence kirin

Li ser bedenê min ê bi xwîn û birîn

Dan ber potînan sîng û serê min

Daneket kîna wan

Bi pey cemseyê ve girê dan laşê min

Di ser kevir û ber û sitiriyan re kişandin

Ta ku gihiştim qada şehadetê

Ez keçeke ciwan bûm

Li gundekî Urmiyê

Min çavên xwe vekiribûn li Kurdistanê

Mezin bûm bi carekê re;

Di nava teqîna gule û bombeyan de

Zarokî çi bû; min nedît!

Ciwantî çawa bû; min ne tamand

Li welatekî bindest

Li welatekî parçe parçe

Li welatekî xwîn digrî hatibûm vê cîhanê…

Tîbûyê azadiyê bûm; li welatê recimandinê

Dilketyê wekheviyê bûm, li hemberî zordariyê

Hêviya min bû, têkoşîna li navseran

Derketim ser rê

Rojek ji hivdehsaliya temenê xwe

Ku mil bidim têkoşerên azadiyê

Dê rizgar bikim Dergûşa Mirovahiyê…

Ez keçeke ciwan bûm

Di roja salvegera hevenava xwe de

Min çek hilgirt mil û daketim kela zaliman

Têhna tolhildanê tije bû ser dilê min

Bibûkên çavên min diramûsandin

Tîrêjên roja azadiyê

Bi şerqiniya birûska ji dev û diranê dijmin

Bê ling mam, bê hîlet û derman

Ez keçeke ciwan bûm,

Xwediyê bawerî û hêviyan

Dildar û evîndar bûm ê heval û welatê kurdan

Tawana min tenê kurdbûn bû û

Serhildarî û têkoşerî

Min xwest wekî mirovên cîhanê

Ez jî azad bijîm li ser xaka xwe; wekhev û serbilind

Lê bi pey cemseyê vekirin bedena min a ciwan

Kişandin ta ku gihiştim karwanê şehîdan

Lê min serî nedanî

Rondik nebarandin

Awir sist nekirin

Çûm ser dilovaniya xwe

Bi lêvkenayi şêrîn a we herdem didît

li ser lêvên me Zîlanan…

Hesen Huseyîn Denîz

30/Hezîran/2007

çapkirin