Bilûr Û Kevir

Hoşeng Osê

Ber bi nebûnê ve, ji vê şevê û heya şevqa birînê, refeke kewên basokirî, bi qebqeba xwe, tenhiya min aş dikin.

Destgirêdayî me…

sebeta min teje gunehin û gora min tije jinin.

Devgirêdayî me.. û sitranên min dilbijokiya cin û firişteyanin û oxira min oxria perperîkê ye.

Dibarim…

Bi ser xwe ve, bi ser peyvên bê wate ve, bi ser wateyên bê peyv ve, bi ser vê burhara birîndar ve, bi ser xiniziya siyan û siya xinizan ve dibarim û pêjnên xezalên min bi ser min ve dibarin.

Melûl im, carna weke gembelekek gewrîkul, carna weke çemeke dilşikestî û carna weke sira serê sibê melûl im.

Har im, carna weke lehiyê, carna weke tariya gorê û carna weke bêrîkirinê, har im.

Bi hemû janên xwe, ez win im.

Bi hemû gunhên xwe, win ez im.

Bi hemû teşqele û helbestên xwe, ez ne ez im.

Lê bi hemû jan, guneh, teşqele û helbestên xwe, ez ez im.

***

Ber bi hebûnê ve, ji keştiya Nûh heya helbestên Cizîrî, sawêrên tirî demsalên peyvê zîzdirin.

Havîn destên xwe dirêjî sawêrên zivistanê dikir û buhar diket pêxîra payizê.

Zûrîna çûl û beyaran ji zarîna çiyê bilinbtir bû.

Fîkefîka bê, şîna axê bi gîsinê tirsê cot dikir û bi tapanên mijê daristan dikuştin.

Fîkefîka bê, ji qolincên zayîna pêxemberekî jî zertir bû.

Fîkefîka bê, derya hînî qurtandina gewdên penabrên xewnan dikir.

Fîkefîka bê, bawişkên felekê ne, lavêjên mirinê ne, neqşeyên nebûnê ne, belgeyên hebûnê ne, hebûna çiyê, çiyayên xeman, xemên welêt, walatê evîndaran, evîndarên jînê, jîna bê sînor.

***

Tew limin felekê…

Ez kirim pêkenokê pûş û kayê.

***

Ji Xwedê natirsim… jê hezidikim.

Kevir im…

Tîrbûna nebûnê û qûrîna hebûnê me.

Destnivîsên miriyan paknûs dikim.

Sawêrên zindiyan mêdar dikim.

Bi devoka aso helbestên avê dixwînim.

Bi şêwrzarê dara gûwîzê xewinên çiyê rave dikim.

Bi zimanê êgir digel tariyê taxêvim.

Ji çav, dil, çok û pişta xwe ve birîndarim.

Li xwe dinerim û li we.

Kenê min bi min tê û giriyê min bi we tê.

***

Di xew de, ez çû konên koçberên xwînê.

Min xwe sêwiyeke nexweş, ta tagirtî dît.

Li ser nivîna mirinê bûm.

Hêmû xezalên min li doran min bûn û kûrkûra şîn û giryên wan bû.

Ji dûr ve, dengê nalîna bilûrkê dihat.

Li ber degnê bilûrê, heliyam û di xwe de çûm.

İstanbol

10/4/2010

çapkirin