anmeldung

Xelîl û Celîl

Nezîr Silo

Di nav duman û dengê bilind ê barê de ker bibû, di nav heycan û lerzanek mezin de bû, li masa lê rûniştî, li kursya pêş wî keçeke porzêrîn, çav keskêfisteqî, lêv tenik, dîm lihevhatî û çerm spînazik mîna ferîşteyan rûniştî bû. lê ew pir aram û rehet bû. Bi rehetî hinas ji çixarê dikêşand. lê Celîl nola yê agir di bin de be. bi wan çend peyvên ku bi zimanê rusî dizanî ew pêşwazî kiri bû û bi çend peyvên mayîn doza hin vexwarinan kiri bû. Ji bo wî ew civan tiştekî gelek buhagiran bû. Wî yeqîn dikir ku dê ji vê şevê û pêve bibe xwedî dostek ku wî xwe pir bi wê hacet didît.

- "Ax Xelîl tu çima ewqas dereng mayî, wê keçik ji bêdengiya min bi engere û ji dest min bireve." Wilo ji xwe re got û careke din telefonî Xelîl kir.

- " Xelîl zû were. wê ji destê min biçe."

Celîl çixare li pey çixarê vêdixist û wan gotinên xwe yên kêm bi zimanê rosî dixwest keçikê hinekî mijûl bike. Vexwarinên wan hatin. " Başe wê ev jî me hinekî mijûl bike heta Xelîl hatî."

Laşê wî pir hûr bû, bejna wî jar bû, rû dirêj poz mezin û perçiqî bû, dinanên wî ji hev ketî û ser hev siwar nedibûn. Lê başbû xwedê lêvne mezin dabûnê ku pê dikarî wan veşêre. Lê wî tu caran nedixwest bidil bikene da ku devê wî beş nebe û kirêtiya avahiya dinanên wî xuyanebe. Car cara bi dilpijî mina yê ku kêlîkna ji zêmên bideze li wî rûyê bedew ê li pêş xwe dinerî. Ji xwe re digot;

-" Ne propleme, neha Xelîl were û bi wê bide nasîn ku ez kîme, ezê ji wê re pir ( interesen) balkêş werim. Jixwe keçên rosan li mirovên balkêş digerin, ewê êdî li bejn û bala min nenere." Wekê mirovê pir ji xwe bawer dîsan di hundirê xwe de got;" Bes tu zanibe ev mirovê li pêşiya te kiye, tê mîna benîşt pêve were girêdan."

Keçikê bi serê lêvan bîra vedixwar û car caran di bin mijangên xwe re li Celîl dinêrî. Wê çi hizir dikir û çi di serê wê re derbas dibû, çi ji xwe re digot, kes nizane. mirovên dinya wan cuda û ji dinyake din mirov nikare zû û rastteqîne hizrên wan yên hundirîn bixwîne. Anceq mirovê ku hemû dergehên jiyana wan vekirîn, zirvî û têgînên wan yên jiyanê verêsayîn karibe bighe binehişa wan.

Bayê li bara hatî tijê kirin ji mirovan ser Celîl pir giran bû. Wî beriya wê kêlîkê xwe herdem şahê reqsê û belavkirina silavan li wir didît. Berê wî destê xwe dirêjî kîjan keçikê kiriban bo reqsê vala venedigeriya, lê niha di çavên wî de tiştek xuya nake û zemanê ku nola bayêbez li cem wî derbas dibû di wê barê de, vê kêlîkê rawestiya ye û saniye lê bûne salên xelayê. careke din hizirî;" Ger Xelîl hinek din dereng bimîne, ezê keçikê rakim reqsê bila ew hinera min bibîne."

Hew ji nişkan ve Xelîl kete barê. Celîl bêhemdê xwe ji cihê xwe rabû û gazî li Xelîl kir;

- Malmîrat çawe bû, tu li kû mayî? Xêlî bana niha bûk xemilandibûn. Zû were ji min re wergerê bike.

Bi devkenî Xelîl lê vegerand;

- Başe, başe Celîl behna xwe hinekî fireh bike. hîn destpêka şevê ye.

Celîl bi torebûnî got;

- Belkî xwedê vê bike nesîb ji min re.

Dema Xelîl bi wan re rûnişt hinek germahî û liv kete masa wan. Piştî silav dayîna germ a Xelîl da keçikê dest bi pênasandina Celîl ji keçikê re kir. Keçikê biqasî balikêşiya li Xelîl guhdar dikir, ji wê zêdetir bala wê Xelîl dikêşand û bi dilxweşî Xelîl pêşwazî kir.

Xelîl mirovekî beşûşî, xweşgo û peyvhingivîn bû. Xelîl çend caran dubare kir ji keçikê re;

- Ez pir keyfxweşim bi naskirina yeke weke we bedew û têgihiştî ji dostê min ê hêja Celîl re.

Celîl her derora wan re dıçû û dihat, xwarin û vexwarin dixwest. Ji Xelîl re zêdetirî carekî got;

- Bi wî zimanê xwe yê şirîn min baş pê bide naskirin.

Xelîl ji keçikê pirsî;

- Ez bawerdikim we niha hinekî hev baştir naskir.

Lê Xelîl mejiyê keçikê dagirkiribû û keçik jî êdî bala xwe ser Celîl guhestibû ser Xelîl. Weke yê bi dizî bixwaze tiştekî ji yekî din re bêje û peyama xwe ya hundirîn bigihîniyê ji Xelîl re got;

-Erê me hinekî hev naskir, lê ew nikare xwe raveke û bi min re têkiliyek germ nola te bikî.

Xelîl jî mirovekî kêrhatî bû. Lêvên wî herdem terikî diman ji tehna mijandina ava lêvên jinan. Wî bi awir û lênehêrandinên xwe heme çilekiya xwe û dilpijiya xwe ji jinên li hember xwe re eşkere dikir, ew digirtin bi bandora xwe û ber bi xwe ve dikşandin.

Celîl pir bi Xelîl bawer bû û herdem hizir dikir ku dê Xelîl xêran pê bike. Xelîl jî gelek caran soza alîkariyê jê re dabû. Lewra Celîl rehet bû û bawer dikir dê Xelîl wê soza xwe jê re bicih bîne. Wî fikir nedikir ku dostê wî çav berde doast wî ji xwe re dîtî. jixwe baweriya wî bi keçikê pir hebû ku dê ji wî re dost û yar be. Lê wî nedizanî ku bira bira dikuje ser goşt. niha jî di nav destê wan de goştekî nazik û bitam heye, kurê bavan ewe yê jê bixwe.

Xelîl dagerî ji Celîl û bi keçika ku dixwest wê demê bi xortekî re nasbibe û demek keyf û şahiyê pê re derbas bike. Axaftinên wan dirêj kir. Celîl êdî merq dikir ku fambike ka ew çi bi hev re xeber didin. Bihêrs ji Xelîl re got;

- Hûn ewqas peyivîn ka hinekî ji min re bêje, çawe diçe, hêvîdarim başe.

Xelîl her lê vedigerand;

- Celîl ezê niha hertiştî ji te re wergerînim.

Celîl caran dema ew dikeniyan ew jî bi wan re dikenî. Lê axaftina wan û tinazên wan bi hev re her dirêj kir. Hêdî hêdî Celîl melûl dibû, kuf-kuf biser ket û êdî bi hejandina serê xwe dixwest nerazîbûn û hêrsa xwe ji Xelîl re rave bike. Lê bêyî ku Xelîl bala xwe bide wî axaftin û tinazên xwe bi keçikê re berdewam dikir. Keçikê êdî hew dizanî ku Celîl an mirovekî din li cem wan heye.

Xelîl û keçik bi hev re rabûn ser piyan. Celîl matmayî ma û ew jî bêhemdê xwe rabû ser piyan. Celîl bi çavne behitî li wan nerî nola yekî lalîganî nekarî peyvekî bike. Xelîl ji Celîl re got;

- Bixatrê te Celîl, em diçin. Şeva te xweşbi.....................................

çapkirin