|
|
-
- Em Li
Peyvan Digerin
-
- Hesen
Kaya
-
-
-
- Peyv in ewên ku em bi wan
birînên xwe vedikolin; her ku serê wan digihîje serê birînê, birîneke
teze di canê mirov de vedibe. Em ên ku li ser xaka pirjan û korbext rêwingiyên
þevên reþ…em ên ku miraz û hêviyên wan li darê dinê bi kelemê
bêberî û zirberhemiyê hatine tamandin bi peyvên kêmþîrînahî ji
derb dikevin.
-
- Li newalên waweylê û
hawarnak, qîrîn û nalînên me bi bi peyvên xwediyê potînên daweþîner
û milên tijenîþan têne xeniqandin. Hilma me, di nava me de
werdigere babelîskên zîvroker…em wekî xernûfa hiþk li bar bayî…ba
dizane welatê me ku der e. Hemû peyvên me yên zêrîn ji ruh û
bedenên me dawerivî…em ji ji hemû sirûd û lawij û berbejnên pak
û pîroz bêbar. Li ser ziman û mêjî û dilê me kerkot û qalik û
kalanên peyvên navsere, mîna çîrokên vebuhurî vezilandîne. Li
ser dahatû ûmîda me peyvên vejîner nateyisin û em kampeyv in di
hemû mahtab û sayîrojên ronak de.
-
- Ey pîrê peyvan…xweda
û xwedawendên peyvafrîner! Di roja dadbelavkirinê de, li ser mêzîna
xêr û gunehan “Mirovê jankêþ” kîjan kenîþt, mizgeft, dêr û
çîlegeh da ber kevir û çêran? “Mirovê terkewar” kîjan sîngê
xwedayî da ber peyvên gunehbarîner ku îro li darê xurbetê “Mirovê
winda” ne xwediyê “Peyv”a xwe ye. Ji hemû peyvên ku diyarkerê
çarenûs, dahatû û xweþiya rewþa wî ne, bêpar û bênesîb e.
-
- Em, ango “Mirovê biyanî”;
li ser nexþeya dirandî…li nav sînorên ku bi xwîn, xwêdan, goþt
û nênûkên fedakirî û qurbaniyan hatine xêzkirin, bêyî ku yek
peyvê wekî bersiv pêþkeþ bikin em her roj bi peyvên serdestan têne
tehcîrkirin, tahkîrkirin û lanetkirin. Çima..?
-
- Çima, “Çima”yên me
li yek qadê nabin kilîdek û hemû dergeyên fereca xêrê li ber me bêfanûs,
oxir nehilatî…seranser zilamên kîþwerekî, jinên neteweyekî di
nav deryaya jankêþiyê de xerqok in?
-
- Em li peyvan digerin. Peyvên
veþartî. Ên ku sêhr û tilsima wan mîna giyayê di bin keviran de
nepenî. Em li peyvinan digerin…peyvine ku ji berbejn, lawij û sirûdan
dawerivîbin…peyvên ku ji yên pirtûkên pîroz spehîtir û bihêztir
bin. Da ku qeremþikandina salan wergerîne hêzeke atomîk. Peyvên ku
hestê bixwebawerbûnê vejîne û hestiyê piþtê zexm bike.
-
- Em li peyvan digerin. Yên
winda…yên ku li ber roniya çirayê, li ser dîwarên þkeftan, di ayînên
çarhezar sal berê de ji devê pîrên bawermand derketin û bi destên
xêzkeran hatin nivîsandin.
-
- Em li pey þopa wan peyvên
ku bîn û rengê bêdadiyê xwe bera ser wan nedaye digerin. Peyvên ku
mîna aveke herikbar xwe bera nava dilê safî didin…peyvên ku
“Soza mêrê berê” bûn. Em didin dû peyvên ku li xalîcihan ji
devê evîndarên efsanewî bi kurtepist derdiketin. Li dû wan peyvên
bêhesab û bêkîtab in.
-
- Em îro li dinyaya têrmakîne,
têrbombe, têrdeng û têrqelabalix…di nav dîmenê kuþtin, þer,
teqîn û qirkirinê de… li ber neynika tunekirin, înkarkirin û mêtinê
de, li peyvên pak digerin. Lê peyvên me ber diavêjin…peyvên me
giryan û jankêþ in wekî dahatû, çarenûs û rengê sûretê me..!
-
-
- 17.07.2006 - Amed
|
|
|