Ji Emîrxanê Lepzêrîn Heya Qasimloyê Aştîxwaz...

(Pêşkêş bo mamostayê qedirgiran Konê Reş)

Kakşar Oremar, navdarenkurd@hotmail.com

Vemirandina stêrkên me yên geş, carna esmanê welatê me tarî û rûyê xayîn û mêrkujan jî reş kiriye, lê piştî çûyîna e´wrên reş, sahî, şahî û xweşî hatiye. Wan ji bo tarîkirina esmanê axa me, gelek stêrkên me yên tejî gewher û ronahî kuştin, lê di esmanê welatê me de gelek stêrken geştir şîn bûn û biriqîn. Neyarên me ji kiryarên xwe yên hovane poşman bûn û em bi evîneke kûrtir man ji bo jiyanê, ji bo hebûn û dewama dîlana Kurdistanê.

Demek pir dirêj e, ku para Kurdan ji bo çêkirina kiyaneke serbixwe û welatekî azad, tenê malwêranî, ferman, derbiderî, xerîbî û bi dehan reşerojîyên din bûne. Kurdistan an jî welatê ferman û reşkujiyên padişah û sultanên Osmanî, Sefewî, Qacarî, Pehlewî û meleyên gemar û xwînmêj bi sedan sal e ku bûye qada tolhildanên wan ji nevî û zarokên Medên dêrîn. Netewa ku heya roja îro tenê bi xwîna xwe, nasnameya xwe ya netewî parastiye.

Bêguman derdekî pir giran e dema ku piştî evqas salên dûr û dirêj dagirkerên axa me, hên jî li ser kuştina me xwe deyndarên me dihesibînin!!. Bêwelatiya kambax! hemû derfetan ji mafxweran re diafirîne. Mafxwerên ku heta ji qedera jiyana me re jî, xwe mîna Xwedêyê can, mal û axa me dihesibînin!!. Dema welatê me tunebe, jiyan û rûmeta me jî erzan e. Em vî derdê giran bi sedan sal e ku di nava xwîn û goştê laşê xwe de, hiss dikin. Lê belê ....xwîşkino, birano em hên jî hene, em hên jî mane. Cihê sosretmayînê ye, ku çima heya niha hên jî nevîyên Osmanî, Sefewî û dîktatoran çavê xwe ji vê "mayîn û hebûna me" dinûqînin!? Ma di dema teknolojî, întêrnet û ragehandinê de jî ew dikarin hebûna mezintirîn netewa bêdewlet!! di cîhanê de, di cîhana bêe´dalet de înkar bikin?!!

Kela Dimdim û Geliyê Qasimlo cihwarê çendîn qehremanên Kurd e ku bi sirûşta xwe ya rengîn û çiyayî, di dergûşa xwe de mirovan bi awayekî taybetî perwerde dike. Urmiye bajarê Emîrxanê Lepzêrîn, paytextê qehremanê navdar Simkoyê Şikak û xwîndingeha rêberê mezin Dr. Ebdulrehman Qasimlo , kiyana malbatên navdar, demek dirêj e ku berxwedan li pey berxwedanê tecrube kirine, lê hên jî mîna Ameda Medan, Qamîşloka Kurdan, Silêmaniya Mêrxasan û Mihabada Qaziyan ji devê gur û çeqelên hov xelas nebûye. Di nava vê axa bi xêr û bêr de herçend mafê jiyanê tenê ji xayîn û xulamokên dagirkeran re hebûye, lê kur û keçên rastîn ên vê axa kevnar, nasnameya wê ya Kurdistanî heya roja îro jî parastine. Nasnameya ku di rêya wê de kela Dimdim şewitî, bi ser hevde herifî û Xan 'ea Kurd bi bêbextî şehîd bû, Simkoyê mêrxas canê xwe jêre da û Qasimlo sembola xebat, demokrasî, biratî û mirovheziyê di rêya bi şan û şerefa parastina evîna Kurdayetiyê de li xerîbîyê serî bir nava axa sar.

Rêberê min, şehîdê doza Kurdistanê, Qasimloyê rêzan: Laşê te dûr ji xaka nîştiman di nava axa welatekî dûr ji Kurdistana delal helliya, lê bîr û rayên te nemirin û ala te ya sipî hê jî diheje û bilind e. Mêrkuj û cinayetkarên Komara paşverûyan di demeke wisa girîng de tu ji nava me birin, ku dizanîn bi mayîna te rûçikê wan yê reş bêtir yê bê xuyakirin. Mentiq û kapasîta wan wisa fireh nebû ku mentalîta te ya fîlosofane di nava mejiyê xwe yê biçûk de, mejiyê 1400 sal berî niha bi cîh bikin. Ew niwênerên paşverûtiyê û serdema "Sedsalên Navîn" û tu jî niwênerê bîr û rayên aştîxwazî û demokrasîyê bûyî.

Belê serokê min: Du cîhanên cuda ji hev. Lê cîhana te dimîne û ew nikarin di sedsala 21´an de rêberatiya xwendevanên xwendingeha te ya modêrin bikin. Di roja îro de em dibînin ku ramanên te di nava nifşê roja îro de, mîna guleke geş û bêhnxweş li her dera Îran û Kurdistanê belav bûne. Tu bi demê re dimeşî, ji bona wê jî serokekî modêrin bûyî, lê dîktatorsifetên mîna roviyan li ser wan zagûnan dimeşin, ku êdî dema wan ji mêjde bi dawî bûye. Xwezî û xwestekên nifşên îro bi zagonên wan yên dema cehalet(nezantiyê) û tarîtiyê re di cihekî de naguncên(cih nagirin). Te ji bîr û rayên xelkê re hurmeteke taybetî digirt, lê meleyên paşverû di roja îro de Îran di hemû dinê de kirine mezintirîn girtîgeha rojnamevan, nivîskar û siyasetvanên ku tenê xwestine bîr û rayên xwe di nava gel de belav bikin. Tu rêberekî sosyal-demokrat bûyî û navê E´lî Xaminêyê jî li rex navê 42 rêberên cîhanê hatiye nivîsandin, ku mîna dujminên derbirîna bîr û rayên azad, hatine binavkirin!!. Ramanên te namirin, lê berhemê ramanên wan yên dijberî mirovayetiyê li welatê Îranê girtîgeh û şikencexane ava kirin, zanistgeh wêran kirin û civakeke saxelem jî ji her alî ve nexweş û nîvişkan(felec) kirin!!.

Belê ... kurê axa dêrîn Dr.Qasimlo: Şoreşa aram û demokratîk a hemû gelên axa Ariyan(Îran)ê hêdî-hêdî ber bi rêya pîroziyê ve dimeşe. Ew kulên kanserê ku rêya nefeskişandinê ji ber bêhna gel girtine, êdî nikarin doza xwe ya xapandin û kuştinê mîna berê bidomînin. Ji bo vê azadiyê, gel heya niha bihayekî giran daye: Çendîn rêberên mîna te li Îran û hemû deverên cîhanê hatin terorkirin, bi dehan nivîskar û rewşenbîr di tarîtiyê de hatin kuştin û bi hezaran xwendevanên zanistgehan jî hatin girtin û wenda kirin!!.

Bihayê azadiyê mîna qelenê keçikên bedew û çeleng pir giran e mamosta can. Azadî, hunereke wisa giran e, ku sed nexş û nîgar lê dibarin.

Di dawiyê de dibe ku gotina te ya jêr bersiva herî mentiqî be li ser bihayê azadiyê:

" Karwanê şehîdên Kurdistanê roj bi roj zêdetir dibe, lê ger netewek bixwaze bide xuyakirin ku serbixwe ye û di nava netewên zindî de xwedî cih e, divê bihayê azadiya xwe jî bide. Bihayê azadîyê jî mîna ku dîrokê nîşan daye, giran e û bi bê nirx û biha jî azadî nayê standin...".

Têbînî: Ev nivîs ji bo bîranîna 14´mîn salroja şehîdbûna rêberê mezin Dr. Ebdulrehman Qasimlo hatiye nivîsandin. Ji ber ku mamosta Konê Reş ji mêjde ye li ser jiyan, bîr û ramanên kesayetî û nirxên me yên netewî dinivîse, min ev nivîsa xwe ya kurt ji wî rêzdarî re pêşkêş kiriye.

Min di salên berê de bi dûr û dirêjî li ser jiyan û ramanên nemir Dr. Qasimlo nivîsandiye. Herwiha min di Mezpotamiya TV de jî bernameyeke 95 deqeyî(du par) li ser jiyana wî rêberê mezin çêkiriye.