|
Xewna
li bin lihêfa xeyalan
Kamran
Simo
Ji
tirsa bêdengiyê, dilê min lêvan gez dike.
Dengê
ewrekî hatiba û peþkên baranê anîba.
Ez
ji qirêja bêdengiya ku xwe bi asmanê wêrekiya min ve zeliqandî, rizgar
kiribama.
Kolan,
bajar û gerdûn bêbizav rawestana.
Mîna
dengê dilopên xaniyê zarokiya min, dipale ser sing û berê bêpêjiniya
þevê.
Ez
wisa ditirsim, dibêm xoþewîsta min, tiþtên ji min re gotine, hemûyan
ji min bi paþ ve bigirê.
Ken
û maçên xwe bi paþ ve bixwaze.
Nêrînên
wê di nêrînên min de bivirbûn.
Tirsiyam
ku hêlîna min, nedikarê nav lê bikim û di nav herdu mêmikên xwe de
çêkirî, rahejiyê û bi xwe re bibe û here.
Pençeþêra
di nava min de mezin bike.
Ji
dijwariyan, dijwariya herî zehmet li min bar bike.
Li
bin parsûyên min yên çepê hêviya heyî bike jan. Xaniyê ku min jê re
digot mal, bike gora tenêtiya min.
Min
bi tena serê xwe bihêle.
Bi
benê dergûþ û hemû deydikên ku ez li van siwar bûbûm, di wan de
razabûm, leyîstibûm û min nasdikirin, ken û þadiyên min bi sêdarê
ve daleqêne. Xecxecok ji avkêþiya xwe silbike û agirê bin piyên bavê
pêxembaran gurtir bibe.
Ez
bê hechecok û kevok bimînim.
Ji min re bi tenê
ji xwe dûrkirina siya giyanê reþikê þevê û xwedewandê tirs afirandî
ma.
Li nêzîkbûna her
nêzîkî kolanên koçê, fêrbûna koçberiya jiyanê dîsa destpêkir.
Ez ê vêga
derdikevim û biçim.
Bêdeng û bênasname.
Dibê rojekê dîsa
vegerim, roja ku dengên… dengê.. dengê min yên bibihîzê hebin.
Ne tenê dengê bilûrê,
dengê meyî jî, nava min di dengê zirnê de digiriyênê îþev.
Li cihên ku
zaroktiya min lê mirî, pêþî em geriyan. Min nepirsî, destên wê min
negirtin û çûma balê. Me milên xwe nedana hev û li mala evîna pêþî
geriyan.
Giraniya ducaniya bû
lez û rêwîtiya me.
Derî hatine girtin,
kasêta bêçaretiya þevê min danî ser. Stranên ku min di nava xwe de
kom kiribûn hemû min bi þewata loriyên dilê xwe strandin.
Ji zanîna germiya
loriyan, dest û piyên min di agirpêjê de dikelîn.
Min dengên hemû
hunermendên nêr û mê bê ku xoþewîst zanibe, di nava xwe de girtin û
bi wan re……..
Min hêvî kir ku rê
qet bidawî neyê. Bi þerma ku me, xwe ji hine din re xemilandibe….
Weke em di tora
perwerdê de mabin, nedipeyîvin. An ji me nedihat û me nedikarî ku em
bipeyîvin? Bêdeng bûn em.
Tiþtên li ser dil
û mejiyê min diþemitîn û giyanê evînê ditixtixandin.
Min dixwest di hiþê
xwe de bicih bikim û bêjim.
Bi dilê xwe re bûme
yek û min li derve nêrî.
Pêwîste ku hin tiþtan
bixime berîka xwe ya çepê. Mîna gustîlên bi destên dêwên cinan
hatine guhertin û evîn kirine goristana ciwanan.
Min jî, ji bo bibe
þahitê rêwîtiya þevê, ken, melûlî û dilþadiya me, kira berîka xwe
çepê.
Li nav þil û þepalên
riya þevê gihiþtina malê.
Mîna mêhvandariya
helbestê bi sergêjî, li nav peyv û hevokan min, xwe dirêj kir.
Pêþî matmayî, paþî
fêrî bêdengiya jiyana mayî ponijîm.
Di pencerê re min
li bajêr nêrî, mîna ku asman hemû keriyên stêrên
xwe berdê nava min, nêzîkî min bû.
Awirên min, ez
birime riyeke ji stêran miþt.
Cihê ez derxistime
ji stêran hê bilindtir.
Min xwe di þêwata
çavên stêran de dît.
Min gazî kir, li
min bi nêre dildara min, çawa þewitîm.
Heta dev tijî bûm
ji agirê stêran.
Di avên þevên
aram de, paqij mîna masiyên sor, stêr min kom kirin.
Berê çiqasî erd dûr
bû ji xemrîtiya asmanê jor.
Ji nû ve dibihîzim
dengê te.
Dengê firiþtên
bask þil.
Binêre, dûmahiyê
ez giham kadiza bê mirin.
Li vê jora em bi
hev re derketin.
Biþo min bi þepolên
þerabê, bipêçe li deziyên maçên xwe.
Ji vir û pêve ji
þevên bêdawî re nehêle êdî min.
Ji stêran cuda
neke.
Li pêþberî me ye
finda þevê, dilop dilop çawa dihelê. Çawa heta dev ji þeraba xewê tijî
ye piyala çavên min.
Li loriyên te
guhder dikin.
Tu û roj bi hev re
dizinê, ser gula helbesta min.
Wê devê xwe
venedikir. Bi melûliya mijgulan nîv bersiv da min. Ax ax, xemgîniya þevên
bê sibe.
Li hêviya ku rojeke
vegerê lîs bûm.
Li ser banan li hêviya
dengê leyîstika kenê wê bûm. Xewnê ji çerxan lêborîna xwe dixwest
û di nav xewnên rojhilat de, di paþila min de xewnê bi xepandina xwe re
xwe pîr kir.
Xeyalan xwe avêtine
derve, bi çol û çiyan ketin.
Li ber beroþa Çarçembil,
ya cejnên ji min xeyîdîn sekinîm. Min lê nêrî û wê li min meyzekir.
Min ji bê cejn pîroz kirinê nedikarî.
Ew li bê cejn û li
jibîrbûna xwe digirî.
Min xwest tiliyên
xwe bigihênim nav kefa mista yarê.
Lê cih, dem, tora
û fêrbûnên kevin, mîna ku li pir kesan neborîn li me jî nediborîn.
Nepeyivî û bêdeng
li min dinêrî.
Ew çiqasî bêdeng
dibû, ez hewqasî ji êþa qalablixa dengên bêaheng bi zimanê lalan
giriyam.
Weke ku ez wê li
dewa çiyayekî di nav bataniyeke bixwîn de veþêrim û vegeriyam û ew ji
min re bêje.
”Here…
here dildarê min! min li vir bihêle.’’
Min dest neda rêwêtiya
wê.
Xemgîniyên di berîka
dilê min de qet neqediyan.
Her caran destên bîranînên
min diçina berîkan, dilopên avþor, xwe di ser dêman re berdidine xwer.
Vêga
di aqilê min de bi hezaran rê, bi hezaran raman û henasa yarê.
Zimanê min
negeriya, bi rastî min nepirsî û min negote evîndarê, te ev çiya û
gir hemû ji bo dîtina min derbaskirin.
Her zêda li ku êþiyabû,
zehmetkêþabû û tirsiyabû jî, min nepirsî.
Demê têra ziman
vebûna min û pirsa min nekir.
Li
nav gola qalabalixa dengên sê reng ji xew hiþyar bûm.
Hemû tiþt dihatina
bîra min.
Sibeheke ku herkes
dipeyîvin, ’’cejn’’ bû.
Bi sê zimanan deng
bilind dibûn û herkesî ji hev fêhm dikir û herkes bi zimanê ku jê re
sivik dihat dipeyîvî.
Malbata min, hinek
bi kurdî, hinek bi zimanê dagirkeran dayî û hinek bi zimanê koçberiya
bê welatî dipeyîvîn.
Mezin bi kurdî,
zarokên wan bi zimanê dagirkeran dayî û zarokên zarokan jî bi zimanê
koçberiya bê welatî dipeyivîn.
Vê bêahangiya
zimanan hestên min birina cejnên ku ji min dûr ketin.
Sibe ji bo silbûna
hestên min çêbûbû.
Ez nebame sibe jî
nedibûn û hestên min wisa xemgîn nedibûn.
Melûliya çavên
dildarê di nenika xemgîniyên min de diçîrisand.
Dildara min,
tiþtên min di rêwîtiya
þevê de nekirî, vêga ez dê bikim.
Bi þahidiya xwêdana
giyanê xwe û êþa þevên çûyî, dilê xwe rê dikim.
Tu î, li wir î, li
armancgeh û pîrozgeha min î!......
23.10.2006
Kamran Simo Hedilî
|