Kamran
Simo
Mîna
pingbûna avê
pingbûna
hêrsa dilê xwe
tu
diparêzê
bi
stranên mêrxasan
Yêzdanên
derewîn radikê nimêjê
kulîlkên
tolhildanên
mijgulên
te
xemilandine
lehiya
ramanan
di
ber çavên te re diçin
hiþê
te
li
çiyayê govendê ma
li
kemîna
çemê
Benavoke
bêdeng
stranan dibêjê
bi
bayê awazên xwe re
te
hemû pût
rakirine
dansê
vêga
dest pê kir
strana
lehengan
strana
bê guman
stranên
xwe di rûbarên
gumana
de þûþtî
dest
pêkir bira!
pelên
darên mazîyan
mîna
kevokên birindar
dinalin………..
nalînên
pelên daran
dibin
awaz û lorîyên dayîkan
kulîlkên
Benavokê
di
þînê de
dilerizin
çiyayê
govendê
di
nav derya agir
de
dihejê
Cîlo
û Feraþîn
ji
tirsa digrîn
tîrêjên
rojê
di
ser govendê re
xwe
berdidine
ser
neqiþên
ji
rondikên dayîka te
mîna
ketina stêran
hun
ketin
çeka
te
xwêdangirtî
di
destên te de
tevizî
heval
û hogiran rahiþt
xencera
te
li
Benavokê ye
hezkirina
biratiyê
hezkirina
hevaltiyê
li
wê de ye
xelata
dîrokê
tolhildana
êþê
li
wî xakê
bi
hesreta serkeftinê
hatî
stirhan
erê,
erê þêrîno
erê
ezîzo
dev
ji strana mêrxasan
bernede
û
vegere jiyanê
herikandina
awazên
ba
yê çiyan
gulên
hêviya jiyanê ne
destûrê
bida
bila
baran
êþa
dil bireþênê
biþwê
kîn û xemgîniyê
destanên
kevin
bi
xwîna
li
dîroka virek
binêre
dîmenên
bi xwîn
bi
nivîsa
firotina
zarokên me
li
sûk û bazarên rûreþan
kuþtina
lehengên dozê
bibe
wênekêþ
strana
li ser ziman winda
dilopa
xwînê
di
kenarên lêvan de
hiþbûyî
ramanên
di mejî de sar
fermana
di
gewriyê de xeniqî
awirên
bi xwînê
dirijina
ser
zinarên bê ax
bike
pirpirîk û bifirîne
xwîna
li erdê
nimêjê
ji zaliman re dike
kirasê
rengê
kulîlkan
lê hiþkbûyî
bibe
mîna Ferhad
peykeran
çêke
peykerê
kevin û nû bike yek
bila
fêr nebin
ji
pirtûkên dîroka virek
ji
mamostayên zalim
bi
kînê bistirha evînê
bi
tolhildanê mezin ke
evîndarîyê
bila
ji te
fêr
bibin her tiþtî
û
dîrok ji nû ve were
nivîsandin
keþtiya
bihara te
li
bejê maye?
awirên
te
sar
bûne
ava
hêviyê
qedîyaye?
di
nav kemîn û davên
durû
de
xefkên
xwefiroþ
xemgîniya
danê êvarê
pencera
rûyê te
girtî
ye
bêhna
kulîlkên Benavoke
li
ber pozê te
dans
û semayê dikin
bayê
çiyan
baweþînê
li gûliyên te
xwêdangirtî
dike
çemê
xwînmij
li
defa cengê dide
çar
teref tijî bûne
ji
dengê fermana Cimþît
rabe
binêre
Leyla
jî li ba te ye
lêvên
te ziwa
tu
tî yî?
bi
strana ”Þahîno”dilê xwe
hênik
dikê
kulîlkên
tolhildanê
mijgulên
te
xemilandine
li
dijî
berdoþ
û serserîyê gerdûn
ba
wê bibînê
Ala
me
zeviyên
me
tovê
hêviyên me
û
hêstirên îro dibarin
ji
çavên roja me
çavên
te
li
dûr dinêrin
tu
evîndar î
Ciwano....
porê
te
belav
bûye
di
nav xwêdana xeman de
kulîlkên
hêviyê
li
vir in
rojên
tên
yên
me ne
lê
ku nerawestê
eniya
zayîna zaninê
sar
nebin
çekên
xwêdan girtî yên
tolhildanê
wî
çaxî stêra sibê
a
me ye
asoyê
beyanê
li
aliyê me ye
roj
wê
bibê
ya me
dev
ji stranê bernede
vegere
jiyanê
dema
vegera
Meydana
þahiyê hat
bê
hêviyê vegerîna hêviyê
þikestinan
bike
serkeftin
dêm
û çavên ji bêhêviyê
ziwa
bûne
rubarê
hêviyê
bi
ser wan de vale ke
dema
dengê te ye
xwe
bi ser
sur
û bedenan de berde
aso
bigre
Leþkerê
hêviyê
Mazlumê
biçûk
gula
Mamediya
stêra
Çiyayê Agirî
sebr
û aram vala ye
êþ
û evîn çêka te ye
ku
lêdana dilê te
êþ
û kîn
an
þahî û evîn bê
me
di teþta dile xwe de
bistirha
û
bike hevîrê jiyanê
xweþiko......
copyright © 2002-2005 info@pen-kurd.org