Şevek ji 1460 Şevan

Hesen Kizilkaya

            Wê şevê xeweke şêrîn gelek pêwîst bû ji bo Ahmed. Li ser cih xwe dirêj kiribû û hewl dida ku razê. Lê çi dikir jî nedikarî razê. Xewê xwe ji çavên wî dûr dixist. Di nav cihên xwe de ku ji doşegek kevn û ji betaniyek leşkerî pêk dihat, deqê carekê dizivirî aliyekî. Tiştekî dilê wî diêşand, lê nedizanî ku çi ye...

            Ji bo me hemûyan şevên bi vî rengî çê dibin. Çend xeyal di hişên mirov de zindî dibin û dikî nakî ew xeyal ji ber çavên te naçin. Lê ji bo Ahmed ew şev cuda bû. Gelek şevan bêxew mabû, lê wê şevê êşek ango tirsek di dilê wî de peyda bûbû. Belkî tam ne tirs bû jî, digot qey tiştek ji dilê wî vediqete. Êşa veqetînê û derdê nezaniya êşê bi hev re bû. Çavên wî carna diçûn ser hev, lê her carê wek ku mirovek wî hişyar dike, di nav cihê xwe de vediciniqî.

 

            Hizir kir, heval û dostên wî hatin bîra wî. Gelo ma tiştek hatibûn serê wan. Hin hevalên xwe fikirî û ji carekê ve çû zarokatiya xwe. Kolanên Farqînê ku tê de dilîst, taxa Tekela kevn, dikana Mahfûz û Cembelî, stendina şekiran, şerên bi hevalên xwe re û xwedîkirina kevroşkan, hemû tişt ji ber çavên Ahmed weke fîlmek derbas dibû. Lê çavên wî li cihekî asê man. Tam nedidît ku ew kî/kê ye li hember wî disekine. Gelo hevalên wî ne yan jî xeyal e. Ji bo ji nêz ve bibîne hinek meşiya, lê her ku diçû, ew jî jê dûr diket. Destê xwe diavêt, lê destê wî vala dima. Dizanibû tiştek heye û divê ew yan wê bibîne yan jî bigire. Lê bi ser nediket. Weke ku dixwest wî bibe cihekî. Ahmed jî bi dû ket û kete kolaneke teng. Ew kolan nas dikir, lê nedihata bîra wî. Deriyekî texte ku bi şîn hatibû boyaxkirin, hat ber çavê wî. Wê xeyalê derî jê re vekir, lê Ahmed hinek dudil bû. Gelo bikevê yan nekevê. Wê dixwest wî bi ku de bibe yan jî çi nişanê wî bide? Lê Ahmed pir bi mereq bû, çi dibe bila bibe, çi bê serê wî bila bê, divê bikeve hundir û bibîne.

 

            Derî vekirîbû û xeyal jî li ber derî benda Ahmed bû. Di wê demê de Ahmed çavê vekir. Her çend ji xwe ranezabû jî, tenê çavên wî girtîbû û ji xwe re xeyalan dikir. Rabû li ser cihê xwe rûnişt. Ji her derê bêhna tenêtiya tariyê dihat. Pir meraq kiribû, li pişt derî çi heye? Dudil bû û vê dudiliyê mora xwe her dem li jiyana Ahmed xistibû. Ewê sibê malbata wî jî bihatana cem. Hema weke demek wan fikirî û paşê biryara xwe da, dîsa xwe dirêj kir. Çawa ku çavên xwe girtin, weke ku fîlmek nîvco-mayî dîsa xwe li ber wî deriyê şîn dît.

           

Vê carê beyî ku bifikire hewil da bikeve hundir. Bejna wî hinekî bilind bû û dema ji derî bikeve hundir, hinek serê xwe xwarkir û ket hundir. Çend deqeyan derdora xwe nedît, ji ber tariyê. Lê hêdî hêdî ode ronî dibû û wî jî li derdora xwe dinêrî. Mal nas kir, ev mala Mele Harûn bû û ode jî odeya bûka Mele bû. Navê bûkê Minîre bû. Minîreyê bi çavên xwe yên hêşîn û bi pora xwe ya dirêj, li Farqînê bi nav û deng bû. Gelek kesan ew xwestibû û li derdora mala bavê wê diçûn û dihatin. Lê Minîreyê dil kiribû û herî dawî jî bi mirada xwe şa bibû.

Ahmed fêm nedikir çima hatiye vê derê? Tu eleqeya wan bi mala Mele re jî tunebû, lê dîsa jî xeyalên wî, ew anîbû vêderê. Ji nişka ve çavên wî li kesekî aliqî. Di nav ciyan de bû û xeyalê wî jî li ber serê kesê di nav ciyan de, runiştibû. Destê xwe li çoga xwe dixist û serê xwe dihejand. Ahmed tiştek fêm nekir û hêdî hêdî ber bi cî ve dimeşiya. Dema gihîşt ber ciyan, dît ku dayîka wî ye di nav ciyan de. Hema yek ser li milê çepê nihêrî, lê xeyala wî zû ve ji holê winda bûbû. Dayîka wî nexweş bû û qet hereket nedikir. Destê xwe bir ser serê dayîka xwe, lê tu tişt hîs nekir. Dixwest bi dayîka xwe re biaxive, lê dikir û nedikir, tu gotin ji devê wî dernediket. Ev bûbû 8 sal dayîka xwe nedîtibû û dayîka wî gelek nexweş bû.

Dayîka wî gelek dixwest bê cem, lê ji ber nexweşiya xwe nekarîbû. Diya Ahmed serê xwe zivîrand û dîrek li çavên wî nihêrî. Dixwest jê re gotinekê bêje. Hewl da, lê tiştek ji devê wê derneket. Û wisa ma...

           

Ahmed ji ser cihên xwe veciniqî. Xewnek pir xirab dîtibû. Lê Ahmed nedizanîbû ku ew xewneke rast bû. Roja din malbata wî dema heta girtîgehê serdana wî, agahiya mirina dayîka wî dabûnê...

 

 

Têbînî: Mijara nivîsê ji serpêhatiyeke rastî ya girtiyekî kurd pêk hatiye.

çapkirin