Tobe…!

Hoşeng Osê

Ezê şevê bidim sûndê, şeveqa sibê bidim talda şevê, taya bêrîkirinê bidim peyvê, qeymaxa xewinê deynim ser kefa destê xwe û dilê xwe bigvêşim ser wê û bidim ber lêvên wê… û bêjim:

Ez bi diyarê Yûnana şewitî ketim bi behre yeman.

Dibêjin.. Efrodêta min nexweşe û ji te xeyidiye çendîn sal û deman.

Haware li min, stêrkno, ev serê çenidk û çend salên xwînî ne, nexweşê wê me.

Bûme dûma derya, mija peyvan, keldomana jan û xeman.

***

Ezê derya bidim tobê, da bes bizarî çavên te bike.

Dê êşê bidim tobê, da bes nêzî mêbûna te bibe.

Dê gulgeniman bidim tobê, da ber çirsînê xwe ji biskên te wergirin.

Ezê rengê pemba bidim tobê, bere bes giyanê xwe ji dêmê te bidize.

Dê newqa xezalê bidim tobê, da bes nazikbûna xwe ji newqa te birevîne.

Ezê hevirmêş bidim tobê, da bes nermîna xwe ji laşê te bistîne.

Û ezê kevir bidim tobê, bere bes hiştkbûn û zivirbûna xwe ji dilê te binoşe.

***

Beroj, Beyrût û Şam, min didin sûndê, helbestên min didin oxira çiyê, weneyên min didin avê, cil û bergên min didin hilkehika êvarê, dengê min didin te û zarokekî min ji te, didin talana bayê kur, da ez bes bibim aşiqê te, ey mêkewa moranê.

Ji girî, çavên min bûne fîncana xwînê.

Ji min, girî bûye mehrîcana xwekujan.

Derizî me…

Wey li min dayê, kesek nîne dilopek ji kenê wê bi ser kezeba min a sincirî ve berde!.

Dibên: koçbera te nexweşe…

Vêja, xewa peyvan çawa dê bê!?.

***

Xeyda wê, min dide tobê, da bes ji wê re binivîsîn.

Bêdengiya wê min dide tobê, tenahiya wê min dide kêrê, gulanê dide derya û derya dide helbestê, helbestê did çûkan, û çûkan dixe paxila wê, da di xew de, neyêm diziya bihna memikên wê yên serhildêr.

***

Tobe li ber destê te û derya û şevê, ji niha pêvde, ez aşiqê te bim.

Tobe li ber destê te û Xwedê û Tawisî Melek, ji niha virde, ez ne bim aşiqê te.

Tobe…!.

To .. be…!

To…!

Stenbol

4/5/2010

çapkirin