JI
BO LISSY SCHMIDT
Li ser bazikên roja zêrîn
Di nav hinavên ewrên sengîn
Li
ser þepolên bayê bi kîn û nifrîn
Tev
kevok û bilbilên xemgîn
Li gel baran û zîpikên bi lorîn
Tu dihatê welatê min...
Li ber çemê Galis
Te „siktir“ dibihîst
Li kenara Ferat û Diclê
Ji ter digotin:
Ser seran û ser çavan
Tu bi xêr hatî Amed û Botan...
Te bawernedikir ji „Enedolê“
Tu hildiperikî Cûdî û Gebarê
Te dikir doza rastiyê...
Tu dibû pênûs û ziman
Bo
zarokên Helebçe û Wan
Ji „gelê bê dost“ re
Tu dibû gazî û aman...
Çendîn sedsal û dem e
Ji welatê min neçûn
Serma û seqem
Bombeyên jêrzemîn
Ziman û çavên bêbext û nehezan
Gulleya
ji piþve...
Hîn ji serdema Moltkê ve
Li welatê min
Kuþtin û talan e
Aram
û aþtî tenya û bêgane ne...
Moltkê
hatibû bi qedr û qîmet
Li
pêþiya wî xaliyên ecemî
Bi
fermana “yuzbaþî” û “bînbaþiyan”
Def
û dehol lêdidan...
Li
“Kurdistana kuvî”
Hebûn
Berê “Alayên Hemidî”
Îro
li dora gundan caþ bûne “begçî”
Weltê min du pare bûn
Îro bûye çar û pênc...
Û
ez her dikim doza hebûn û nebûn
Hatin
û çûn
Pir
bihar û zivistan
Lê
li navbera “herdu çeman"
Hîn
kuþtin, sêdar û wêran…
Qêrîn
û awirên „yuzbaþiyan“:
“Ne mutlutlu tirkim diye!“...
Dipeqînin lêvên keç û kurên
ciwan
Bi
çek û zirxiliyên nûjen
Bi jehra fabrikeyên „Karl
Kolb“...
Disotînin bajar û gund
Moltkê vedigeriya Berlin
Bi xelat û diyariyên xemgîn...
Tu dizîvirî di darbestekê de
Rondikên çavan ji bo te xelat
Te pêxist agir
Te sotandin pir dil û ceger...
Sed silav li te
Ey
mirova çeleng
Tu
dê her biminî
Di
dilê Zaxo û Sûlêmanî de
Tucar
te jibîrnakin
Amed
û Sîpanê qeþeng.
Marburg, Nisana 1994