|
nehîniya
evînê
Kamran
Simo
min ê
îþev
kurbûna geliyê hesreta
xwe
ji te re
binivîsa
dilopên min dayî
bêbiniya derya nava xwe
bahoz
erdhej
baran
û agirê dilê xwe
min nehîniya þevê
ji gulên berfînan dixwend
li peyvên winda
di roniya virek de
li pîta serkêþa reqsa pênûsê
digeriyam
min ê
ji çaxên dûr
kevneçîrokên xwe
di dawa çiyan de
veþartî bigota
bi dîtina te
di siya berfînê de
hevok
li
ser lêvên min
xeniqî
di
bîranîna barîna berfê de
çavên
min xunav girtin
spîkirasê
li
serê dêmên erdê
qeþa
hesretê heland
mijar
nîvhiþtî ma
li
tariya sirên Niviþtê
xeyal
di
tenêtiya zarokiya xwe de
bitenê
ma
ji
rika hemû xwedawendan
pîr
nebû
weke
xwe ciwan ma
xeyal
nehîniya
þev didê rojê ye
kurtepista
jiyanê ye
li
gulîstana loriyên mirinê
dil
hêvî
ji
baxê xeyalan dineqandin
dema
tu
di
bîra jibîrbûnê de
jibîrdibûyî
li
nav kenê berfînan
min
lêvên xwe
gihande
ewran
berfînekê
eniya min maçkir
ji
nermiya fermîskên te
bi
kevneþadiya qurmiçî
min
tu germ kirî
berfîn
bûn peþkek av
ji
çavên te
li
bêdengiya þeva spî
bi
pêla berfînan
hestên
razayî
ji
pêjna te
þiyar
bûn
çavên
min
di
siya berfînê de
tu
nasî
lingên min
ez ber bi te ve
anîm
guhên min
dengê bêdengiya te bihîst
li geliyê dil
bêdengiya te dengveda
lêva
lerzok
derewa
jibîrbûna te
ji
min re got
roniya
siyên min
ronî
dike
çavên te
ne
bayê
henasa min
ji
henasa te ye
Kamran
Simo Hedilî
08.02.2006
|