Çûn dûr nêzîkiya me

 Kamran Simo Hedilî

Li kenarên jînê li mijrojeke payîzê bi dengê stranên dilşewat ên dengbêjekî serhadî

em dixwazin hemû êş û kovan û hezkiriyên xwe bicih bihêlin û herine cihekî dûr pir dûr.

Lê tu deman bê ku em wan bi xwe re bibin, em vê nakin. Ji ber ku çeranûsa me û ya welatê me bûye yek.

Di nava xwe de bi rojan neqişê welatê ku em dixwazin herinê, em bi wênekêşiya xeyalên xwe wênên wî dikêşin. Çaxê ku dema xetirxestinê ji êşan hat û berê qiblenama dilê me kete benderên din, di wê demê de çavên xoşewîstan, jan û êşên me di nîvê dil de dijenin. Em her tiştî bi cih nahêlin û nafirin, evîn nahêle em bê wê herin.

Di van şevên lacîwerd de li nav dengê tirsa kevokan bi sedan stêr di ser serê me re dişemitin.

Bi rewşa ku em ketine nav tirsa dengê Askê bê ku em rengê çavên mirinê zanibin, navnîşana mirinê bi dehên ceran tê pêşberî me.

Her carê mîna bayê evîne têkçûyî ku riya xwe nizane, em xwe berdidin nav şepolên rûbarê nediyar. Caran di bîranîna evîneke bê qisûr de em berdidine xwe û li xwe digerin...

Ji asoyeki ber bi asoyê din ve, xeyalên xwe difirênin dûr hê dûrtir bi hesreta agirê parzemînên din em dişewitin.

Lê piştî şevên bêhijmar, hemû hêviyên me di esmeriya asîmanê tarîtir de difetisin. Evînên me û tiştên me bi cih hiştî, keştiya xeyalên me dişewitênin û dikine xwelî.

Ev evîn, evîneke wisaye, derbê li dil û mîjiyê dixe. Ji ber ku em bi paş ve vegerê jî nikarin bikin, helbest û stranên hê bêhnferhtir û hê aramtir tu caran em nanivîsin û nastrênin.

Em çi bikin bêsud wergirtin dimîne ji ber di vê cîhanê de êş û xiyanetên ku mirov xeyal neke hene. Bi serde di tu deman de mirov nikarê dilê xwe derîn û êşên bêmafiyê ji derxê û bavêje.

Di rewşa vê zilmê de jiyan di dilê zarokan de diqermiçe. Ji nav dilopên ava rondikên dayîkan û hevokên me bêxwedî hiştin refên feriştan ji nav wan difirin. Careke be jî ku em zanibin ji kendalê êşê re bigirîn, di bin tarîtiya Kemalîst û nijadperestan de emê berxwedana bi hezaran giyanan bibînin.

Ji ber vê sedemê ye evîn û feriştên ku me bi cih hiştine, her derên ku  em diçinê pêşî ew me pêşwaz dikin. Em li gelek welat û parzemînên cûde bi piyên xwe digerin, ne bi hest û ramanên xwe.

Bi çûna xwe re, gêj gêj em li paş xwe dinêrin. Lal dibin. Zimanê me di devê me de ziwa dibe. Di nav tofana bîranînan de em xwe dibînin. Bi çûnê re hemû hevok wateya xwe winde dikin. Em wateya xwe jibîr dikin. Li ber sermê dilê me bêparastin dimîne, giyanê me dicemide.

Li parzemînên dûr heroj dilê me gulebar dibe.  Bi dilê ciwanên ku hê evîn hembêz nekirin re... Jîna ku jê re jîn dibêjin, heroj em di nav de dirizin û ber bi mirinê ve diçin.

Di destên me de bi tenê xemrevîniya ku evîna pêşî didê dimîne. Rawestana me bi helbest û stranên xwe li pêşberî vê nehezkirin û zilma dinyayê dimîne. Ligel rûreşiya Naziyên nû, evîn disa di her demê de dibe şahidê me ya herî sipehî û bedew .

Ev evîna kesî nedîtî û nabînin, di jiyanê de zarokê evîna herî xweşik e.

Kamran Simo Hedilî

30.09.2007

çapkirin