anmeldung

ŞEVEKE BÊ SIBE

Kamran Simo

dengên westiyayî û tirsê

mîna şapa harbûyî

vala dibûn

ji devan

çalên biçûk û teng

ji tirs û êşê

êtûnên

tijî agir bûn

axîn, nalîn, duayên mîna çîran û qîrîna hawaran

di bin siya van qîrênan de

peyvan guh gez dikirin

mîna teyrokê

bi ser şevê de

dibarîn

qîrawîr

têkilî hev dibûn

her peyva serhildana axînan

her çîrên wê

bi balkêşî

dihate guhder kirin

zêravanên îstigihê

rengê mirovan

ji ba wan çûbû

bi hêcana destan

dipeyivîn

bi devê reşikê tirsê

dikenin

ev name

li bajarê mirinê

ji welatê bênavan re ye

ezê

hezar peyvî

bikim sed

sedî bikim deh

deh bikim yek

wê yekê bibêjim

êvar

di destê agir de

dilerizî

li rojava

rojê xatir dixwest

mijeke bi xwîn

girtibû ser deştê

li ser dilê roja spî

tor veda bû

tora wê

bi ser jîngihê ve

xwîn vedireşand

ji agirê zilmê

deşt dilerizî

bi mija evarê re

roja zera zêrîn

dişewitî

koma bênavan

di herikîna

bajarê mirinê

ji gundên xwe dûr

agirê tifikan

û hêviyên wan

perçe perçe

tozek xemgîn

bi melûlî

li peyî wan digirî

mija sor

bûbû tofan

bi ser jiyanê de

keti bû

ji xunava çavan

gulgenimeke

bi tenê jî

nemabû

bi dilêriya xwe

viyana paqij

nûnerên ala aştiyê bûn

kaniyên gundan

li peyî keçikan

stranên sêwiyan

distrandin

ji deşta Germiyan

ji dilê Kurdistan

ji cihê pêşî

roj li jiyayî

ji welatê wê

ji mala keçkaniya Hewa

ji cihê

ji Adam re çav naqandî

ji maçên Adam

dêmên wê sorbûyî

û bi keçikiya xwe

şabûyî

ji cihê dera jiyanê

bê tirs

nawanda xwe

lê danî

bi av û axê

al lê dihejandin

siwarên cengê

hêza hev

lê diceribandin

ji cihê Yezdan

Ehrîman lê afirandî

kom kiribûn

û anîbûn

ji Xwedayê virek re

nimêj ne dikirin

tawan

ev bû

siya tarî

dirêjî nakokiyên

Yezdan û Ehrîman dibe

ji kaniya dijberan dizê

bi destan digirî êş

bi mija sor

yeko yeko

çavên stêran

diçilmisin

kanî stewr kirin

stran

tiyên şadiyêna

keziyên zinarên Qandîl

qeşagirtina

çiyayê Hemrîn

rondikên xwînê

dixwe

bi Pîramegrun re

nanê bêkesiyê

li hev par dikin

sira zivistanê

xwe li mêjî dide

kîn di nava xwe de

dikele

bayê çiyan

azer dibe

bi pêtên agir re

roj diçû ava

bi şîna nav xwe

difûrî

roj ji xwînê

hatibû boyax kirin

bê rawestan

nav li xwe didan

leşkerên xwedayê virek

koma bênavan

li nav mija hêviyê

avjenî dikirin

çavên tirsê

di mija gemar de

diçîrisand

bi tirsê re

awazên girî digotin

toza xwe davête dûr

hinaran

dendikên xwe

dixwarin

axê

kevir vedişartin

tirsê

ji xwe re

kozik û çeper

dikolan

bahoza Ehrîman

li çermê deştê

belav dibê

jahr

xwe berdidê

henasên birçî

bi neçarî

henas

silavê lê dikin

ji rûyê Xwedayê virek

zilim difûre

dest

li asmanan dinêrin

çav

xîz dixwin

li welatê pêxwasên çolê

çendî diçû

reng reş dibûn

winda dibûn

reng dimirin

rojeke tehl bû şev

hesin dihelandin

axa pîroz pêpaz dikirin

bi pîroziya rûbaran de

mîz dikirin

ji kef û girêza devê

Ehîraman

bêhna kafter dihat

her gurmêneke asiman

mirineke

li ba siwar bû

rayên di bin axê de

ditirsandin

vizêna gulên topa

dibû nalîna kewê birînder

bi bayê çiyan re

bilindibû

ji girî re

mefer nedida

dayîkan lorîyên xwe

vedixwarin

li hêviya mizgîniyên

dengên nalên hespên

hêvî

ji bêhêviyê re

hêvî

digotin

şev bûbû mar

mirov pêl dûvê wî kirî

serê xwe rakiribû

di demeke kurt de

li ser dinanên hov

mirinê xwuye kir

paşî

xwe ber dide ser nînûkên tevizî

tîrêjên rojê

yên paşî

xwe li pencerên

hêviyan didan

lê pencera bi xwînê

tarî kiribûn

dil

pêdiketin û disincirîn

asiman dibû bizmar

di laşan de

dihate kutan

li nav xwînê

melavanî dikirin

lingên

ji leyistikan têrnebûyî

lêvên gulkenok

êdî

nedişiyan bikenin

nedişiyan memikan jî

bimijin

bi memekên dayîkên xwe re

li nav mija sor

ava axînan vedixwarin

çûkên bihuştê

her çûk gulek bû

her gul

hezar nalîn

her nalîn

hezar dil

her dil

deryayek bû

asiman hişk bûbû

Yezdan

bi Feriştên xwe re

senfoniyeke

girî saz kirîbû

bi amûran re

maye girî

vedixwarin

bêdengiyeke

melûl melûl

xwe

li pora wan dide

bûbû daristan

çûkan

bi cî hiştî

dengê stranan

bi sêdarê vekirin

awiran xweda havizî

li jiyanê dikirin

li dora sedsalên reş

rêz bûbûn

ken hatibû biraştin

erd kerr bûbû

kesî nedibihîst

qîrînên wan yên paşî

bi qîrînan re

gerdûn vala bûbû

li aliyekî

awirên nîvmayî

li aliyên dî

li ser eniyan

şopên tiliyên çarenûsê

û xwîna hişk

şadî digirî

li vî xakî

bi firîna giyan re

dilan dûman girt

yên li pêş çûn şopandin

roja

bêmirin tarî bû

ji lûlên hesinî

bi tenê mij û nalîn

dizê

biyawan (sahira)

di nav mija tûj de

difetise

car caran

dengên loriyên melûl

gewriyê

dişewtandin

hêvî ji jiyanê

dibirîn

lorî

li sahirayê belav dibin

nêzîkî loriyên

welatê rojê dibin

bi hev re

dibine

awazên hêviyên

destpêka jiyana nû

bê ku

li hêviya xelatgirtinê bin

şer dikin

komên

bi destên hovan

bênav bûn

yên serê xwe

li ber îrada gerdûn

netawandin

ey roj

ne tu bûyî

nemir

ne tu bûyî

bê bêhin berdan

serkêşa govendê

ne tu bûyî

roniya pîroz

bêtirs awir didan me

şadî dida

kulîlkên bexçeyan

tu tembûra

ji çinarên welatê evîndaran

kanî ew awazên evînî

îşev

bi çavên şil

bi hechecikan re

dipirse

li ku ye kebaniya malê

bi çûçikan re

dipirse

li ku ne hevalên leyîstikên me

berfê

dibirêjin

bi agirên dilên xwe

li asiman dinêrin

asimanekî tarî

bajarê miriyan

li ber çavan

neyarê hezarên salan

direqisin

zêravanên îstgehê

dîlên

viyana Xwedayê xwe ne

har bûne

li ser dûvên xwe

neşên rûnin

ji nanê wan

xwîn dipalî

lanet li nanê xwe tînin

êrîşî

zarokên te dikin

Zerdaşdê Kal

bi navê Ehrîmanê

xwe Yezdan ragihandî

kom qir dikin

ji îstgeha mirinê

heta welatê bênavan

çeper belav kirina

pêl bi pêl

di çeperan de

veşartin

stêrkên bê tawan

hemû çeper

bi neynûkên xwe

bi xwîn kolan

di singa welatê te de

roja pîroz

bi topên jahrê

çiyayên kurdan

kiresê şînê li xwe

kirin

zeviyên genim digirin

kurd hatibûn

lê

bê gurzê Rustem

bê ferhenga Zerdeşd

ji dergûşa bakûr

derxistibûn

û anîbûn

rojê

bi zikratên mirinê

stran digot

mirinê

stranên xwe

dikirine dengên topan

şer bûbû gokeke ji agir

kevokên birînder şer xwe

dirêj dikirin

her dilek

stranek bû

her stran

nêrîneke ji agir

stran bûbûne

dilê wan

yê pêketî

bi xumîna topan re

roj çûbû ava

bênavan

bi dengbêjiyê

stran digotin

bi lehêngî

xwe davêtina pêş

şev bûbû

sêleke sor

zinge, zinga dengê bênavan

belav dibû

lê te

ne dibihîst

cîhana bê rûmet

ji stranên bênavan

zengilên dêr û bangên mizkeftan lal bûbûn

li bajarê mirinê

dilên me

anîbûne bazarê

neviyên Umarê Îbnî Xatab

ji dilê mirîşkan

arzantir

dilên me

difirotine

mirinê

rûbar

bi govenda mirinê

diherikin

tahma hemû

tahmên gerdûn

yên ne xweş

bi devê me

vedixwarin

şerbeta mirinê

ji wan diherikî

rûbar

ji sîngên dayîkan

derbûbûn

sîngên bê hempayên

dilovan

bi xwîna

bê tawanan re

axîn

ji çiyayê kurdan hat

paşî berf helandin

ji bo şûştina laşan

asoyê sibê keştiya xwe

bêdeng

li zinaran dida

devê çûkan yên biçûk

bê stran mabûn

destên bêdengiyê

li gerdûn lal bûbûn

çiyan diqîriyan

lê nedigirîn

li hêviya rojê bûn

çi cara ku

agirê hêviyê

dixwest pêkeve

bi êrîşên hovane

agir

digiriyandin

vêga jî

li vir şer heye

mirin heye

tarîstaneke

bê nîşan

Ezraîl

ji dilêriya wan şerm dike

deriyên dilên xwe

vekirine

li pêşberî mirinê

ala spî

dikeve nav xwînê

roja kevnar a pîr

di nav xwînê de

winda dibe

Mêlkamot

stranên şahiya mirinê

dibêjin

cîhan

kerr û lal

rojhilat

rojava

qubleta bakûr

û qubleta başûr

wijadana

di belîkên wan de

zimanê xwe

xwariye

hêvî pêşeng e

mirin

bi bênavan dikene

ew jî

tinazê xwe

bi mirinê dikin

di nav vê awazê de

bi axînkêşiyê re

piraniya dilên xwe

qurban didin

li vir

Ehrîmanan

cihê Yezdanan girtiye

dilovaniyê nizanin

axînên

ji xwînê sor

wê sormayî

bimînên

di nav rûperên dîroka virek de

ev jî

wê kevzê bigirin

di nav kefenê bûkan de

bûkên Anfala rûreş

Gelawêj

por genim û çav derya

Kostan

ji çiyan girtibû nav

Şîlan

sor gula nûpijkivî

bê mirad

bi şîn û giriyê

di nav reşteliyên

Anfalê de

tariyeke kûr ketiye ser şevê

di nav hev de kom bûne

bênav

dîmenên mirinê

nayêne dîtin

şev bûye

hazar û yek şev

bi hazar û yek

zincîrê

roj

hatiye girêdan

bi hêza harbûyî

difîtîne

çiya

li ser çokan rûniştin û ketina paşila bêdengiyê

dayîk

finda nîv agir

digirî

bi pora xwe

dilê xwe îdam dike

li odên qeşagirtî

dilorîne

„dayîk ji bo girî hene

mêr ji bo şer

lê hûn

ji bo jiyanê zarokên min

bexça

ji bo

di memikên keçikan de

kulîlkan vekin

û xwîna dilê min

birûskên azadiyê re

dizê”

Dêwê mirinê

dûvê xwe

lihev qulibandî

tariyê çavdêr dike

xwe di nav mijê de

kiriye girêk

koramarê

veşartî

bûye dîwarekî tarî

bi çavên tarî

li zarokên rojê dinêre

tarî li deştê

xwe newaleke bêbinî

dibîne

lê li dûr pir dûr

çirûska hêviyê pêket

li hemberî

çavên tarî

li dûr

di tariyê de

ew çirûska pêketî

dibe

hêviyeke spî

dibe

kevokeke spî

li nav refên qijikan

çirûska spî

di nav şevên bê xew de

amade kirin

leşkerên hêviyê

pêxistin çirûska azadiyê

ragihandina

şadiyê bû

ragihandina

serkeftinê

ragihandina

kêmasiyên

hevxwarina me bû

ji nav mija sor

diherikî dilan

agirê hêviyê

xencera

di dilê me de

çikandî

ji çarmixên

di dest û piyên Mesîh de

hatine kutandin

xwîna

ji dilên me

diherike

dilopên wê

di çavan de

diçîrisînin

ji vereşandina çavên xezalan

vedireşiya ev xwîn

sibê

çavdêr dikin

hatina heyva nû dibînin

bi govendeke nû

rûwê gerdûn

di çavan de

ciwan dibe

roja pîroz

heke tu nexwazî

ji rêzdariya xwe

tiştekî winda bikî

bi şêweyekî dî were

dîlanê

tu yê çawa binêrî

li çavên karxezalan

li bûkên papolan

yên giyanhej

li darên hinaran

yên bê henas

tu yê çawa binêrî

bêje

Şîlan hûn jî

bi rengekî dî

çavan vekin

tiliyên

ne layîq

we neşikênin

viyana we

dinya germ bike

me li sîmirê

hêviyên siwar bike

bi şîraniya sibê şa bike

li ber çirûska

destpêka hêviya şêrîn

hînikiya bêhna giyanê pîroz

zarokên rojê

govend girtibûn

bi çavên şewitî

li şopên zilma

pîraşan dinêrîn

pêdixistin

agirê pîrozgehê

çirûskên wî yên sar

ji dinyayê û wê de

belav kirin

di nav xweliya wî de

darên Xurman çandin

careke dî

şîn nebin

xweliya wî

li ber bayê bakûr

berdan

deste deste