Îro sibê saet 11.15an dilê mamosta Aram Dîkran jî li welatê Yunan ji lêdanê ket. Kurda dengekî xwe yê herî bilind ji dest da. Ew berevajî xwesteka gelek nationalîstên Ermenî qet ji Kurda dûr neket. Wesiyeta bavê xwe ji bîr nekir û ji biratiya gelan ra bi 5-6 zimanan stirî.

Xebera nexweşiya mamosta A. Dîkran dilê herkesî êşand, lê dilê kesên ku ew ji nêzve dîtine û wî nas dikin bi vê xeberê ra pir şewitî. Di nivîseke kurt da mirov nikare emeka vî mirovê mezin beyan bike. Wefadar û xwedîyê soza xwe, sembola biratiya Kurd û Ermenan, evîndarê doza Kurd û Kurdistanê û di peyvekê da ew bi hemû wateya xwe hunermend bû. Hertim rû biken û hîvîdar bû. Bi paşeroja jiyana Kurda ya siyasî xweziyên wî mezin bûn. Dilê wî bo wê rojê lêdida ku azadiya Kurda bibîne.

Piştî ku em pir axivîn, min li ser çûyîna wî ya Amedê pirsî. Dema xwest li ser Amed û bakurê Kurdistanê biaxive, di dengê wî da heycanek çêbû. Bi germî û weke evîndarekî li ser Amedê wiha got:“ Binêr… ji tera rastiyekê bêjim: çûyina Amedê û ew hemû hurmeta gelê Kurd jiyana min guherand. Dilê min nekarî ewqas keyfxweşî û heza bira û xwîşkên min tehemul bike. Min dayax nekir law. Ji ber wê jî dilê min nexweş ket. Berê min di hevpeyvînekê da ji tera gotibû ku ger ez rojekê mirim min li Qamîşlo veşêrin, lê dinyaye hey haye ger ez mirin min li Amedê veşêrin…. Ez naxwazim ji wî miletê bi hurmet û wefadar dûr bim. Ew axa mêra ye, axa jiyanê ye ….“.(êdî nekarî biaxive û qirika wî xetimî)