|
yanzdeh
þikestokên kurtepista þevê
Kamran
Simo
1
destên min
ji aliyê din yê
demê
tenêtiya min
danîna ser masê
bi jêkirina sêvê
re
babilîsoka qîrînan
Baxê Îram diji kir
tarî û ronî
bi hev re
herikîn nava min
yek Yêzdan
ya dî agir
ji xwestina
nivînên yaran
pirtir
dar digirîn
min
sirê þevê dizî
Îsa
li ber muzika Roma
dans dike
xweza
di þerbikê min de
diçîrisêne
wênê
li ser neynikê
min dibe
mitolojiya zarokiyê
bêdengiya kulîlkan
di guhê min de
bang dike
þev
di rayên min de
dihelê
tiliyên min
kolanên roniyê nîþan
didin
2
bi aso
ez diçime
aliyê din yê demê
di tirsa dilovaniya
dayîkê de
rûbar
wênê sewa min girt
birûskê xewna min
têkda
baran
li serê çiyan
barand
bayek hat rojbaþa
min bir
pêþkêþî qijik
û kundan kir
bahoz rabû þopa
piyên min
mihand
min
li rûbar nêrî
wênê sewa xwe nedî
xewna min firî
þeva boyaxkirî roj
nûxûmand
li ser qûmê
min xewna xwe
bi çend xêzkên kûrtir
çêkir
pêl hat xêzk
revandin
3
min
li þeva giran
xewna xwe
di çavên tariyê
de
diherikand
þev
ji nermiya ken
dûr dikeve
lê dîsa
min wêne
li ber serê xewnê
dirêj kir
min
ji
dilê þevê xencer kiþand
rojê
li ser giyê çîrisand
rawa kire hilm
rahiþte xewna min bir
min wênê xwe
bi paþ ve ne girt
li reþkonê xewnê
ji tirsên min re
derî vebû
4
li wir
ez
bi hemû hebûnên
xwe
radýwestam
li gera xwe nasiyê
min xwe winda kir
bûme
dengvedana þikefta
bêdumahî
bûme
dengvedana
kesayetiya xwe
li dojeha evînê
razam
li dumahiya xewnê
min xwe dît
di tenêtiya xwe de
çîrok bêjim
li newala Waweylê
min dengê xwe bihîst
ji ava mijgulan
ewr
bi duayên min re
digirî
gumêna birûskan
difetisî
5
li wir
paþî hiþiyariyê
dibê sibe hebe
dibê ronî hebe
lê min xwe
di wênê xwe de
xwe winda kiriye
jiyan
bêbersivmana
dengê min e
ez
westiyam
min hevberda
lewaz ket im
min ciwanî
li paþ hiþt
li rojava jiyana xwe
melavaniyê dikim
6
li wir
ronî
li hêviya min e
ew stêra dûr tu yî
neçe
bi min re
bipeyive
lêvên te bêdeng
çavên te bêxem
teliyên te bêbizav
gavên te paþepaþ
diçin
ez
li ser rondikên çavê
xwe
dimeþim
jenîna dilê xwe
li aramiya
darasitana
dihêlim
li dûriya te
bêwate dinêrim
li henas nermiya pelên
gulê
bûme kevir
roj
di dumahaya rojê de
dikene
hebûna te
giyê
deryayê
çiyan
li mêrg û çîmanan
kevir
dikenên
7
li bêdengiya asîmên
gazî awazên stêrê
dikim
destên min
bi qilqalî
di tariya kûr de
li te
digerin
ez bin ax kirim
li xêzka
navbera hebûn û
nebûnê
hîsên min
bi qilqalê
ji rawa bêhna gulê
derbas dibin
dirêjiya dest
li hingurê êvarê
wênê hêviyê çêdike
dûrî
bi tenê janê dide
li rayên bostanê vînê
ba
di pêþbirkê tirsê
de ye
8
rojeke
bi mizgîniyên nû
ez ê werim
ez ê
roniya heyvê
bifiroþim
bi selika tijî tîrêjên
rojê
di destên min de
ez ê werim
li zarokên biçûk
bireþênim
bibime
hevkarê kevirên
diavêja zilmê
þîrêza kulîlkan
bidime hecheckan
bihara
kulîlkên sêv û
behîvan silav
bikim
ristikên
ji peyvan
bi gerdena stêran
ve
daleqênim
çîra
ji ser lêvan
bigirim
li þûnê gulan dênim
li cihê dîwaran
ez ê piran avabikim
da baz û kîvroþk
bi hev re
helbestan binivîsin
li ber her pencerê
dengbêj bistirênin
em ê hev naskin
bi hev re
bimeþin
stranê rojê
bi hev re
bêjin
9
li cîhana mezin
bi vebûna pencera
min
ji bêdengiyê kolan
tijî dibin
ji kolanên deng
xwer
çûkek hat
xewna min
li nav tenêtiya min
danî
ji helbesta min
peyvek bir û firî
xewn þikest
sî perçebû
dem
ji dara xoþewîstiyê
ket
bêhna civanê kevn
li ber serê min
rûniþt
siya baranê
xwe
di çavên min de
þûþt
tîbûna min
sî kire agir
siya
di nava min de
ne sî
ji guman û tarîreþa
virek
ayatên pirtûkên pîroz
bûne çîr
bêdengiya stranê
serê xwe
li ber bahozê çemand
dîtina çavên te
bi duaya min re mir
dar bêdeng
rûbar westiyayê
herkên e
ji nebûna te
li vir bizav
rewastiyaye
dilopek xunav im
li ser lêvên nêrgizê
ji stêrê dipalim
kurtepista
miþkên diwarê malê
nayê min
ev der
ne mala min e
xêzka
firîna spî
nebînim
jenîna dansa rayên
demê
ji min
dûr dikeve
barana serxweþ
li giyanê minî tî
siwar dibe
hev radimûsin
dengê sema û stranên
bêziman
10
ji kanîherka
hêviya min
heyv diherike
ji reþbiskên þevê
têxwar
xewna min
a perçebûyî direvîne
ez
li roniya stêran
li nav giyê
li roniya xwe
digerim
ev ne cihê min e
ev ne destpêka reþtariyê
ye
ne dumahiya wê ye
çirûska mala min
li þîniya avê
di govenda pêlan de
direqsî
jûra xewna min
dadigirt
bi bayê
tîbûnê
tenêtiya min
di nav bera daxwaz
û kûmreþiyê de
parve dikir
11
ferîþtê mirinê
û dalên laþxwer
raþtine serê min
ba
li bircên bêdengiyê
duaya dumahiyê
dixwînê
qerqutê min digirî
dilê min
di tariyê de
winda dibe
jibîr dikim
tême jibîrkirin
mîna maçên
ji yaran hatine dizîn
bi aqilê xwe
li stêra xwe
li hevoka helbesta
xwe
difikirim
li çiyan
li firîna baz û
kewan
gezên zarokiyê
li nanê sîrkirî
kevirên mala sêwî
çiqilê tûya þikestî
behna ba
ji zû ve birî
evînpencera giyanê
minê vekirî
bîranînên
li hiþ çarçevekirî
difikirim
di nava xwe de
gora xwe dikolim
li gora xwe
min tu dîtî
min xwe dît
min em dîtîn
li wir
min mirina berî çaxan
dîtî
çax
bi mirina mina pêþî
digirîn
hevokên
bi
wate rût û tazî dikirin
þêwira buman
bi kûrtepistê
plandayîna kemînê
çêdikirin
bi hilgirtina tariyê
Ahrîman mafdar dîtîn
dengê zêravanê
mirinê
di dengê mirinê de
zîz dibû
dilopên xwîna
birîna Asiyeg
ji çavên Manî
dipalin
li gelî û mesîlan
rojê siya xwe bir
bi destên heyvê
girt û çû
ez têgihiþtim
ji veþertina
wênê sewa xwe
derketim
bûme ken
li ser kabokên xwe
çûme secde
bûme mirov
tu firî bilindiyê
bûyî dilopek
ji xwezayê
te bistranê
gazî min kir
straneke
ji mija xewn û
xeyalê
min
ne bihîst bû
ev stran
te
temaþayî min dikir
di bin dirêjiya
awiran de
ez
bi germiya
giyanê xwe hesiyam
te
destê min girt
ez
li payî xwe
birima nav teyîsandina
çavan
ji zû de
ez
ne çûme wir
ba
derya
evîndar civiyan
te
hêviyên pêþa rojê
kom kirin
ji kulîlkên
rengereng
selika min
dagirt
te
gazî kir û çûyî
bi çûna bêveger
çûyî
xweþtirîn xewn bû
xewna
me
tahma þîn û þadiyên
tahm kirî
li xewna dostan
me hev maç kirî
02.04.2006
Kamran
Simo Hedilî
|