anmeldung

Hasan KAYA,19.11.2001

AYÎNEKE PÎROZ

Gelo tu caran lêzimên we hatine winda kirin? Ez bi awayekî din bêjim, gelo agir bi kezeba we jî ketiye? Ger bersiva we neyînî be, dive ku hun bikevine “rewşa jixweçûnê”.

Cureyekê teatrê heye. Jê re dibêjin “trans”. Mirovê ku rolê xwe bi kar tîne, xwe dike şûna mirovên ku jiyana wan tê ser dikê. Ji ber wê yekê şanoger kûr û dûr difikire. Dibêje gelo mirovê ku ez niha jiyana wî vedijînim, çawa hêrs dibû, çawa reaksiyon nîşan dida. Nêrînên wî yên di barê cinsiyetê de çawa bûn. Dema ku bela dihat serê wî, çi dikete hişê wî. Dawiya van pirsan nayê. Her ku diçe zêde dibin.

Li gorî vê beşa teatrayê, şanogerek çiqas van pirsan zêde bike û bersivê di pratîkê de bi kar bîne, ew qasî jêhatî û bi serketî tê pejirandin.

Li Stenbolê, her hefte, roja şemiyê; dema ku saet tê nêzîkî donzdehan dayik û lêzimên ku ava kizabê bi kezeba wan de hatiye rijandin, kul û keserên xwe di paşila xwe de vedişêrin û berê xwe didine tenişta Lîseya Galatasarayê.

Dema ku saet dibe donzdeh êdî “ayîneke pîroz” a ku di tu olan de nehatiye dîtin dest pê dike. Rûyên mirovên ku beşdarî vê ayînê dibin, bêtir jî rûyê dayikan şêweyekî erjeng werdigire.

Ger hûn li Stenbolê dijîn, -na hûn li vir nejîn- lê riya we pê bikeve, emanet xwe ji vê “ayîna pîroz” bêpar mehêlin.

Ger riya we bi Stenbolê nekeve jî, hûn riya xwe pê bixin û carekê tevî vê ayînê bibin. Hûnê bibînin ku ji ber xwe ve, gotinên wekî helbestan ji nav dilê we herikîn ber bi lêvên we ve. Wê demê hûn amade ne ji bo rewşa “ji xwe çûnê”

Ji kerema xwe, hinekî xwe têxin şûna wê dayîka li kêleka xwe. Ya ku wêneyê lawikê wê di destê wê de û weke peykerekî rawestiyaye.

Gava din yekê ji wan gotibû, xwezî kurê min êvarekê bidaya devê derî, bila ez wê gavê biketama û bimirama.

Gelo janên ku mirov mecbûrê mirinê dikin çawa nin?

Ji kerema xwe hêjmara van pirsan zêde bikin. Mînak; dema ku dayik çav li firçeya rih kur kirinê ya lawê xwe dike dilîniyek çawa pê re çêdibe? Dema ku dayik sibeha cejnê ji xew radibe, dema ku çav li hevalê kurê xwe dike û hêstir xwe bi ser hinarikên rûyê wê de berdidin çi tofan di nav kanîka dilê wê de radibe.

Heke dil, di quncikên bajarên ku dilpakî û dilovaniyê ji zû de jê koçkiriye de nebûbe mîna kulmek goştê mirar, ez bawer dikim ku ewê di vê ayînê de du dilop hêstir ji çavan bixwaze.

Ez her tim difikirim, gelo ev kesên ku em ji wan re dibêjin “winda” di nav tenahiyek çawa de ne. Li kîjan bajarê mirinê rûdinin. Ji wan û wê de gund hene gelo? Miriyên di nav goristanan de xwedî cîran in. Qenc, xerab li der û dora xwe hinek mirovan dibînin. Lê li gundê windayiyan hew yek mirov rûdinin, her dem bi tena serê xwe. Gabrîel Marquez romanek nivîsîbû. Navê wê bitenahiya sedsalî ye... Mirovê “winda” ev roman xwendibû gelo...?

Ez pêşniyara xwe dûbare dikim: Carek be jî beşdarî vê “ayîna pîroz” bibin û bikevin “halê ji xwe çûnê”. Dibe ku pirs û bersivên we nebin. Wê demê jî welatê xwe û zarokatiya xwe bînin bîra xwe û heta ji we tê van bajarên xerîbiyê ji bir bikîn.

çapkirin