Luqman! Ezê çawa li ser te bigirîm??!!

Narîn Omer

Birayê minê bê mirad Luqman:

Demê ku rojê kara xwe dikir ku ew tîrêja xwe vede li ser eniya mirov û çem, dehil û suriştê bi tevayî, û demê kulîlkên nîsanê silav dişandin ji gulên paye re û hemiyan bi hev re dîlana ciwaniyê lidardixistin:

Di wî demî de te jî karê koçberiya xwe ji vê jiyanê dikir, kêlîka şahê mirinê nîşana amadabûna xwe ji te re şand.

Kekê min: Nizanim te ew pirsa me herdem di navbera xwe de dikir û me dixwest em ji şah bikin te jê pirsî yan jê..na???:

Şahê bêdil: Çima wisa tu ji malbata me hezdikî?!çima tu bê aram û saman dimînî eger tu herdem nebî mêvanê mala me?!û tu me herdem di bin sêhka xwe de diparêzî??!!

Birako: Gewrebozo, çavbeleko, dilpako, rêwîyo, bêşanso:

Çiqasî biyaniya bêmirwet, tu di nav pêlên xwe de zîvirandî, çiqasî çerxa feleka bê wijdan, tu di agirê xapên xwe de bêçar kirî.

Lê belê, çiqasî tu mêrxwaz bî û tu lehengek pêlewan bî, çiqasî ti evîndar û dilsozê jiyanê bî û tu cara te ala sistbûnê û melûliyê ne hildida.

Ez nizanim Luqman, ez çi li ser te bêjim, yan jî çawa li ser te bigirîm?!

Hezar silav li can û giyanê te bin!

Kekê min: Omîdewarim buheşta rengîn warê te be û em hemî karwanin û li ser riya te, te dişopin.

Narîn Omer

çapkirin