Mîtolojî û diroka „Kurdên resen“ wenda nabe !

 

 Kemal Tolan

 

 

Weku ku hinek ji we xwandevanên rêzdar dizanin û wisa gelek dîroknivîs jî dibêjin, mîtolojî û dîroka heyî bi dîtin û karanîna nivîsê dest pêkiriye. Lê birastî, gava ez li ser afirandina mîtolojî û dîroka heyî difikirim, ez dibêjim, gelo çima gelek fîlozof, felsefevan, lêkolîner, ilimdar û dîroknivîs timî dibêjin, mîrê mîtolojî û dîroknivîsê pêþiyên gelê Misirî, Yunanî, Ewrûpî ûwd. ne? Û çima ew naxwazin bêjin, mîtolojî û diroka merivan û bi taybetî jî ya þaristaniya mirovatiya li Mezopotamiya yê di zanîn û batiniya di ilmê  „Kurdên resen“ û dewlemendiya pêþiyên me “Arî-Mar-Medî” de xwanê dibe ?

Belê, eger fersend û delîl di destên hinek dîroknas û lêkolînvanên me Kurd(Êzdî)an de hebûna û me jî bikarîbuna xwe bigihandina ser kûrayiya riknên afirandina cîhanê û þaristaniya mirovatiya li Mezopotamiya yê, me yê hingê bersiva van pirsên li jorê hatine kirin bi hesanî bidana û eþkere bikirina ku mîtolojiya me „Kurdên resen“ di her demê û heta vêga hêjî di nav ilmê xwe de dibêje, Xwedê û Milyaketan (Ezraîl, Derdayîl, Ezazîl, Îzrafîl, Mîkayîl, Cîbrayîl û Þimqayîl)  dinya gelekî beriya afirandina Adem de xemilandine.

Li goriya ku ez ji dewlemendiya zargotina me „Kurdên resen“ fahm dikim, dewlemendiya civak û ola Kurda ya kevn, serekaniya zanîna afirandina dinya yê,  mîtolojiya hemû Xwedanên xwezayê û evdên ku xwe ji bo berjiwendî û hêza desthilatdariyê mîna dînê netewekê dane xwanê ye.

Vêca ji bo ku hûn ji van hestên min fahm bikin, de kerembikin binêrin li van çend sebeqên „Qewlê afirandina dinyayê ka ew çeweha dibêje:

 

Qewlê afirandina dinyayê

  1. Yarebî dinya hebû tarî
    Tê da tunebûn miþik û marî
    Te zindî kir taze halî
    Çû nema gul jê barî
    Ya Rebî tu hostayê kerîmî
    Te vekir rê û derba tarî
    Tu hostayê her tiþtî
    Bihuþt çêkir renge bî
  2. Erd û ezman tunebûn
    Dinya fireh bê bin bû
    Însan û heywan jî tunebûn
    Te xak saz kir
  3. Di behran de tenê hebû dur
    Ne dimeþiya,ne dipeþiya
    Te xweþruh anî ber
    Nûra xakê peyda kir
  4. Goþt û ruh hatine ber
    Nûra çavan lê hate der
    Dest û pê kire leþ
    Lê þêrîn kir got û bêj
  5. Xwedawendê me hostayê rehmanî
    Rê û dergeyê dinyayê vekir
    Her tiþt ji me re deranî
    Bû buheþt erd û avanî
  6. Xwedawendê me tiþtî dinas e
    Dura kasê jêre kir esas e
    Jê peyda kir mêrê xas e
    Got:"Eve heq nebes e"
  7. Dur ji heybeta Êzdan hincinî
    Taqet nekir hilgirî
    Ji rengê însan xemilî
    Sor û sipî lê hêwirî
  8. Êzdanê me bi rehmanî
    Hisin û cemal ji me re anî
    Destûr da qelemê qudretê
    Em avêtin nav sira muhbetê
  9. Hêvên havête behrê,behir pê meyanî
    Dûmanek jê derxwenî
    Çardeh tebeqên erd û ezman pê nijinî
    Êzdanê me dur deranî
  10. Muhbet avête nav e
    Jê peyda kir du çav e
    Jê herikî pir av e
    Av ji durrê herikî
    Bû rê û bê derî
  11. Êzdanê me ser behrê gerî
    Êzdanê me gemî çêkir
  12. Însan,heywan,teyir û tû
    Cot bi cot li sefînê siwar kir
  13. Xwedawendê me sefîne ser e
    Serekî digere çar kinar e
    Sefîne qul bû, av kete ser e
    Marî dûvê xwe dana ber e
  14. Xwedawendê me gemî ajot
    Ji kinar ço ber kinar e
    Ajote Laliþe got."heq war e"
    Siltan Êzî xweþrêber e
    Laliþkurkî beþer e
    Niha êzdî jê xeber e
  15. Ya Rebî bang dikim þêxê mezin
    Çavkanî av jê dizên
  16. Ya Rebî te dinya çêkir, dinya bixêr
    Însan têda dijîn bi têr
    þevên reþ,þevên tarî
    Cî nema gul jê barî
  17. Xwedawendê me kerîm û rehman
    Kire rikin erd û ezman
    Da berme ruh û ziman
  18. Xwedawendê me rebil semed
    Afirandin heft milyaket
    Cuda kir dojeh û buheþt
  19. Xwedawendê me erd çêkir,ezman guhastin
    Micalê erdê birastin,
    Nobeta qeza guhastin
    Li guneh baran bû ruhistin
  20. Çiqas xwedawendê me dinya kir sefer e
    Sixir dikir dar û ber e
    Pê nijinî riknê mexiber e
    Laliþjor de anî xwar e
    Laliþbû xweþcî û war e
    Li erdê þîn bû nebat e
    Pê zeyinî,zendî kinyat e
  21. Xwedawendê me rehmanî
    Çar qisim ji me re danî
    Pê dilovan Adem nijinî
  22. Xwedawendê me rehmanî
    Çar qisim li rûyê dinê danî
    Yek ave,yek nûre
    Yek axe,yek jî Agire
  23. Xwedawendê me bi rehm e
    Diyar kir þaz û qidum e
    Hêvênê Adem hevsûr zor tixûm e
    Hevsûr geriya,hat hindave
  24. Qalibê Adem mabû bê gav e
    Go:"Ruho çima naçî nav e"
  25. Xwedawendê me qudret e
    Zeyandî çiqas xuliyaqet e
    Jêra çêkir doje û cinet e
  26. Xwedawendê me erd çêkir,ezman guhastin
    Mecalê erdê birastin,nebeta qeza rastin
    Ji însan qencîtî xwestin
    Laliþji ezman dihat e
    Li Erdê þîn dibû nebat e
    Pê cêyiran çiqas qinyat e
  27. Xwedawendê me înê kir esas e
    þemiyê biriye kiras e
    Çarþemê kir xilase
  28. Heft sed sal paþhevsûr hat dira nikase
    Heft sed salî berî Adem jimar e
    Erdê xiyare negirtî þiyar e
    Heta Laliþa nûrîn di nav de hinar e
    Û bang da ruh hedirî
    Hat û ço buhirî
    Nûra muhbetê hingivte serî
    Hat û di qalibê Adem de hêwirî
  29. Xwedawendê me rehmanî
    Kasa sirê ji Adem re anî
    Av ji kasê vexwar,vejiya
    Cîda mest bû hejiya
    Goþt jê xuwest wê ruhê
    Xîret kete nav serî
    Xwîn li canê wî gerî
  30. Adem Xwar ji wê kasê
    Sira kasê xweþ lê tê
    Kerameta kasê gehiþte buheþtê
    Milyaketan bi milê wî girt û avêtin buheþtê
  31. Adem ji kasê vedixwar e
    Kerameta kasê pê ve diyar e
    Xak pê nijinî,bû hiþiyar e
    Got:"Ev erd çî xweþe"
    Giyayê þîn sergeþe
    Roj roja mêrê keleþe
  32. Xwedawendê me rehmanî
    Ji me re keremek anî
    Dem û dezgehê baþdanî
  33. Hey Ademo rûdinê
    Her dem bike îmanê
    Xwedawendî em xilas kirin ji tofanê
  34. Gelî mirîdan bikin karî
    Xêra qudretê ji jor barî
    Xwe dûr bikin ji neyarî
  35. Kerameta xwedawendê me hate xwarê
    Erd û ezman didinn xêrê
    Hûn jî bibin xwedanê xêrê
    Qet ji bîr neken vê xeberê “ (Çavkanî 1: Rûpel 15-21)

 

Belê, weke ku di peyvên vî qewlê me Êzdiyan de( hîna gelek qewlên me yên mîna vî hene) jî dibêje, Xweda yê me hemû giyanderên li seran serê cîhanê yeke û ew di nava  hemû ol û netewên (mîna : Sumerî, Hurrî, Hattî, Hetîta, Gotî, Mîtanî, Arî, Lulî, Marî, Kassitî, Urartî, Medî, Babilî, Keldanî(Asûrî), Kardukî, Kaldahî, Mecûsî, Mazdayî, Sabî, Zerdeþtî, Mervanî, Alevî, Manî, Farizî, Yahudî , Xirîstiyan, Musilman, Hinduyan û whd.) di dinya yê de heyî û li gorî bawerî, ziman û zaravên gelan bi gelek navan (mîna:  Hurmuz, Aton, Marduk, Þamaþ, Bal, El, Hadad, Xuda(xwe dayî), Xwedê, Padiþa, Xwedî, Rab, Temuz, Dumuzî, Adonis, Ez da, Ezdan, Yezdan, Yazad, Yêzad, Yê ez dayî(Êzîd, Yêzîdî, yêzdî), Xaliq, Tanrý, Allah, Gott, Xwudah û whd.) hatiye bi nav kirin.

Û lewma jî em Êzdî vêga hêjî di vê sebeqa Qewl de didine xwanê û dibêjin:

“Siltan Êzî bi xwe Pedþa ye,

Hezar û yek nav li xwe dana ye,

Navê mezin her Xweda ye” (Çavkanî 1: Rûpel 38)

 

Li ser giringiya Çarþema serê nîsanê jî, ez dîsa weke bav-kalên xwe dibêjim, yê temam Xwedê ye û heta baweriya me bi Ezdah(Xwedê) û Xwedanê ku Çarþema Sor afirandiye hebe, mîtolojî û diroka me „Kurdên resen“ jî  nayê weþartin û wenda na be !

 „Çarþema Sêre Nîsanê
Þixadî Þêxalê Þemsa xweste dîwanê
Da qayîm bikin dîn û îmanê
Ev e îda Kurdistanê.“             
Berdewam binêren li çakanî 1 Rûpel:133-140

 

Weke ku ez ji peyv û naveroka van mînakên Qewl fahm dikim, xweya dibe ku ji berê ve û heta vêga hêjî,  ji xeynî van bermayên ilm(qewl, dua, beyt, rê, resim, symbol, serpêkhatî ûhwd.) û ilimdarên(qewal, feqîr, koçek, pîr, pêþîmam, alim, xas û qelenderên Xwedênas ûhwd.) Ezdayiyan pêve, hîna tu zane, pisporên mîtolojî, dîrokê û arkolojiyê weke vê mîtolojiya me „Kurdên resen“ xwe weha tam bernedane nav mîtolojî, dîrok û þûnwarên li ser erd û bin erdê de hene. Bi dîtina min û  gelek kes ji we jî dizanin ku, me Ezdayetiya xwe ne ji ber mîtolojî û dîroka ku hatî nivîsandin naskiriye. Piraniya mîtolojî û dîroka ku hatî  nivîsandin timî li goriya dilê desthilatdar, berjiwendiyên nivîskar û kesên ku dibin hukûmdariya desthiladaran de bûne hatiye nivîsandin.

Vêca, bila tu kes ji min þaþ fahm neke û ji xwe ne hedê mine ku ez þîretan li tu kesî bikim, lê  hêvîdrim ku mîtolojî, dîroka gelên Xwedênas(Ezdayî) û bi taybetî jî agehdariyên li ser wêje û þûnwarên civaka me Kurdan ne li goriya wan çavkanî, berhem û dokumentên desthilatdar, mîrek û xanedanên ku Kurdîstan bi darê zorê dagirkirine, bêne ragehandin û nivîsandin.

Çarþema serê nîsanê ya ku Xwedê afirandina dinyayê tê de “kir xilase”, li hemû bawermendên Ezdayetiyê û Kurdistaniyan pîroz be !

 

Kemal Tolan

11.04.2009

 

 

Çavkanî:

1                    Nasandina Kevneþopên Êzdiyatiyê, Weþanên Perî, Çileyê pêþîn 2006

 

 

 

 

 

 

 

çapkirin

copyright © 2002-2008 info@pen-kurd.org