Oxira Dara Hinarê

Hoşeng Osê

Rojnivîs

1

Diponijî…

Birîn xwe jê re kirin kiras.

Jan, jê re bûne aso.

Her êvar, tif felekê dikir ku çawa ji hembêza zaroktiya wê, wê revandî, ji ber pencereya wê, ji ber awêneya wê, ji nav defter û qelemên wê, wê revandî û avêt nav diranên biyanî û tirsê.

Her şeveq, ji xwe re digot: sibe dê li min nebe sibe…

Fincana jehrê ji dest diket.

Tiştek nepenî wê aş dikir.

2

Şitla wê, zû qumiçandin.

Lê dîsa bi derngî jiya.

Ewqas çekûz bû, ta ku fêkiyên xwe ji ber çavên bayê jî vedişartin.

Lên niha, hingî lehiya evînê ji dilê wê pêl dide, ji keviran re jî dikene.

3

Weke dilê çûkê, dilê wê lêdide.

Weke keça nûgihîştî, li dora xwe digeriye.

Daristan, nizanîn bê çi lê hatiye!?.

Ba jî, bi guman lê dinerî.

Ax û şev, dizanîn, xem û janan kokên xwe berdane wê, lê ew bi perîkên evînê anha difire… difire… difire… bi tirs!.

4

Buhar bidawî dibû, biskên wê xunavî bûn, damarên wê rewa bibûn…

Ji paş dûmana kînê, du çavên gurî, awir dexesiyê lê dikşandin û davêtin kokên wê.

Dema diçû serşokê, li gencîneya mercan û moriyên xwe dinerî û bangî evîndarê xwe dikir, dikir pistpist:

Ji berîkirina te, hal bi min ve nema…

Ka tu li kurî!?.

Dîwar, guhên xwe mûç dikirin û kêrên xwe tûj dikirin.

***

Destnivîs

Sira bayê roja qiyametî griya û qîriya:

Kî dikare desnivîsa vê evînê bi dawî bike!?.

Cizîrî got: nikarim…

Hingî dara hinarê bi jan û evîne, ditirsim bibim mirîdê wê.

Elxeyam got:

Ger win ji min re derya bikin mey û esman bikin peyal, dê nikarbim jan û evîna vê darê derbirînim.

Elhelac got: ka ez heft carên din werim çamîxkirin û şewitandin, belkî karibim jan û evîna vê darê têbighêm!.

Şîrazî got: ji ku diwêrim vê destnivîsê bixwînim, tew îja wê bi dawî bikim ha… de werin li min û vî barî!!?.

Mem, Ferhad, Siyamend, Romyo, Qeys…, xwe avêtin dohejê û gotin:

Êgir ji me re çêtire ku em vê destnivîsa pîroz bi sawêrên xwe kirêt bikin.

Şehîd, Hozan Serhed got:

Dê vê destnivîsê temam bikim.

Rahişt tenbûra û got:

“ey lê çûka serê darê…”… ey lê dara min a hinarê…!.

***

Bê oxir

1

Sawa xweşikbûna wê, tevzînokan dida bê, û çola bêrîkirinê dida ber qolincan.

Sawa xweşikbûna wê…

Wey sed hezar subana Xwedê ji sawa xweşikbûna wê re ku mirinê bi matmaynê dikuje û jiyanê dibe ber tapanên wa weyîlê!.

Ax û of, ji derdê sawa wê û sawa janên wê ku oxira bê oxire!?.

2

Siya wê ji min re bikin darbest, dengê wê bi kefen kin.

Ev karxezala pêjinkuj, kêvroşka tirsok, ez kirin derwêş û evldalê xwe.

Em ji hev re bûne oxira bê oxir.

3

Li Stenbolê, şîna min, nû li darketibû.

Yûsiv bûm, nih di bîrê de werbibûm.

Ev Zelîxeya gawir, birînên min nermijandin û ber bi lehiya pejna xwe ve, ez bi firê xistim.

4

Çîvçîva memikên wê esmanan serxweş dikirin.

Nûxuriya barana gulanê bû.

Her ku dikeniya hinarkên rûyê wê aso ji hal dixistin.

Her ku sema Girit, hinarkên sînga wê dibûn oxira dîn û helbestvanan.

Bavê wê, meha qir û qeşayê bû.

Diya wê, meha nîsanê bû.

Ew nûxuriya barana gulanê bû, hîna bi heftokan dilêst, xem û janan, ew ji xwe re revandin.

Tim di xewa xwe de dibîne bûya dara sêvan û xelke kevi, kêr û gulleyan berdidin wê.

Tu dibê qey, weke perperîka nû ji qalikê xwe dertê.

Xwedê wê ji oxira êgir biparêze

Stanbol

18/5/2010

çapkirin