Çavên
te
Kamran
Simo
Dilbera
min
Dema
dilê te
di
nav ronahiya çavan re
herikî
dilê min
û
kete nav stêran
hemû
çavan xwezî
bi
govendgirtina mijgûlên çavên te
dianîn
dema min tu
maç kirî
giyan pêhatina te
min dît
çavên te
xwe dispartine melûliya stêran
bi maçkirina te re
stêr
diketine dilê min
tu
dibûyî bûka rojê
çavên te
ji stêran spehîtir dibûn
mîna zelalîya deryayê
zelal dibûn
wê kêliyê
neþêm bidime nasîn
çavên
te
bibûne
kaniyên
bêhempayê
gerdûnê
ne
dixwestin
govendgirtina
mijgulan raweste
ji
hezkirina jiyanê miþt bûn
bi
nêrînên
baweriya
zarokiyê paqij bûn
bi
salan avdana
çem
û rûbaran þa bûn
ronahî
direþandine
ser
dîrok û mirovahiyê
þevê
din
guh
li helbesta çavên te bûn
dilbera
min
di
nav tehliyê de
temen
diçû
bê
dengiyeke
dirêêêj,
dirêêêj…..
di
çavên te de hebû
qîrîn
û hewar
weke
gereke bêdûmahî bû
ji
bo vê
jiyan
nîvcûtî ma
cara pêþî
ku te dilê xwe dayî min
berî
niha
bi
salan bû
di
nav werzê þimamokan de bû
gûliyên
te þil bûn
çavên
te bi xunav bûn
di
destên te de
baqekî
gulan hebû
tu
li civanê min
di
bendîxana
bê aramiyê de difûrî
Te got
bi ketin û derketina dilê min
tu ê berz û bilind bibî
Dilbera
min
bi
nêrîna çavên te re
cure,
curên
jiyanê
min di wan de dît
min
xwe
di
wan de þûþt
di
nav wan de
min
xwe neqand
mîna
gula nû piþkivî
lêvên
te
bi
dilovanî
nêrînên
çavên
te
weke
nêrîna hilata rojê ye
dil germiyê wê bigire
weke gera baxê qedexekirî
weke riya dûmahî lê ne wê ye
her û her mirov bimeþe
Dilbera min
dostanî û pêkvebûna me
tu pê dizanî
ku yekîtiya dijberiyan e?
kî dizane
dibe ku ji ber vê ye?
dema
te
di
nava xwe de
nabînim.
ne
helbest û ne raman hene
lê
çaxê bayê te tê
diþêm
paþ sînoran bipîvim
helbesteke
þêrên î tû
min
ji vê helbestê hez kir
di
nav vê helbesta mezin de
min
xwe de xwarin
wê
þevê li nav baxçên gulan
li
te digeriyam
ji
xweþbêhna gulan mest bûm
min
ji gulan re
gazin
dikirin
min
dît
pirpirîkên
ser gulan jî
guhdar
dikirin
xweziya
mina mezin î tu
helbesta
mina mezin î tu
rastiya
mina mezin î tu
dilbera min
te ronahî pêþkêþî min kir
ji ronahiya te serxwaþ im
awaza
di çavên te de
rêwitiya
herî dirêj e
trajêdeya
mezin î tu
dibe
ku ji ber vê ye
tu
caran min xwe
ji
nebûna te re
amade
nekir
nêrînên
te
weke
ronahiyên
di
sarincê dan
di
baxê nazelîn de
difetisin
min
dît destên te
ronahiyê
digirin
di
riyên asmanê þîn de
stêrka
zer li paþ çiyan dihila
cîhana
ronahiyê dibirî
bibû
pira
paþerojê
di nav þevê de
di
nav tehliyê de
derbas
dibû çerx
lê
çi dema te
bi
bîr bînim
helbest
ji nû ve dest pê dike
û
jiyan derdikeve tê
hiþê
min
li
dera helbest û ronahî lê ye
hatiye
girêdan
cîhana
min
di
siya wan çavan de
li
xwe digere
ew
kenê te yî
tenik
di bin konê þevê de
û
bi dizî jimartina stêran
min
jî roj girêda
da
jiyan neyê tarîkirin
bi
destên xwe neqiþê þahiyê
li
asmên çêkir
kenê
te
di
nav helbestê de
bi
min re
ez
gîhandime ciwanî û spehîtiya
felsefê
têrbûn
ji
êvariya çavên te
nabe
dilbera
min
dema
li ber ronahiya stêran
min
tu maçkirî
hingivî
diherikî
di
nav lêvan de
rêç
ji jiyanê re teng dibû
di
nav xwe de
û di çiyan de
bi cî nedibû
xirexira evînê
dima li ser rûyê erdê
lê çi di dilê min de heye
di parastina rojê de ye
di kakilka xwezayê de ye
di çav û dilên dildaran de ye
dibe ji bo vê be
ji bo bigîhîjime te
ji
te
direvim
bi
wî dengê te
yê
xweþ
strana
raperîyê guhdar dikim
bipejirîne
van herdu hevokan
bike
nav refê dilê xwe
bila
di bin toza salan de
bimînin
li wir
ji
te re hatiye gotin
pey
bilindbûna
wan
hevokan
rastî
tenê di herdu çavan de ye
di
nav herdu çav kevokan de ye
ev çav
mirovan dibine
mirinê
an
dibine serkeftinê
bûme
bendiyê
wan çavên te
û wê ala serkeftina te
min tu
di nav dilê xwe
de
di
helbestê de
di
dostaniyê de
di hevaltiyê
de
di evînê de
xwedî kirî
dilbera min
gulên ji çavên te
dikevin
di nav wan
de
ronehiya
helbestê heye
dinya
û dildarî
heye
kaniya
ava jiyanê
heye
mirovê bi tenê
êdî qedirê
dildariyê zanê
wate
jiyana min
xeyela
dildariya te ye
çaxê
min tu
maç
dikirî
helbesta
dildariyê
dibû
awaz
diçûme
cîhaneke nenas
Stêr
di dilê
min de hildihatin
bi
maçkirina te re
gotinên
pêþiyan dibûne
rast
bêhina
gezwa çiyan
ji
devê te dihat
bêhna
Azadiyê
ji
gezowa çiyan
tê
te
qet bilbizêkên
çiyan
bêhn kirine?
bêhna wan kulîlkan
ji te tê
bi
te re
ewqasî
mest im
çiyan
dirawistin
dilê
min
hesinê
keþtiya xwe
davêje
deryayê
ew
çiya dilêriyê
didin
evînê
jî didin
li
gel azadiya
jînê
evîndarî
awazeke nayê
gotinê
evîndarî
kenê
li
ser lêvên
lehengên
li
ber tîrebarê
ye
peyva
wî ya
dawiyê
ye
qêrînên
biçûkên
nû
têne jiyanê
ye
dibe
evîndarî
awirên
me bin
bi bûkên
çavan
gera
bê wate
be
dilbera
min
tu
bi
kersantiya min
re
wisa
bûyî yek
û
te di
dilê min
de
cih
girtiye
roj
bi rojîtiya
xwe
neþê
te
ji
wir derînê
weke
dildariya dûr
ku
bîranînên wê
paqij
weke
nama evînê
hê
nehatî xwendin
germ
gulîyên
te
neþiyan
xwe
bi
kevokan bidine
pejirandin
êþa
xençera dîrokê
di
piþta min
de zeng girtiye
kevoka evîna
min tu yî
kevoka
aramiya min
tu yî
dilbera
min
ji
min re
bêje
Di ku dera dil de
te veþartiye helbesta
me
an
di nav
baxê dil
de
li seyranê
ye
tu dizanî jiyan
hemû
di çavên te de
ye
heta îro
kiryarên ciwan
û spehî
min dîtî
di çêkirina
çavên te
de
min
dî tin
di
nav wan de
evîn
heye
azadî
heye
rûmet
heye
rêzdarî
heye
ji
nav ronahiya
xwezayê herikîne
û hatine
dema
dikevime nav
ronahiya wan
li
nav stêran
digerim
neqiþên stêran
di çavên
te de
ye
dilbera min
min tu ji awaz
û helbestê
afirandî
ji ronahiya
peyva zanatiyê
hêêdî, hêêêdî……
dilooop, dilooop
palandî
paþî di kûrtiya
jîn û ronahiyê de
veþartî
ez
bi te
re
li
ser vê
holejînê bextewar im
ji ronahiya
salan jiyam
þilbûna dilê
min
ji hêstirên
çavên te
yên pêþî
lê wêrekî
li gel hemû kul
û kovanan
zanîna hezkirina
evînê ye
yên
di bin
van mercan
de
helbesta
dîroka evînê
gotî gewre
ye
mirov bi
evîna xwe
re heye
an ne li jiyanê
ye
ji zimanê
xwe
fire þîrê
ku tu
didî min
hemû astengîyên
li pêþiya
xwe radikim
dilbera
min
mîna ez ji rayên
te
hatibim afirandin
min tu
anîbî
cîhanê
ji
te hez dikim
wer
dibêjim
ji me herdûyan û pê
ve
kesî din nîne
li vê cîhanê
dîwar hemû
hatine herifandin
sînor rabûne
li çar terefan
kevokên zanistiyê
difirin
tu
weke birca
ku neþêm
bikevimê
li
ser hemû
riyên min î
te
derbasî
helbestê dikim
di
nav helbestê
de
dimeþînim
weke
zaroka nûhatî
te
bêhn dikim
mîna
kulîlkên dara
belalûkê
bi
nazelînî
li
te dinêrim
bê
deng dibim
cihê
helbesta evîna te
dest
pê dike
tu
kevoka min
a çar çeng î..
tu
zeviya min
a çar reng î.
tu
ramana min
a çar deng î.
tu kaniya
pênûsa þeng î.
19
04 2000