Kamran
Simo
yadê
pêlên
tirsa
zarokiya
talanbûyî
min
davêjine
hembêza te
bi
lerza lêvan
tofana
rondikan
di
bin baskên te de
dibarînim
bi
îske, îskên
girî
serma
tirsa þevê
bi
xewnên
hêlîna
þîrmijiyê
germ
dikim
bi
tena serê xwe
li
nav babilîsoka tirsê
dilerizim
yadê
Ehrîman
fermanê
li
Yezdan dike
wîzewîza
Ehrîman
dengê
giriyê Yezdan
tê
min
di
nav van dengan de
min
xwe
winda
kiriye
îþev
li xwe
digerim
dîtina
xwe
dixwazim
lê
ji bilî siya xwe
kesî
nabînim
ez
bûme siya xwe
siya
min
bûye
tirsa nava min
û
min dispêre
bextê
girî
girî
rondikên
xwînê
ji
dil direþîne
ji
çavan pirtir
dil
digirî
yadê
li
derya ramanan
winda
bûme
ji
ramaneke
diçime
yeka din
bûme
nêçîrvanê
bûyî
nêçîra
nêçîra
xwe
ji
hilbijartina
ramanan
bê
par mame
cîh
û warên
zarokî
ya min
li
wan derbas bûye
di
çavan de
dileyîzin
giriyê
te
yên
wan
þevên zivistanan
di
bîra bîranîne de
digirî
xortanî
û çelengiyên
bi
heval û hogiran re
radibina
raperînê
yadê
germiya
maça pêþî
hê
li ser lêvên min
diherike
þerma
çavên dilberê
û
lehengiya min
bihev
re
dans
dikin
ez
lehengê beden zevtkirî
wê
deriyê bedenê
ji
leþkerên ciwaniya min re
vekiribû
lerizandina
di
nav çengên min de
ji
lerizandina
dilê
min
a
îþevê qeriz kiribû
siya
evînê
em
bi hev re
dihejandin
yadê
êþa
lehengê
li
ber
çûnê
nalînên
giyandanê
peyvên
wî
bi
dahola cengê re
asoyê
tolhildanê dihejênin
destên
min
di
nav destên wî de
peyvên
dawî
tênegihiþtim
û
destên min guvaþt
hê
ji guvaþtina wê þevê têþin
dilê
min jî
îþev
bi
lerza wê þevê
dilerzê
li
zarokî yê
ku
bi tenê
li
malê dimam
ji
tirsan
lêvên
min dilerizîn
niha
dilê min
dil
bûya
çîçikên
bi destên zarokan
ji
hêlînê derdanîn
û
pêdîleyîzin
di
nav destan de
ji
tirsan dilerizîn
yadê
roja
min tarî kirin
rûyê
heyvê tenî kirin
stêrkên
asimanan hemû
li
ber çavên min winda kirin
çirûska
hêviya min
vemirandin
di
taristana bê hêviyê de
ditirsim
hawar
yadê hawar
dengê
min
bigihêne
Pîrþaryar
ji
awirên çavan
ji
dengên bilind
ji
meþa bilez
ji
bêdengiyê
ji
dîplomasiya durû
lê
ya pir
ji
bêbextiya dîrokê
û
ji rûreþiyê
ditirsim
yadê
yadê
îþev
ji
tirsan
newêrim
hilma
xwe bidim û bistînim
giyanê
min
ji
lingên min re
giran
tê
hêza
xwe
li
ser piyan ragirtinê
di
xwe de
nabînim
destan
dirêjî min bike
yadê
destên xwe
min
tu caran
tirsonekî
ne
dipejirand
her
ku li derî dida
min
ew
di
nav dûkela
tirsa
nava xwe de
difetisand
min
nedihêþt
li
ser textê
wêrekiyê
bibe
fermandar
ku
tirs
li
feyda min jî bûna
min
ew
diqewitand
lê
bi tarîkirina
çirûska
hêviyê re
ez
bûme tirsonek
yadê
ez
ne ji
serkeftinên
neyaran
û
ne ji
dostxuyayên
ku
jahra zahferanê
bi
me dane vexwarin
ez
ji
tênegihîþtina
dîrokê
û
bi rûreþî
ji
zayîna wê
ditirsim
jîn
û mirin cêwî ne
lê
ji çikandina
kaniya
hêviyê
ditirsim
ji
qebeqeba kewan
û
kenên roviyan
ji
giriyê hechecikên me
ditirsim
yadê
di
belîka cîhanê de
nasname
bi
sêdarê ve kirin
li
nav dûkela dojehê
fetisandin
bi
sîsirkan zimanê wê
dîroka
wê
bi
miþkan
dane
xwarin
rengên
wê
li
goristana bêrengan
veþartin
Nêrgizên
bihara min
bi
zayîna jahrînî
çilmisandin
bi
fermanên
bêmafiya
Ehrîmanan
ez
tirsandim
yadê
çirûska
bihara min
bi
kulîlkên Newrozê re
kujeran
di
çavên gerdûn de
vemirandin
xewnên
min kuþtin
baskên
kevokên min
þikandin
ramanên
min
þevekorî
kirin
xeyalên
min
ber
avêtin
hêviyên
min
sitewr
hiþtin
sitewr
16.02.1999
Seretof Rosiya
Kamran Simo
copyright © 2002-2004 info@pen-kurd.org