Ibretên ji dîroka Kurdistanê…

Kakşar Oremar, kakshar_oremar@yahoo.de

Bav û kalan vala negotine ku:“ Axîna kûr, ji dilê kûr tê“. Hinek tişt li Kurdistanê diqewimin ku di vê sedsalê da bihîstina wan dilê hemû kesên bi wijdan diêşînin. Dijiminê dagîrker li ser axa Kurdistanê çi bike, zêde li mirov giran nayê, çimkî navê wî li sere: DIJIMIN, lê dema ku kesek di axa welatekî da perwerda xwe standibe, bi nan û ava ji wê axê mezin bibe, şeref û kerameta wî/ê bi wê axê ve girêdayî be, li her derê xwe weke endamekî wê erdnigariyê bi gelên din bide nasandin û di dawiyê da jî xiyanetê li wê axê bike, gelo hûn navê karekî wiha datînin çi: Xiyanet, bêbextî, bêşerefî, sivakî,?!!

Berî çend rojan ku bakurê Kurdistanê li dijî rejîma Kemalîst rabibû ser piyan, serhildanan li Enqerê tirs û lerz xiste dilê general û faşîstan, namûs û şerefa Kurda ketibû bin pî û postalên eskerên Tirk. Û di rewşeke wiha da li Colemêrgê caş û xwefiroşan jî careke din rûyê xwe yê reş, eşkeretir kirin. Belê cehiş-belaşkên me weke her carê bi çavşorî ketin pêşberî polîs û Mîta. Karê ku hêzên Tirka yên taybetî nedikarîn biken, wan cehşikên nezan li dijî hemwilatiyên xwe pêkanîn. Pencere û malên birayên xwe dan ber guleyan, ew birîndar kirin û bi van kiryarên sosretî dijiminê netewa xwe bixwe dan kenandin.

Birastî nizanim çima em Kurd ji dîroka xwe ya derbasbûyî ibretê nastînin?!! Heya kengî hinek ji me yê darê destê dagirkerên axa Kurdistanê bin!?. Axa ku me her tiştê xwe ji wê girtiye. Em ji wê çêdibin û careke din diçin nava dilê wê, lê kesê ku bi axa xwe ve girêdayî nebe elbete yê bibe cehş û xayîn jî. Ne di dînê îslamê da û ne jî di ti oleke din da xiyaneteke wiha nayê pejirandin. Ji kesên wiha ra heramzade an jî bîjî tê gotin. Mixabin di vê sedsalê da ku êdî pirsgirêka hemû netewan çareser bûye, Kurd wek mezintirîn gelê bêdewlet li ser axa xwe hêsîrin. Lê hêsîrên bêaqilî û xiyaneta xwe. Sedema herî mezin jî ji dused salên berê heya roja îro tenê bêtifaqiya me bixwe bûye û bes.

Kurda xweş gotine:” Destê tenê deng jê nayê ”, lê sedhezar car mixabin ku heta tenê carekê jî destê xwe nedane hev.

Ji sala 1514an û pêda ku du impratorên Sefewî û Osmanî Kurdistan di navbera xwe da parve kirin, piraniya axa û begên Kurda jî bi şîreta şêx û melayên paşverû ketin xizmeta her du dagirkeran. Ji wir û şûnda geh leşkerê Kurda li eniya Qefqaziya li dijî Rusan şer dikirin, geh li welatên Erebî di şer da bûn û geh jî di nava axa Kurdistanê da li dijî şoreşgerên Kurdistanê û bi fîta Osmanî û Sefewîyan şerê birayên xwe dikirin. Mînak şerê Çaldirane ku têda qedera her du imparatoran  hate diyarkirin. Ji siwarên Kurd alayên Hemidiye jî hatin çêkirin ku hem şerê dewletên mezin bi wan bidin kirin û hem jî li dijî serhildan û şoreşgerên Kurd weke tajiyên ravê wan bikar bînin. Yanî Kurd palên pêşo bûn û bes. Wan kirin û xelkê xwarin!!.

Hem Osmanî û hem jî Contirka di du-sê quaxan da hinek axa û feodalên Kurd bi rêya ol xapandin û ew tevlî hovîtiyên xwe yên tevkujiya birayên me yên cîran gelê Ermenî kirin. Beriya wê li gor hemû jêderên dîrokî Kurdistan welatê herî xweş bûye ku êtnîk û olên cûr bi cûr li rex hev bi awayekî aştiyane jiyane. Piranya nivîskarên biyanî li ser wê hindê ku Kurd miletekî bi sebir, bêferq û cudahî û bêteesub (fenatîk) bûne, xwedî yek biryarin. Mesela li Asûriyên Kurdistanê temaşe biken, çendîn sedsale ku li Kurdistanê û di nava Kurda da dijîn lê kultur, ol, çand û hemû taybetmendiyên xwe yên netewî-civakî parastine. Lê ka li dîrokê binêrên, hingî hûnê bibînin ka Osmanî, Sefewî, Kemalîst, Pehlewî û Baasiyan çi bi serê wan anîne.

Ger îro em ne xwedî dewleteke serbixwene, sedem pirin: lawazî û paşdamayînên fikirî-civakî, nakokî û dubendiyên di navbera rêberên serhildanên Kurdistanê da, taktîk û istratêjiyeke nediyar, şaş famkirina zagûnên ola îslamê û bikaranîna mezheb wek faktorekî sereke li dijî netewe û olên din. Elbete li axa zêrîna Kurdistanê dijimina ji xeynî vê rêyê nedikarîn rêyeke din peyda biken ku carna hem Kurda bi destê hev bidene kuştinê û hem carna jî li dijî netewên din(Ermenî, Cihû û...) hêza wan bikar bînin. Mislmanên Kurd berdane canê Kurdên Êzidî û Elewî. Birakujî di nava Kurda da wiha çêbû. Wiha bûye ku wan tim ji ava şêlo masî girtine û heya roja îro jî Tayip Erdoganê misilman(!!??) bi navê serokê AKP derketiye meydanê û rêya kalkên xwe: Sultan Ebdulhemîdê yekê, Talat Paşa, Enwer Paşa, Mistefa Kemal û Gorên Boz didomîne. Lê vê carê gotinên ku li gera xwe ya bakurê Kurdistanê beyan kirin, careke din rûyê wan yê rastîn, îslam û mislmantiya wan ya sexte dexist ber ronahiyê. Hê nebûye hezar sal ku Tirk bi talan û xwînrêjiyê hatine wê erdnigariyê û Erdogan di sedsala teknolojî û îneternetê da şermê nake tê ser axa Kurdistana dêrîn û ji netewa ku zêdetir ji hefthezar salaye li ser wê axê dijîn, dibêje:” an hez bike an jî derkeve”. Ma di orfa siyasetê da bêexlaqî ji vê mezintir heye hevalno?

Lê disa jî dibêjim, suçdarên herî mezin em bixwe ne. Ne valaye ku kal-bava gotiye:

“ Aqilê sivik, barê giran

Yekîtî ji boy benda aqilbendiye

Du heval ku yekbin, yê sê-siya xwedêye»

Heya roja ku cehşik û xayînên me wiha darê destê dijiminê netewe û axa xwe bin, rizgarîya me jî yê hinek bi zehmet be, lê dîsa jî bav-kala gotineke xweş heye:

“Dewran timê bi dore, geh li jêre, geh li jore!”

Hûn li dîroka têkoşîna gelên din binêrin, belê xiyanet di nava wan da jî hebûye lê xiyaneta di nava Kurda da di nava ti miletan da nayê dîtin. Bindestiya me ji vira tê.

Hevalno! êdî ew dem hatiye ku em ji dîroka xwe ya tejî canfidayî, xiyanet, serhildan, malwêranî, berxwedan û azadîxwaziyê ibert û dersan bistînin.

Teyip Erdogan baş dizane ku bi hereketeke mezin re rû bi rûye. Ger bibe xûlamê general û nivişparêzan jî, dîsa bi Kurda nikare. Ji ber ku PKKê ji jêr sifrê destpêkir û niha li hemû Kurdistanê hereketa herî mezine.

Belê mesela bîra bi derziyê kolandin wihaye Teypko, xewnên Kemalîstan yên Turana mezin ji bîr bike, haya te ji kumê te hebe ba nebe.

Axa Kurdistanê yê ji destê wan derkev, Kurd yê bigehin azadiya xwe, lê hingî roja hisaba xayîn, sîxûr û xwefiroşan jî yê bê. Ez texmîn dikem ew roj zêde ne dûre.

16.11.2008 Almanya

çapkirin