DI
HER DEMAN DA EZ IM KUÞTÎ
Oy
heval
Ez
hatime kuþtin di her deman da
Li
dev aveke bê xwedî
Li
ser çiyakî bê deng
Bê
îfade û tena bûm
Di
nav
dilê min de hisreta agirê
Avesta
Di
piþta min de kêreke bi zeng
Fermana
qetla min dabûn xwîniyên min
Rihê
min standin ji bedena mine nazik
Pelekî
din weþiya ji payîza umrê min
Min
serê xwe danî lanên pilingan
Û
li ser dergûþa mirovatiyê
Ji
bo rûmeta Zerdeþtê kal
Dilop
dilop herikî xwîna min
Baranê
xwîna min þûþt
Di
çevê min da jiyaneke zarokwarî
Oy
qurban
Ez
hatime kuþtin di her deman da
Rû
û simbêlên min li tevî hev dibin
Qeþa
digire dest û pêyên min
Çend
dojeh derbaz dibin û çend bihar
Li
ser ûmrê minê xemgîn
Roj
bîst û çar seet tu êþ î li ser dilê min
Çar
demsalên te bi berf û bager bin jî
Di
ramana min da ye xwaþiktiya te
Aax
birîndarê tenêbûnê me ez
Asiyîm
ji ber xem û xeyalên bê guman
Axîn
û întizar bûn hevalê jiyana min
Pênûsa
Cegerxwîn im ez
Ramana
Neruda û dilê Evdalê Zeynikê me
Min
dikujin þev nîvro êvarê
Her
carê da mirî ew bûn zindî dibim ez
Û
ez têm kuþtin di her deman da
Mürüvet
Y. Cacim