Pisîk Û Derya

Hoşeng Osê

Bi tena xwe, xemên derya dihijmart…

Derya jî, bi tena xwe, şikestinên wê dipîvand.

Carna bi libên qûmê, carna bi kefa pêlan…

Carna bi gewdên binavbûyan, caran bi zixurk u qafikan…

Carna bi ronahiya çirayên ji dûr, carna bi borîna dnegê keştiyan… di pîvand.

Bi tena xwe, bi ser halê xwe de diponijî û evîndarê wê, ji paş derya, bi ser xwe û wê de diponijî.

Hayê wê ji derya tunebû ku peyambêre navbera wî û wê ye.

Tew hayê wê nebû ku birîna wê xwîn jê tê.

Pir ji payizê ditirs e…

Lê li xwe mikur nayê.

Pir ji wî hezdike, lê li xwe mikur nayê.

Pir wî dikuje, lê li xwe mikur naye.

Dibêje: ji derya hezdikim.

Dizane ku evîndarê wê, ji wê û derya û Beyrûtê hezidike.

Ji paş çiyayê Qaf bangî wê dike:

Pisîka min… va me.

Di navbera te û derya de bûme keldûman.

Di navbera min û derya de tu bûy pisîkek şeperze.

Navbera min û te de, peyv bûye derya, derya bû şev, şev bûye sitran, sitran bûye kanî, kanî bûne çem û çem bûye derya.

İstambol

21/4/2010

çapkirin