Dengê ji malzaroka bêdengiyê 

 Kamran Simo Hedilî

dilop dilop

bêdengî

dirijiya rûbarê jînê

aso avisê bêdeng

fermandar

tofana hêvîkuj bû

ne pelekê diwêrî biweşe

ne çûkek difiriya

ba jî

baweşîn ne dikir

baranê xwe

nedadiweşande ser hişkebeyaran

daristanan

keskeşîna henasê vedişartin

li axa êşê 

asîmanê çavewr digirî

li çemê xwînê 

diherikî av

û derya dûr bû

jana deştê

bêçaretiya kitika çêlîk kuştî bû

li bejnbilindiya çiyan

bêdengî

dayîka zarok windakirî bû

tarîreşê

çarşefa xwe

girtibû ser holejînê

li ber

çirûskên girava rondikan

stêran

ji şevê re cil li xwe kirin

pirpirîkan

bi xwîn û xwêdana evînê

daxwaza pîroz neqişandin

keçên

zanîna xwe xemilandî

li ser tika mizgîniyê govend girtin

tîrêjên sorzerê zêrîn

deng

di malzaroka bêdengiyê de qîrandin

ronî

rijiya cihê ez binaxkirim

min

gora xwe kola û derketim

strana tawanbariya

zihamarê çarserî û awaza perçiqandina wî

min

di şadiya tembûra xwe de bihîst

li nav xweliya

xirbihên bapîrên min afirandî

di dilê jînê de pişkivîm 

di kolanên artêşa mirinê re

derbas dibim

li nav şopên çûyiyan

di ser serê wan re

kenê heyvê dibînim

girên bazên serkeftinê

bilindî wan dibin

gul û kulîlk vedan

li bin konê

şev û rojên  tirsandî

bi qêrînên Egîd û Zîlanên wêrek

pêl bi pêl Bêrîtanan deng vedan

îro

ne ez dikarim

wan bihijmêrim

ne jî kujerên çavsor

dikarin

wan biqurifînin

Kamran Simo Hedilî

20.10.2008

çapkirin