- 1 –

Welatê min wêran dibe

Welatiyên min di nav berberiya xwebixweyî û

Xilmaşiyê de razayî ne,

Hin bi hin perîşanî û derbiderî zêde dibe..

Dilê min bi ser welat û

Welatiyên min ve ye

Bi hawar, qêrîn û qerebalixê

Ez ê hewil bidim wan şiyar bikim

Bela kes gazinan ji min neke!

- 2 –

Yê zimanê xwe jibîr kiribe

Wek yê ku kilîta mala xwe jibîr kiribe

dergehê mala wî li ber girtiye.

- 3 –

Ku tu kiryarê qenciyê be û

Û xeraban şerê te kirin,

Te jî şerê wan kir

Te çi bi serxist?!

- 4 –

Bazdidim û qamiçiyê rojan

Ji ser pişta min danakeve

Xwe davêjim vî alî, çem dikim wî alî,

Bê fêde ye,

Hay û bayê felekê ji min nîne..

Dema ku diterpilim an dilikumim

Gurên har êrîşî min dikin..

Di vê rev û bezê de

Çîroka jiyana xwe tomar dikim.

- 5 –

Eger berî sed salî

Bajarê Mêrdînê; meskena Meşkînan,

Daşiyan, Sorkan, kîkan, Milan û Xiristiyanan bû,

Beriya wê; warê kar xezalan bû,

Wêranşehir; paytexta Ibrahîm Paşayê Milî bû,

Qesra Hisênê Qenco; keleha xwîniyan bû,

Dêrika Çiyayê Mazî; bihişta Elyas Efendî,

Qedrî Can û Edîp Karahan bû û

Qoserê*; Gundekî kevnar û kavil û wêran bû.

Roja îro, mala stiya (Ozlem Salmiş)** û

Pirtûkxaneya wê a bedew li Qoserê

Qublegeha rewşenbîra ye.

Erê normal e… mane kurdan ji mêj ve gotiye:

Çerxa felekê dizîvire

(Silav li sifra hazire).

* Qoserê: Berê bi van navan dihat naskirin; Denîser, Tilermen, Qoçhisar û niha bi navê Qoserê an Qiziltepe tê naskirin. Gotina Qoserê kurtbûna Qoçhisarê ye.

** Ozlem Salmiş: Rewşenbîreke kurd e, bi koka xwe ji Amedê ye. Ji çar salan ve xwe fêrî zimanê kurdî kiriye û niha mala wê li Qoserê ye, mamostetiyê lê dike. Di ber karê xwe re re jî, di wergera kurdî û tirkî de kar dike. Di mala wê de pirtûkxaneyeke bedew heye û mala wê cihê hevdîtina rewşenbîra ye.

Konê Reş

Qamişlo 27/01/2010