Pencere

Hoşeng Osê

Şev çû…

Ev bêdengî çiqas har û tal e!.

Ev kêlîk, çiqas sert û asê ne!.

Bi desmêjim.

Min helbesta duh ji te re nivîsandî kire tejik.

Va ji te re hatim sicûdê.

Pencere li min vebû û tu ber bi min ve hatî.

Di destekî te de xencerek, di yê dî de tasek av.

Te xencerê di balgiya min de çikand û tasa avê da min.

Min li tasê nerî, du masiyên şîn têde dîtin.

Te got: ev çavên te ne.

Min got: bi qurbana te bin.

Rabûm ser piyan, birûska ronhaiya te li min da.

Ez bûm çem… tu derya.

***

Şev çû…

Bi desmêjim.

Dengê azana melê tê.

Dengê giriyê min tê.

Dengê te tê.

Pencere li min vebû û tu derhatî.

Rahiştî xencera xwe û tasa avê.

Bi şevê re çûy û min ji girî re hiştî.

***

Şev çû…, ma tu êdî hew tê lê!?.

Ez ranazên, kengî bê te xew tê lê.

Pencere li min vebû û tu derhatî.

Min rahişt tasa vala, da ber çavên xwe, tijî hêsir kir û da te.

Te qurtek vexwar û yê may, rijandî deriya.

Ez bûm pût.

Lê xwîn ji cigera min, ber bi pencerê ve, diherikî.

Stanbol

22/4/2010

çapkirin