HASAN KAYA/STENBOL

 

                                                   BIMEÞIN

 

Bimeþin ber bi þînahiya ewran ve. Bila aso mîna qalibek sabûna zeytûnî ya Dîlokê ji ber lingên we biþemite. Bimeþin ber bi þînahiyê ve. Lewre pêleke dûdirêje ku bextiyarî þeveder e li êla we. We çav pê neketiye, bi rojên ku dilxweþî di bîbikên çavên we de hatiye daçikandin. Rahêjin mistek bextiyarî û bi nêrgizên dilþkestî re bîhn bikin û li ba bikin, bila çavên dilê we bibin þahidê bostek xweþî...Çimkî we zû ve dil kul e.

Piþta xwe bidine siya reþiya ku sedan sal e, li ser keskesora me mîna lepên celadekî digere. Bila kêlîkek be jî, destên tirsa nerindiyê ji pêsira we vekiþayî be. Ez jî nizanim ku ev çiqas wext e, dilê we mîna gulokeke ji pembû di devên kêvjalî de tê cûtin. Bila dilopek be jî dilikê we binive...

Singên konê xwe yê dagerkirî li keviya bajarê azadiyê bikutin. Singên konê xwe bikutin û benê wî biþidînin da ku roj carek be jî weke kenê zarokeke kejî li ser mirada dilê we bihile. Bila hilbe roj li ser xeyalên temenê we lê ciwanî mîna caniya hespekî rehwan e. Dibe ku careke din dîmenê sirûþta çavteng neyê bexiþandin yek car be jî ji bo çavên we yên keserkûr...

Çend nîr di ser re bihurîn lê hê jî kilîda deng û devê te mîna tûjbûna dûzanekî ye. Girtî û hiþbûyî. Lewra îro roja wê ye. An li bilindahiya çiyayekî an li bêserûberiya deþtekê biqîre, ne ji bo  da ku zilm guhên xwe miç bike(bigre) û tevzînokên þermê li ser pozê wê bijenin, nexêr ne ji bo ku poþmanî bixuye li ser rûçikên zilmê û neviyên Asena bîhna dilpakiyê bikin. Lê belkî ji bo ku carek be jî tu tama dengê xwe yê xesandî û kewandî bibihîzî...

Binêre, li Ewrupaya ku li mazatê qet dilopek ken jî peyda nabe û jiyan weke bûkeke xeydok her tim li mala bavan e, hemwelatiyên te mîna “darika zavê” xemilandî ne.

Mirovahî bûye mij û xunav difûre ber bi asîmanê vê parzemîna qedîm ve. Bîhnpakiya zerdeþtiyan dibare bi ser gunehên rojhilatnas, xwedî þirket û bazirganên Ewrûpî de.

Serê hemwelatiyê te bilind e. Ew doza roja xwe dikin. Di dîrokê de cara yekemîn ku bi hezaran dilên me yên ku bi sewta neyaran hatine kerrkirin di yek qezanê de dikele û bi heman agirî...Pozê wan hemûyan bi hestê evîna rûmetê disoje. Kî çi bibêje bila bêje, roja ku tonek edalet ji kîloyek petrol girantir û bihatir bibe dê bi hewl û keda destên we yên mezlûm pêk were.

Ji her car û her heyaman nêzîktirî we ye, îkbal û talîhê we yên ku koremaran ew li piþta heft çiyayan veþartibû. Va ye, li ber çoka we ye. Ku hûn destên xwe dirêj bikin, azadiyeke hevrîþimî dê di nav mista we de bihele. Bimeþin û bila stêrk ji nav porê we biweþin. Bila stêrk biweþin û li dewsa piyên hovîtiya ku þarezahiya welatê me yê delalî di zikê xwe yê mezin de cûtiya bi tenê berfîn bibiþkuvin.Bila zimanê xaka me yê ku ji tîbûnê qeliþiye, berfînan bialîse da ku derman bibe.

Min bi çavên xwe dît, ji wî dilê te yê pelixî îro tîr diweþin. Êdî a niha evîn û têkoþîn sirûdeke serbestiyê ye, li ser lêvê te yê nazenîn. Lewre ez pir þanaz im, dev li ken û bextiyar im. De fermo em bi hev re bimeþin, bila þehîdên me ji çeperên xwe rabin û tevî senfoniya zîzbûniyê bibin... 

   

 

 

 

çapkirin

copyright © 2002-2004 info@pen-kurd.org