Li balafirgeha Frankfurt

Lê belê herdu kurên min, ku temenê yê mezin 19 û yê biçûk 17 ne, ji min tika kiribûn, ku ez ji wan re ji “Duty free” du diyariyan bikirim. Navê tiştê ku dixwestin li ser kaxezekê nivîsandibûn û min ew xistibû çenteyê xwe. Min ji xwe re got, gava ez ji Makedoniyayê vegerim wext bi min re gelek kêm e; tenê nîv saet heye, ku ez xwe bigihînim tirênê; ji lew re baştir e, ez niha diyariyan ji bo kurên xwe bikirim, hîngê li vegerê ez nakevim bin zora demê. Ez ketim dikana “Duty free” û min çavên xwe rast û çep gerandin. Jineke ciwan ber bi min ve hat û got, arîkarî pêwîst e? Min got belê, ez dixwazim du şûşeyên ava bîhnxweş bikirim. Got navê wan çi ye? Min got raweste, navê wan di çenteyê min de ye. Min hewlda, ku ez çenteyê xwe vekim û ew kaxeza ku kurê min nivîsandibû jê derînim. Lê min kir û nekir, çenteyê min venebû. Min hinekê şerm kir û  got, ku kurên min hin diyarî xwestine û ji lew re jî ez dixwazim kaxeza ku nivîsîne derêxim. Lê belê hên jî hemû hewldanên min bê hûd û mifa bûn, çente venebû û venebû. Dawî jinikê got, bibore kurên Te çend salî ne û çi markeyê dixwazin. Min got, temenê wan 19 û 17 ye, ew ji markeya “Hugo Boss” dixwazin. Gava em gihîştin ber quncikê dolaba camî ya markeya “Hugo Boss” çavê min li şûşeyên ava bîhnxweş ket û min ew naskirin. Kurê min ji bilî kaxeza nivîskî herdu şûşe di înternêtê de jî şanî min dabûn. Min herdu diyarî kirîn û ez ber bi cihê rawestanê yê Şirketa Perwazî ya Awstiryayî ve çûm. Ez gihîştim wir, li ser kusiyekê rûniştim û ez dîsa di çenteyê xwe xebitîm, ku vekim û van diyariyan têximê. Lê belê dîsa jî ne gengaz bû. Gelo çima ev çenteyê min venedibû? Ev bûn heft salên min, ku ez vî çenteyî her roj bi xwe re dibim kar û tînim, her rojê here kêm du-sê caran vedikim û digirim. Ji wê demê de ez çiqas diçim civîn û konferansan, çiqas diçim televiziyonê, hergav ev çente bi min re ye û hergav jî vî çenteyî vedikim û digirim. Lê gelo, ev îro çi bazar e? Hate bîra min, ku di çenteyê min de nextereke mine biçûk heye. Min got, ezê di ber re destê xwe têxim çente, wê nexterê derêxim û bi pozê wê hewl bidim, vê kilîtê vekim. Min destê xwe peland, nexter dît û derxist, min ew bi ber kilîtê xist û, ji qehra dilê xwe re, qerase kir. Nexter şikest, lê dîsa jî kilît venebû. Min ji xwe re got, ya Xwedê, heke ez biçim Makedoniyayê, ezê çawa kaxezên xwe ji vî çenteyî derêxim?

Lê belê vê keftelefta min bi çente re û heyama germ ez gelek tîh kiribûm. Min got, ka ez herim tiştekî sar vexwim, em binêrin rewş çawa dibe?. Ez bi aliyê rastê de maşiyam, min dît, ku automateke vexwerinê xuyadike. Min xwe lê girt û dît, ku ji bo “kola” yan avekê divêt ez du yûroyan bavêjimê. Min du yorû avêtinê û xwest aveke mîneral derêxim. Lê belê pereyên min dîsa vegeriyan. Min sê carên din jî hewl da, lê belê bê hûd bû. Kor û poşmam ez vegeriyam cihê xwe. Min got, ka ez vê carê bi aliyê çepê de herim. Ez bi wî alî de epê meşiyam û dîsa ji dûr de automateke vexwerinê xuyabû. Ez çûm ber, lê belê li wir jî dîsa ew rewş bû û derxistina vexwerinê ne gengaz bû. Ti rê û çare li ber min neman, ez vegeriyam cihê xwe û rûniştim. Lê arîşeya çente ji bîra min naçe. Min berçavka xwe ji paşila xwe derxist û carekê hûr li kutikê çenteyê xwe temaşe kir. Hey hawar, min dît, ku di binê kutik de du qirsikên biçûk hene û kutikê çenteyê min bi kombînasiyona du hejmaran tê girtin û vedibe. Lê belê min heya niha ti caran ew bi kar neaniye. Min dît, ku kombînasiyon „2,1“ e. Ha, ha, min fêhm kir, ku kombînasiyona kutik hatiye guhertin û ji lew re kilît venabe. Gelo ev kombînasiyon çawa hatiye guhertin? Û gelo kombînasiyona rast çi ye?.

Berî heft salan, gava temenê min bû 50î, hevalên min yên înstîtûta me ya Zanistgeha Saarland ev çente diyarî min kiribûn û ji wê rojê de ez vî çenteyî bi xwe re digerînim. Hate bîra min, berî heft salan, hevalê ku çentê kirîbû, ji min re got, kombînasiyona çente “0,0” e. Min qirsik badan û kombînasiyona “0,0” pêkanî û wisa çenteyê min di cih de vebû. Min bihneke kûr kişand û ketim nava aramiyeke xweş.