EZBENÎ! – 14 –

DEM BÊ OL Û EWLE YE

Konê Reş

Ezbenî me got dem ji demê fedî nake

Belê çi ji demê maye!

Salan daye pey salan û

Bablîsok li talanê me dixîne..

Bela keriyên tûmê Hermel û Rîhanê

Di hewşa mala me de biçêrin,

Bela keriyên xezalan careke din

Di Beriya Mêrdînê de xuya bikin

Bela Derwêşê Evdî bi azadî

li Edûla Zor Temir paşayê Milî bigere..

Werin, em çirayan biçînin,

Nêçîra çiyayê Bagokê bikin,

Kepezê Kîkan, Kewkebê Milan û

Qereçoxê Mîran di sînga xwe de dîl bikin û

Di kure zirav dibe,  bela di wire biqet e..

Gelo hêj dem li pêşiya me maye?!

Were Ezbenî!

Were em di ser gelaciyên yar û neyaran re

Biqevêzin, bêbextiyên wan bihûnin,

Bikin yadîgar ji rojên demê re û

Çîrokan li dor wan birêsin..

*          *          *

Ezbenî! Spasiya qehweya xwe dikim ku

Hêj gerim maye.

Spasiya wan dergehan dikim ku

Hêj razayî ne,

Tevî ku min jibîrkir,

Wan binixumîn im…

Bela çîrok sar nebin

Hêj em bendewarê hêviyên xweş in.

Ezbenî! Berî dem sar bibe û

Dûdilî di rex de raweste

Rewstgeheke nû biafirîn e

Rewstgeheke nû biafirîn e,

Hêj çax û demê me maye..

Em nikarim çavlixew bidim ser riya û

Ne em hez sikak û kolanên ku

Bazdidin dikin..

Cihê rûniştina me di wan de nîne..

Gelo em dereng ketine?!

An me bilêtên oxira xwe winda kirine?!!

*          *          *

Erê ezbenî!

Bela yar û neyar şipya zêrevaniya me bikin

Kirasekî ji zordariyê li dora me bihûnin û

Bê tirs,

Qehweya xwe vexwin..

Em bi hêsanî bar nakin,

Bar nakin ta ku em,

Gelek veşartokan li paş xwe nehêlin..

Hêj gelek eynik hene ku

Em wan bişkînin…

Gelek dergehên girtî hene, pêwîste

Em wan vekin..

Gelek bajarên xweş hene, giringe

Em li wan bigerin..

Em ê gul û kulîlkên biharî

Saqoçermo bikim ku

Nûçeyên me bi derengî xînin..

*          *          *

Tê çi bêje ezbenî ku

Ez eynikên Kevin bi ser hev dim û

Devê tûrê veşartokan vekim…?!

Na!

Ez ê tûrê veşartokan ji te re bihêlim û

Çax û demê xwe hilgirim û

Tevî giraniya hilgirtina barê dil,

Dijwariya hejandina darê demê di ser serê min re

Hespên kihêl jî bi dûv min de dibezin û

Dem li talanê min dixîn e..

Raweste li hêviya min ezbenî ku

Ez qeytanên pêlava xwe bişdînim û

Xeraban di bin palgeha xwe de veşêrim..

Erê ezbenî!

Bela bîstekê kul û derd li me bibin mêvan,

Bîstekê em sebra xwe bi girî bînim û

Bîstekê em li ser lat û zinarên şevê,

Şilfîtazî û pêxwas ji bîranînan razêm..

Ezbenî! Me dem di destê xwe de zemtkiriye

Gelo çi ji wê demê maye!

Were ezbenî û bilezîne!

Berî ku em bibin wek biyaniyan

Di rawestgehên oxiran de

Were em navnîşanan bi hev din û

Li ser hale hev bigirîn

Va em bardikin û

Kes di xatirxwestina me de nîne

Ji ber ku dem bê ol û ewle ye

Erê bê ol û ewle ye.

Qamişlo, 25/02/2009

çapkirin