Sê Gotin…
Kakþar
Oremar
Email:
kakshar_oremar@yahoo.de
(1)
17
Sibata sala 1998an dayika Kurd Mîna Qazî li Mehabadê wefat kir. Sala
1993an min ew li Tehranê dîtibû û hevpeyvîneke dûr û dirêj pêra
çêkir ku di pirtûka min ya li jêr navê” Hevpeyvîn bi Yadgarên
Komara Kurdistan ra” yê bê weþandin. Dema ew nexweþ bû li Tehranê bû.
Beriya mirinê wê ji keça xwe Fewziyê ra gotibû:” Zû min bigehînin
Mehabadê, naxwazim li vê xerîbiyê bimirim. Law
wellah mirina li ser axa Kurdistanê jî xweþ e ha...”.
Mîna Qazî 90 sala jiya. Hê 19 salî
bû ku bû hevjîna Qazî Mihemed. Sederma komara Kurdistan bû seroka yekîtiya
jinên Kurdistanê. Hemû hîvîya wê ew bû ku rojekê Kurdistana azad û
serbixwe bibîne. Ji 1946an heya 1979an li benda wê rojê bû ku qatilên Pêþewayê
Kurd Qazî Mihemed di dadgeheke adilane da bên mehkeme kirin. Dema min ew dît
bi ken û xemeke giran wiha got:” Þahê gor bi gor çû, ew di dadgeha
dîrokê da hate mehkemekirin, lê yên piþtî wî jî zarokên Qazî
Mihemed dikujin. Zalimek çû û yekî zalmtir hat kurê min, ferqa rejîma
seltenetî û komara îslamî tune... her du jî azadîxwaza dikujin...”.
Li ser van nêrîn û rexneyan bû ku
îtlaata komara îslamî di temenê pîriyê da ew girtin û þikence, bêhurmetî
û sivakatî nema ku bi wê û netewa Kurd nekin. Lê dilê wê mezin û hîvîyên
wê bêdawî bûn. Li ser rewþa baþûr û bakurê Kurdistanê bi evîneke
mezin diaxivî û hedem wiha digot:” Roja me jî yê bê
rolegiyan...”.
Di 11mîn salroja wefata dayika Kurd Mîna
Qazî da dibêjim:” Tu rihet be dayegiyan. Keç, jin û dayikên Kurd
li Kurdistana mezin di qada xebatê da li ser piyane û li pey armancên te,
Rewþen Bedirxan, Hefsexana Neqîb, Leyla Qasim, Zerîfe, Zîlan, Sema, Vîyan
û hwd dimeþin.”
(2)
15ê
Sibata sala 1999an nirxekî Kurdan yê sedsalê bi kiryareke 100% terorîstî
ji hêla hêzên Emerîkî, Israîl, Tirk û Ewropayî ve hate revandin.
Revandina mirova bi çi armancekê bibe, di orfa siyasetê da kiryarek terorîstî
ye. Lê yên ku pilaneke wiha darijandin, ne tenê negihþtin armanca xwe,
belkî îro peþêmanin jî. Armancên wan mezin bûn. Dixwestin dîsa jî
tovê bêhîvîtiya sedsalan di dilê me Kurda da biçînin, lê peyrew û
xwîndevanên rêya rêzdar Öcalan ew ji xwe ra kirin pêxemberê vê
serdemê. Bêtir dan pey rê û rêbaza wî û armancên wî jî baþtir bi
Kurd û biyanîyan dan nasandin. Di roja îro da xebata Kurda ya siyasî di
sewiya xwe ya herî bilind daye. Kurdên Kurdistana mezin niha berê xwe
dane bakur û baþûrê Kurdistanê, lê wek xuyaye senga bizava rizgarîxwazî
li bakurê Kurdistanê girantir e. Li Îraqê careke din hêz di navendê da
dicive û Baasîsim di liv û lebatên Malkî da tê kifþê. Xemsariya rêber
û rêxistinên Kurda li baþûr bû sedem ku derfetêm mezin û dîrokî ji
dest herin. Kerkûka ku Mistefa Barzaniyê mezin di oxira wê da bi hemû þêweyan
li dijî rejîma Beis derketibû û þoreþke mezin kirbû qûrban, di rewþ
û qedereke nediyar da bûye sedema bêhîvîtiyeke mezin di nava Kurdên
Kurdistana mezin da.
(3)
Li
xerîbiyê mirina pîr û kalên ku bi salan li ser axa bav û kalên xwe
jiyane, pir bi êþe. Bi tayetî jî ger ew kes dayikek be. Dayik di malê
da hêz û evîna jiyanê ne. Mirina dayika me Zulfa Talê (hevsera dengbêjê
navdarê Reþîd Baso û dayika hunemedend Dilovan) xemeke giran xiste ser
dilê wan kesên ku ji nêzve ew dîtibûn. Dema min cara yekê Zulfê dît,
bêhna jiyaneke Kurdewarî, jiyana zozanên Elegezê û xweþiya gundê Keleþbegê
hê jî ji wê dihat. Nêrînên wê yên tejî muhebeta dayikeke Kurd qet
ji bîra min naçin. Bi hemû tiþtên xwe bedew bû: Girî, ken, nêrîn,
axaftin û heta hatin-çûyîna xwe. Di van salên dawiyê da ew bi malbata
xwe ra neçar ji Ermenistanê derketin, hatin Ewropa û li welatê Almaniya
akincî bûn.
Piþtî
wefata dengbêj Reþîdê Baso ew li cem kurê xwe hunemend Dilovan dima.
Hesreta wê ew bû ku careke din vegere cem xizim û kesên xwe û li xerîbiyê
nemîne.
Wê
di jiyana xwe ya tejî zehmetî û dûrî Kurdistanê 6 zarok perwerde kirin
û dayikeke pir dilovan, xwedî çandeke Kudewarî, bi rehim û pir jî
milethez bû. Piþtî 81 salan, 8 sibatê wefat kir.
Dayik
þirînin, heya ew saxin qedir û qîmeta wan li ser sera bigirin hevalno.
14. 02. 2009 Almaniya